Πρόσωπα πίσω από τον τίτλο

Στην πορεία για την επανάκτηση των πρωτείων, ο Ντούσαν Μπάγιεβιτς
στηρίχθηκε σε 14-15 ποδοσφαιριστές. Φυσικά, όταν παρουσιάστηκε ανάγκη
χρησιμοποίησε και άλλους, ωστόσο ο τεχνικός του Ολυμπιακού έβλεπε κατά βάση
τον «κορμό».

Ο αρχηγός Τζόρτζεβιτς θα χαϊδέψει αύριο βράδυ ένα ακόμη Κύπελλο, τον όγδοο
τίτλο πρωταθλήματος στη θητεία του στον Ολυμπιακό. Όσο για τους παίκτες που θα
θυμόμαστε σε αυτή τη γεμάτη εκπλήξεις πορεία προς την κορυφή; Ιδού:

ΡΙΒΑΛΝΤΟ

Διέψευσε «ειδικούς» και… ληξιάρχους

ΣΤΑ 32 του χρόνια (το περασμένο καλοκαίρι) επέλεξε να συνεχίσει την καριέρα
του στην Ελλάδα. Για την ακρίβεια, να κάνει μια νέα αρχή και να θυμίσει στον
κόσμο πως διατηρεί τα προσόντα που κάποτε τον ανέδειξαν σε κορυφαίο
ποδοσφαιριστή του κόσμου. Ο Ριβάλντο αγαπήθηκε από τους Έλληνες προτού φτάσει
στα μέρη μας και λατρεύτηκε όχι γι’ αυτό που ήταν, αλλά για όσα πρόσφερε. Γκολ
στο Τσάμπιονς Λιγκ, γκολ στο πρωτάθλημα (12), γκολ και στο Κύπελλο. Και δεν
γεννήθηκε στα… Καμίνια ο μέσος, στη Βραζιλία έκανε τα πρώτα του βήματα
προτού κατακτήσει την Ευρώπη και την κορυφή του κόσμου με την Εθνική της
πατρίδας του. Ποτέ δεν ήσουν βέβαιος αν το ρεπερτόριο του Ριβάλντο είχε
εξαντληθεί. Γιατί ο Ρίμπο επέλεγε να εκπλήσσει με τις εμπνεύσεις και να
καθηλώνει με τη μοναδικότητα των επιλογών του. Σε κάποιες στιγμές που οι άλλοι
θα έκαναν το απλό, αυτός διάλεγε το δύσκολο, μάλλον γιατί ο ίδιος είναι
φτιαγμένος για τέτοια. Όσοι μάλιστα τον είδαν χθες στη λίμνη του
Καυταντζογλείου να τρέχει και να παλεύει όπως οι συμπαίκτες του, ασφαλώς και
θα αντιλήφθηκε πως παραμένει ένας αχόρταγος κυνηγός τίτλων.

Και επειδή ένας σταρ του επιπέδου του Ριβάλντο δεν έχει μόνο θετικές στιγμές
στο γήπεδο, σημειώνουμε τις δηλώσεις του μετά το ματς στο ΟΑΚΑ με την AEK («αν
παίζουμε έτσι, θα καταλήξουμε πέμπτοι») και την κίνησή του να φύγει από το
γήπεδο όταν έγινε αλλαγή στο ματς εναντίον του Άρη.

ΟΚΚΑΣ

Κυνηγός… παντός καιρού

ΣΤΟ όνομα του Ντούσκο πρέπει να πηγαίνει να ανάβει κερί στην Αγία Νάπα που
λέει ο λόγος… Ο Ντούσαν τον έφερε από την Ανόρθωση, τον πήγε στον ΠΑΟΚ όπου
έχτισε ο Γιάννης το όνομά του και αργότερα τον ακολούθησε σε AEK και
Ολυμπιακό.

Όχι με το αζημίωτο φυσικά, αλλά η αφοσίωση του Οκκά στον κόουτς θεωρείται
δεδομένη. Στα 28 του χρόνια δεν έχει μεγάλα περιθώρια εξέλιξης στον τομέα
«εκτελεστική δεινότητα», ωστόσο κάνει αγόγγυστα όλες τις δουλειές. Τρέχει,
μαρκάρει, πρεσάρει στη γραμμή και από πάνω ακούει τις γκρίνιες πολλών. Ο
Ολυμπιακός τον απέκτησε για σέντερ φορ και με δεδομένες τις εύθραυστες
ισορροπίες είδαμε τον Οκκά να παίζει δεξιά, αριστερά, παντού. Χωρίς να
διαμαρτυρηθεί.

ΑΝΑΤΟΛΑΚΗΣ

Ήταν η χρονιά του

Διατηρήθηκε στον Ολυμπιακό ως… παιδί του Μπάγιεβιτς. Διότι το περασμένο
καλοκαίρι ήταν δακτυλοδεικτούμενος ως η «μαύρη τρύπα» της άμυνας. Άντεξε,
ανανέωσε για έναν χρόνο και ορισμένοι υπέθεσαν πως του έκαναν χάρη. Τι λάθος
έκαναν… Ο Ανατολάκης στα 31 του χρόνια πήρε με περίπατο θέση στο βασικό
σχήμα και αφού ξεπέρασε τα σχόλια, πως τον βελτίωσε αγωνιστικά ο Σούρερ,
απέδειξε και στο δεύτερο μισό της περιόδου (όταν ο Αργεντινός κλάταρε…) ότι
μπορεί να μεταβληθεί σε στυλοβάτη.

Στα συν του η επαφή με τα δίχτυα και τα θεαματικά γκολ που πέτυχε με κεφαλιές,
κυρίως εντός έδρας. Ο Ανατολάκης είτε σε άμυνα ζώνης είτε ως στόπερ πάνω στον
καλύτερο αντίπαλο επιθετικό έκανε ίσως το καλύτερό του πρωτάθλημα. Και μην
πιστέψετε πως είναι λίγα χρόνια στο Λιμάνι. Όλο κούπες σηκώνει ο Γιώργος με
μόνη εξαίρεση την περυσινή σεζόν. Όταν του έλειπε ο Μπάγιεβιτς, κατά πώς
φαίνεται…

ΣΤΟΛΤΙΔΗΣ

Φιλότιμος και μαχητής

Λόγω Ολυμπιακών Αγώνων δεν έκανε προετοιμασία. Κόβει, παλεύει, δίνει μάχες
στον χώρο του κέντρου και αποτελεί κινητήριο δύναμη και το ζωντανό κύτταρο
μιας ενδεκάδας που -ας είμαστε ειλικρινείς -δεν σκίζεται στον αμυντικό τομέα.
Παρών στα περισσότερα ματς της περιόδου, από τους ελάχιστους πραγματικά
αναντικατάστατους παίκτες, απειλούσε με σουτ τους αμυντικούς και με το τρέξιμό
του όλους τους υπόλοιπους. Προς το τέλος της περιόδου αποδείχθηκε αναγκαία
η… μάσκα οξυγόνου και ίσως για τον λόγο αυτό έχασε τη θέση του στον τελικό
Κυπέλλου της Πάτρας.

Ο Ιεροκλής στον αέρα θεωρείται ανίκητος και η άμυνα της Λίβερπουλ το θυμάται
για τα καλά. Όταν πηγαίνει στον γιατρό σίγουρα συμβαίνει κάτι σοβαρό… Γιατί
δεν το συνηθίζει.

Τα καλά του παιχνίδια δεν μπορείς να τα απαριθμήσεις και έτσι μένουν στη μνήμη
τα άσχημα. Όπως αυτό στη Λεωφόρο με αντίπαλο τον Παναθηναϊκό…

ΝΙΚΟΠΟΛΙΔΗΣ

Δεν το μετάνιωσε

O «Αντωνάκης είναι τρέλα με την κόκκινη φανέλα» μπήκε από νωρίς στις καρδιές
των φίλων του Ολυμπιακού. Έστω και αν προερχόταν από τον «αιώνιο», καθιερώθηκε
άμεσα κάτω από τα δοκάρια και έφερε την ηρεμία σε μια θέση όπου ο Ολυμπιακός
πονούσε χρόνια και χρόνια. Ο Νικοπολίδης δεν θυμίζει «φάντομ» όπως ο Σαργκάνης
ούτε είναι η «αγριόγατα» Κελεσίδης. Με την ψυχραιμία και την αυτοκυριαρχία
αντεπεξέρχεται στις δυσκολίες και μαζεύει τους τίτλους όπως ο μαγνήτης τα
σιδερικά. Δύο νταμπλ σε κολλητές σεζόν, βάλτε και το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα με
την Εθνική και ιδού η προσφορά του Νικοπολίδη.

Στα «χάιλαϊτ» της παρθενικής του σεζόν στο Λιμάνι η διπλή απόκρουση στην
Καλαμαριά, ενώ πέταξε την… κασέτα που έδειχνε τα λάθη του στην Ξάνθη και στο
ματς κόντρα στην AEK στο άδειο από κόσμο Καραϊσκάκη.

ΤΖΙΟΒΑΝΙ

Το «ασανσέρ» και τα σενάρια

ΠΡΟ τριετίας, όταν είχε πανηγυρίσει ξανά τίτλο πρωταθλήματος, ήταν ξανά για να
φύγει ώσπου στη φιέστα ο Κόκκαλης άλλαξε γνώμη (από την αφόρητη πίεση του
κόσμου, βασικά των οργανωμένων οπαδών) και κράτησε τον Βραζιλιάνο. Λέτε να
έχουμε εκ νέου το ίδιο σενάριο; Ο «Τζο» πάτησε τα 33, αλλά το σύνθημα
«Τζιοβάνι, Τζιοβάνι για πάντα στο Λιμάνι» αποκτά διαχρονική σημασία. Το λένε
όλοι και ας ξεχνάνε τη φθίνουσα προσφορά του «μάγου». Πέτυχε 10 γκολ στο
πρωτάθλημα, διατήρησε την παράδοση στα εκτός έδρας ματς του Τσάμπιονς Λιγκ
όπου τον ψάχναμε, ενώ η σχέση του με τον Ντούσκο θύμιζε φουρτουνιασμένη
θάλασσα και μάχη με τα κύματα. Πότε πάνω, πότε κάτω. Στα καλά του ζαλίζει
αντιπάλους και κρύβει την μπάλα. Στις μαύρες του δείχνει τόσο απρόβλεπτος ώστε
δεν πανηγυρίζει γκολ (Αιγάλεω) και αναγκάζει τους θαυμαστές του (Κόκκαλης) να
κάνουν κακές σκέψεις…