[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΤΟΣΟ ΠΟΛΛΑ ανοιχτά μέτωπα με τις Βρυξέλλες ταυτοχρόνως δεν έχει
αντιμετωπίσει άλλη ελληνική κυβέρνηση τα τελευταία χρόνια.

Έχουμε πρώτα πρώτα το μέτωπο του βασικού μετόχου που διαχειρίζεται ο επίτροπος
Μακ Κρίβι. Ένα πρόβλημα που ξεκίνησε περίπου ως «ιδιοτροπία» κάποιου
«χαμηλόβαθμου υπαλλήλου», αλλά πήρε τέτοιες διαστάσεις, ώστε να υποχρεωθεί ο
ίδιος ο Πρωθυπουργός να εκστρατεύσει στις Βρυξέλλες για να αποτρέψει – με το
ειδικό πολιτικό βάρος που του δίνει η θέση του – τα χειρότερα για την Ελλάδα.
Δηλαδή, τον κίνδυνο μη χρηματοδότησης μιας σειράς έργων από τα κοινοτικά
ταμεία.

Έχουμε ακόμη ανοιχτό το μέτωπο με την επίτροπο Χούμπνερ, που έχει απειλήσει κι
αυτή με «πάγωμα» των κοινοτικών κονδυλίων, αν δεν διορθώσουμε μια σειρά
προβλημάτων στο σύστημα παραγωγής δημοσίων έργων. Στο υπουργείο Οικονομίας
περιμένουν με αγωνία την αντίδραση της επιτρόπου στις υποσχέσεις που έδωσε η
ελληνική κυβέρνηση στις Βρυξέλλες, στις 28 Φεβρουαρίου, ελπίζοντας να μην
πραγματοποιηθεί η απειλή.

Και βεβαίως έχουμε πάντα ανοιχτό το μέτωπο των «υπερβολικών μας ελλειμμάτων»,
αρμοδιότητας του επιτρόπου Αλμούνια. Τη Δευτέρα υποβάλλει η κυβέρνηση στις
Βρυξέλλες το νέο Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης 2005-07, το οποίο
υποχρεώθηκε να ξαναγράψει, καθώς το προηγούμενο κρίθηκε μη ρεαλιστικό. Όμως,
ακόμη κι αν εγκριθεί το νέο Πρόγραμμα, το μέτωπο των ελλειμμάτων θα παραμείνει
ανοιχτό, αφού η οικονομική πολιτική θα περνά από εξετάσεις στις Βρυξέλλες, ανά
εξάμηνο.

Με τόσα μέτωπα ανοιχτά, είναι προφανές ότι τα χέρια της ελληνικής κυβέρνησης
είναι δεμένα και τα περιθώριά της να προωθήσει τα ελληνικά συμφέροντα και
θέσεις σε άλλους τομείς εξαιρετικά περιορισμένα. Ίσως έτσι εξηγείται η
ηττοπάθεια με την οποία αντιμετωπίζεται η διαπραγμάτευση για τους πόρους του
Δ’ ΚΠΣ.

Οι Βρυξέλλες έχουν εξελιχθεί σε τόπο μαρτυρίου για τα στελέχη της ελληνικής
κυβέρνησης, που τις επισκέπτονται τακτικά το τελευταίο διάστημα, προσπαθώντας
να κλείσουν πότε το ένα και πότε το άλλο μέτωπο. Κι όλα αυτά είναι, σε μεγάλο
βαθμό, αποτέλεσμα άγνοιας και περιφρόνησης των διαδικασιών και των μηχανισμών
όχι μόνο της κοινοτικής διπλωματίας, αλλά και της «ταπεινής» κοινοτικής γραφειοκρατίας.