[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

EYKAIPIA ΜΝΗΜΗΣ και στοχασμού (παρά και ενάντια στη δυσοσμία των
ημερών). Σαράντα χρόνια από την ίδρυση της Νεολαίας Λαμπράκη. H «εποχή των
Λαμπράκηδων» είναι το πιο όμορφο κομμάτι της ζωής για πολλούς – όχι μόνο για
τον Μίκη Θεοδωράκη, όπως δήλωνε πρόσφατα. Μαθητής του νυκτερινού Γυμνασίου της
Νίκαιας τότε, προσχωρήσαμε, μαζί με τον Κώστα Ασλάνογλου, τον αθεράπευτα αθώο,
γενναιόδωρο και ευαίσθητο αριστερό της καθημερινής πράξης (που «έφυγε», ως
μοναδικός «φίλος ζωής», την περασμένη εβδομάδα χτυπημένος από τον καρκίνο),
από τους πρώτους στους Λαμπράκηδες. Τρέξαμε, φωνάξαμε, διαδηλώσαμε,
συγκρουστήκαμε, τραγουδήσαμε. Χαρήκαμε, πικραθήκαμε, απογοητευθήκαμε.
Ακολουθήσαμε τους δρόμους μας. Κάθε Λαμπράκης (από τον μεγάλο Μίκη έως τον
καθημερινό Κώστα) ενσάρκωνε πρωτίστως έναν ευαίσθητο άνθρωπο – έναν «αφελή
αριστερό» της καρδιάς και της ψυχής. Αλλά αυτό νομίζω που συνιστά ιστορική
αλήθεια είναι ότι το όραμα των Λαμπράκηδων έχει, σε σημαντικά σημεία,
δικαιωθεί και σε άλλα ηττηθεί. Μόνο όσοι δεν έζησαν τις κακουχίες της περιόδου
εκείνης μπορούν να ισχυρίζονται ισοπεδωτικά το αντίθετο. H Ελλάδα έγινε μια
ανεπτυγμένη, πολιτικά και οικονομικά, χώρα-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Ξεπέρασε διχασμούς, εξαρτήσεις, σύνδρομα που την εποχή των Λαμπράκηδων
έμοιαζαν αξεπέραστα. Άφησε πίσω της την έσχατη ένδεια – εξαθλίωση, πολιτικές
καταπιέσεις και διακρίσεις. Δεν δικαιώθηκε όμως σε όλα. Σημαντικά ελλείμματα
στη δημοκρατική μας συγκρότηση εξακολουθούν να υπάρχουν. Στεγανά και κλειστά
κυκλώματα φαλκιδεύουν και διαφθείρουν τη δημοκρατική διαδικασία και την
κοινωνική ανέλιξη. Έντονες κοινωνικές ανισότητες επίσης υπάρχουν, ενώ νέες
έχουν εμφανισθεί. Ο εκσυγχρονισμός δεν ολοκληρώθηκε. H κοινωνία διολισθαίνει
σε επικίνδυνη συντηρητικοποίηση και πολιτιστική αφασία. Και για πρώτη φορά από
την εποχή εκείνη, η Αριστερά φαίνεται να χάνει τη μάχη των ιδεών. H ιδεολογική
της κυριαρχία να έχει τερματισθεί. Ο πολιτικός της λόγος να έχει ηττηθεί. H
πολιτιστική της απήχηση στην ευρύτερη κοινωνία να έχει συρρικνωθεί. Και οι
προοπτικές όχι άμεσα ευοίωνες. Κι όμως, Κώστα μου, «Ο δρόμος αυτός δεν
τελειώνει, δεν έχει αλλαγή…». H μνήμη θα είναι ζωντανή. Θα μας συνοδεύει. Θα
μας πληγώνει, αλλά και θα μας στηρίζει…

Ο Π.K. Ιωακειμίδης είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και μέλος του
Δ.Σ. του ΕΛΙΑΜΕΠ.