[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

AYTHN TH ΦΟΡΑ, η υπόθεση αφορούσε τους ίδιους. Είχαν, λοιπόν, το
δικαίωμα να σπάσουν το απόρρητο (αυτό το τείχος που χωρίζει τους δικαστικούς
λειτουργούς από τον Τύπο) και να δημοσιοποιήσουν το θέμα που τους απασχολεί.
Γνώριζαν ασφαλώς, ως άνθρωποι μετέχοντες στον δημόσιο βίο του τόπου, πως οι
διεκδικήσεις τους δεν θα προκαλούσαν τη συμπόνια της κοινής γνώμης. Κάποιοι
κλάδοι εργαζομένων – μη εξαιρουμένων και των δημοσιογράφων – έχουν αυτό το
θλιβερό προνόμιο. Να θεωρούνται de facto προνομιούχοι και κάθε άλλο παρά…
μεροκαματιάρηδες. Ήξεραν όμως, πολύ καλύτερα, ότι αν δεν ασκήσεις πιέσεις διά
του Τύπου (έχει και αυτός τα καλά του, τι να κάνουμε…) όχι διάλογο με την
Πολιτεία δεν βλέπεις, ούτε αόριστη υπόσχεση για κάποιο ραντεβού στο μέλλον δεν
αποσπάς. Ζητούσαν εδώ και πολύ καιρό οι δικαστικοί λειτουργοί της χώρας να
συνομιλήσουν με τους αρμόδιους υπουργούς για τα ζητήματα που τους «καίουν»,
αλλά τίποτε. Κινητοποιήσεις, δηλώσεις, προαναγγελίες αντιδικίας με το
κράτος… όλα έπεφταν στο κενό. Στο μεγάλο τσουβάλι που ρίχνει η εξουσία ό,τι
δεν της προκαλεί φόβο κλονισμού. Οι δικαστές, άλλωστε, στερούνται ένα βασικό
για τους πάσης φύσεως εργαζομένους δικαίωμα. Το δικαίωμα της απεργίας. Στο
δρόμο, ούτως ή άλλως, δεν κατεβαίνουν να διαμαρτυρηθούν, επομένως… άσ’ τους
να φωνάζουν. Πόσοι θα τους ακούσουν; H είδηση «διέρρευσε» την επομένη της
Πρωτοχρονιάς. «Οι δικαστικοί λειτουργοί καταθέτουν αγωγές για τη διεκδίκηση
πρόσθετων αποδοχών, για φοροαπαλλαγές κτλ.». Ημέρα ένδειας από πλευράς
γεγονότων, αν εξαιρέσεις τις τραγικές συνέπειες του τσουνάμι και το
αμφιλεγόμενο τρομοκρατικό χτύπημα. H δημοσιότητα, επομένως, ήταν απολύτως
εξασφαλισμένη. Ο δρόμος για τον πολυπόθητο διάλογο επιτέλους είχε ανοίξει. H
πρόβλεψη δεν άργησε να επαληθευθεί. H συνάντηση με τον υπουργό Οικονομίας
ορίστηκε για την Τετάρτη. Θέμα: Αξιοπρεπής διαβίωση των δικαστικών λειτουργών.
Αλλά και όλων των κρατικών λειτουργών προσθέτουμε εμείς, με τη βεβαιότητα ότι
δεν θα διαφωνήσει η κοινή γνώμη. Καθώς μόνο έτσι μπορεί να καταπολεμηθεί η
διαφθορά που κυριαρχεί στους κόλπους της Δημόσιας Διοίκησης, έως ένα βαθμό
τουλάχιστον. Άλλωστε, ως γνωστόν, η αξιοπρέπεια δεν αποτιμάται, αλλά η
διαβίωση…