ΓHΠEΔOΓPAΦIEΣ

Επιτέλους κάτι συνέβη στο ελληνικό πρωτάθλημα, αλλά αυτό που συνέβη δεν είναι
διόλου ευχάριστο για το ίδιο το πρωτάθλημα: στην αρχή ακόμη του δεύτερου
γύρου, άρχισε να γέρνει επικίνδυνα υπέρ μίας ομάδας. Μπορεί η AEK να ξεχώρισε
την εβδομάδα που πέρασε με την παλικαρίσια πρόκρισή της μέσα στη Λεωφόρο για
το Κύπελλο, ωστόσο ο Ολυμπιακός είναι αυτός που με τη νίκη του στον
«χρωστούμενο» αγώνα με τον Πανιώνιο πήρε μια βαθμολογική διαφορά, που φαντάζει
πολύ μεγάλη για τα ελληνικά δεδομένα. Το πρωτάθλημα δεν τελείωσε, φυσικά, πολύ
δύσκολα όμως τώρα πια θα ξαναρχίσει.

H εξέλιξη αυτή είναι δυσάρεστη για όλους, εκτός από αυτούς που συνδέονται
άμεσα με την πρωτοπόρο ομάδα και παίρνουν, από τόσο νωρίς, ένα είδος ρεβάνς
για την περσινή απώλεια των σκήπτρων. Μειώνει το ενδιαφέρον της ίδιας της
διοργάνωσης, σε μια περίοδο μάλιστα που δεν υπάρχει τουλάχιστον το αγωνιστικό
θέαμα για να αντισταθμίσει τον μειωμένο ανταγωνισμό. Στο πρωτάθλημά μας,
παραδοσιακά οι «μεγάλοι» τρώνε τους μικρούς, έτσι ώστε όταν κάποιος τρώει και
τους άλλους «μεγάλους» να μην αφήνει πολλά περιθώρια συγκινήσεων. Ύστερα,
συνδέεται με την αύξηση της βαθμολογικής διαφοράς την παρούσα στιγμή η κάθε
άλλο παρά κολακευτική ιστορία της αφαίρεσης βαθμών και της κατ’ έφεσιν
επιστροφής τους. Πέρα από το όποιο ζήτημα «δικαιοσύνης» (η μόνη δικαιοσύνη του
αθλητισμού είναι αυτή που αποδίδεται μέσα στο γήπεδο), το πρόβλημα είναι ότι η
διαφορά χτίστηκε απότομα, ερήμην της κανονικής ροής του πρωταθλήματος και μέσα
στην εκκωφαντική σιωπή των άθλιων γηπέδων. Και δεν υπάρχει μεγαλύτερο σημάδι
χρεοκοπίας ενός πρωταθλήματος από το να διεξάγεται σε άδεια από φιλάθλους
γήπεδα.

Αλλά και το καθαρά αγωνιστικό πρόσωπο της ομάδας που ξεχωρίζει δεν έχει κάτι
το ιδιαίτερα ελκυστικό. Ο Ολυμπιακός περνάει μια παρατεταμένη περίοδο
ντεφορμαρίσματος που συμπίπτει, διόλου τυχαία, με τον αποκλεισμό του από τη
συνέχεια του Τσάμπιονς Λιγκ. Είναι προφανές ότι αυτή η ομάδα, με αυτόν τον
προπονητή, αυτούς τους παίκτες και αυτό το γήπεδο είχε χτιστεί αυτήν τη
μεταιχμιακή για το ελληνικό ποδόσφαιρο μετα-πορτογαλική χρονιά, με στόχο την
ευρωπαϊκή διάκριση. Την πλησίασε περισσότερο από κάθε άλλη χρονιά. Και όταν
έπεσε στο Λίβερπουλ, νομίζω ότι κάτι έσπασε στην ομάδα. Το ότι κρατήθηκε, και
μάλιστα απομακρύνθηκε, στο πρωτάθλημα το χρωστά στον χαρακτήρα του πρωταθλητή
που έχει οικοδομήσει τόσα χρόνια, αλλά και στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, τα
τόσες φορές αποδεδειγμένα, του προπονητή του. Λιγότερο τα οφείλει στο
ποδόσφαιρο που παίζει – κι αυτό είναι το στοίχημα, μαζί με το ΟΥΕΦΑ, για τη
συνέχεια της περιόδου. Το δεύτερο ημίχρονο στο παιχνίδι με τον Πανιώνιο ήταν
από αυτήν την άποψη ελπιδοφόρο, το πρώτο έπειτα από όλο αυτό το διάστημα που η
ομάδα έπαιξε με τα προσόντα της – και ο Ριβάλντο με τα δικά του. Επειδή ο
δυνατός έχει ευθύνες, τώρα είναι που θα πρέπει να αποδειχθεί η δύναμη του
Ολυμπιακού στο ποδόσφαιρο, την ίδια ώρα που ο Παναθηναϊκός συνεχίζει να
επιδεικνύει τη δική του – αλλά στο μπάσκετ.