ΣE ΠPΩTO ENIKO Η ικανότητα να λες δεν ξέρω…

Επί σκηνής μερικοί μαυροπίνακες γεμάτοι ακατανόητες εξισώσεις, σύμβολα και
τύποι μαθηματικοί, παράξενα σχεδιαγράμματα. Κάπου ψηλά, η μόνη κατανοητή
φράση, σε αλφάβητο γνωστό, σε τεχνική οικεία: «Αν δεν μπορώ να το δημιουργήσω,
δεν μπορώ να το καταλάβω». Επί σκηνής ένας ηθοποιός (ο Γιώργος Κοτανίδης), δύο
φυσικοί (ο ιρακινής καταγωγής Βρετανός Jim Al-Khalili και ο Έλληνας Χρήστος
Γούδης, από το Πανεπιστήμιο της Πάτρας) και άλλος ένας: ως ήρωας και ως ρόλος,
ο νομπελίστας της κβαντικής μηχανικής Ρίτσαρντ Φάινμαν – πνεύμα της επιστήμης
ανεμπόδιστο, ανένταχτο, ελεύθερο και πάντα έτοιμο να παίξει χωρίς κανόνες, με
κίνητρο τη γνώση, την κατανόηση της φύσης, της ζωής στη λεπτομέρειά της την
αδιόρατη.

Όλοι μαζί, με τη σειρά, με τάξη και με συνοχή, μιλούν για το άγνωστο – γι’
αυτό που κρύβει η φύση κάτω από το αόρατο πέπλο της. Όλοι μαζί, με πάθος,
αναζητούν αυτό που δεν φαίνεται – το στοιχειώδες, όμως απειροελάχιστο. Μιλούν
για κβάντα, για την ύλη και την ακτινοβολία, για ηλεκτρόνια και φωτόνια.
Διαγράμματα καινούργια, σχέδια και εξισώσεις νέες προσθέτουν στους
μαυροπίνακες και εξηγούν, και σβήνουν, και ενθουσιάζονται, και ενθουσιάζουν.

Όλοι μαζί, ηθοποιοί στην τέχνη και την επιστήμη. Με σειρά. Καθείς στον ρόλο
του πιστός. Όλοι μαζί αποζητούν μιαν άλλη τέχνη, μία τεχνική, μία ικανότητα
απαραίτητη: να συνυπάρξουν, να επικοινωνήσουν, να δώσουν και να πάρουν – όσο
μπορούν, όπως μπορούν, με άλλη γλώσσα, σε άλλη γλώσσα. Τα φώτα χαμηλώνουν. H
ζωή γίνεται πρόλογος. H δράση η επίσημη, η διάλεξη η επιστημονική κάνει στην
άκρη. Παραχωρεί τη θέση της στο θέατρο: σ’ ένα παιχνίδι πάλι, με κανόνες
εξίσου αυστηρούς. Επί σκηνής, ο Φάινμαν στο γραφείο του, λίγο πριν τον νικήσει
ο καρκίνος (η φύση της αρρώστιας που μένει ακόμα στο σκοτάδι). Χορεύει και
γιορτάζει και τραγουδά και κλαίει – σε ριπές, σαν αστραπή. Πανηγυρίζει. Τη
φύση, τη ζωή, τα μυστικά της. Όσα έμαθε κι όσα δεν ξέρει. Την ικανότητα να
λέει «δεν ξέρω» και να αποζητά. Την ικανότητα να νιώθει ηλίθιος, να αρχίζει
από το μηδέν και πάνω εκεί να χτίζει, ξανά και πάλι. Έως τέλους.