ΣE ΠPΩTO ENIKO Eυαισθησία και αλληλεγγύη από την Eλλάδα

Μέρες γιορτών και όλοι διασκεδάσαμε. Σκηνές με άρωμα γιορτινό. Εφέτος όμως,
όπου κι αν βρέθηκα υπήρξαν στιγμές που… παραμερίσαμε για λίγο το χαρούμενο
πνεύμα των Χριστουγέννων. H κουβέντα είχε να κάνει με τους πληγέντες από το
τσουνάμι ασιατικούς λαούς. Ο καθένας είχε να διηγηθεί μια διαφορετική ιστορία
διασωθέντων που διάβασε στις εφημερίδες ή είδε στην τηλεόραση. Κάποιοι μάλιστα
είχαν συγκρατήσει τα μικρά ονόματα των πρωταγωνιστών της τραγωδίας. Μιλούσαμε
για ανθρώπους άγνωστους σε εμάς, σαν να ήταν δικοί μας. Ο καθένας από αυτούς
κουβαλούσε στις αποσκευές του τις δικές του εφιαλτικές αναμνήσεις. Σημάδια
μιας ζωής… Όπως η διήγηση μιας μητέρας από τη Σουηδία η οποία προσπαθούσε να
εξηγήσει το δίλημμα που αντιμετώπισε μπροστά στην επερχόμενη καταστροφή, όταν
έπρεπε να αποφασίσει ποιο από τα δύο παιδιά της θα έζωσε. Αποφάσισε να πάρει
στην αγκαλιά της το μικρότερο με την ελπίδα πως το μεγαλύτερο θα κατάφερνε να
τρέξει και να σωθεί. H ελπίδα και το μητρικό ένστικτο στην περίπτωσή της
βγήκαν αληθινά. Είναι μία μόνο από τις χιλιάδες ιστορίες που είδαμε καθισμένοι
αναπαυτικά στον καναπέ ή την πολυθρόνα του σπιτιού μας. Είναι μία από τις
χιλιάδες ιστορίες που μας… ξεβόλεψαν – έστω προσωρινά – και μας έκαναν να
προσφέρουμε, ο καθένας στο μέτρο των δυνάμεών του, στον πρόσφατο
Τηλεμαραθώνιο. H ανθρωπιά, η ευαισθησία και η αλληλεγγύη μας περίσσεψαν
απέναντι σε ανθρώπους που είδαμε μόνο μέσα από τις φωτογραφίες που έκαναν τον
γύρο του κόσμου. H δύναμη της εικόνας και η αποτύπωση της καταστροφής ένωσαν
ανθρώπους σε όλο τον πλανήτη. Και αυτό αποδείχθηκε αρκετό για να εκφράσουμε τη
συμπαράστασή μας.