ΓHΠEΔOΓPAΦIEΣ

H χρονιά που έφυγε ήταν βέβαια η χρονιά των Ολυμπιακών Αγώνων, η χρονιά της
εναλλαγής εκτός από την πολιτική και στην ποδοσφαιρική κορυφή της χώρας, η
χρονιά που θριάμβευσε ο Μουρίνιο, η χρονιά που αφαίρεσε και το τελευταίο φύλλο
συκής από τη χρήση φαρμάκων σε όλα σχεδόν τα αθλήματα, η χρονιά της μαγείας
ενός Ροναλντίνιο, μιας Ισινμπάγιεβα ή ενός Φέντερερ. Όμως, για εμάς τους
Έλληνες φιλάθλους, όλα τ’ άλλα σβήστηκαν ή θα σβηστούν. Γι’ αυτό δεν υπάρχει
άλλος τρόπος ν’ αποχαιρετήσω το 2004 από το να μοιραστώ μαζί σας τον τρόπο που
βίωσα τις έξι του μεγάλες στιγμές που τελικά έγιναν μία.

12 Ιουνίου 2004. Παραμονή ευρωεκλογών με ξεκίνημα ευρωπρωταθλήματος. Το
κλίμα είναι χαλαρό και παραμένει αμήχανο και μετά το πρώτο γκολ και μετά το
πέναλτι της νίκης και μετά τα χαλαρά επινίκια. Στο σπίτι μου χαιρόμαστε για το
δώρο χωρίς να πολυπιστεύουμε ότι θα είναι εκεί και όταν ξυπνήσουμε. Ξέρουμε
επίσης (χωρίς να τολμάμε να το ψιθυρίσουμε) ότι είναι δώρο και για κάποιους
άλλους, που αύριο θα το εισπράξουν στις κάλπες. Χαλάλι τους.

16 Ιουνίου 2004. Μέσα στην Μπέσα. Ζαλισμένοι από τον ήλιο του Πόρτο και
τις φωνές των εκατομμυρίων Ισπανών, μπαίνουμε στο γήπεδο-κλουβί αποφασισμένοι
ότι δεν υπάρχουν θαύματα. Και είναι πράγματι ένα μικρό θαύμα αυτή η ισοπαλία,
που έρχεται μέσα σε μια διαρκή μέγγενη αλλά και φέρνει την αίσθηση ότι κάτι
παράξενο έχει αρχίσει να συντελείται μπροστά στα μάτια μας.

20 Ιουνίου 2004. Στο αεροδρόμιο, αφού γυρνάω εσπευσμένα για τα γενέθλια
της γυναίκας μου. Πληροφορούμαι την ήττα-πρόκριση τη στιγμή που παίρνω τις
βαλίτσες μου, ακούω ένα ξεκάθαρο υπόλειμμα τρόμου στη φωνή της υπόλοιπης
παρέας από το Φάρο και διστάζω να πανηγυρίσω. Δεν γίνεται, όμως, το ίδιο στους
δρόμους της Αθήνας, όπου ακούγονται, χάρις σ’ ένα ένστικτο πιο ελεύθερο από το
δικό μου, οι πρώτες κόρνες.

25 Ιουνίου 2004. Στη Σύρο, με τον περιπτερά και συντόμως γείτονά μου
κύριο Γιώργο. «Πάμε καλά», μου λέει όταν φτάνω καταϊδρωμένος στο εικοστό έκτο
λεπτό, αφού η γυναίκα μου είχε διαλέξει τη μόνη ταβέρνα της χώρας που δεν είχε
τηλεόραση. Και πράγματι πηγαίναμε και συνεχίσαμε να πηγαίνουμε καλά σ’ αυτό το
ματς που μετέτρεψε το απίθανο σε απτό. H ησυχία της δροσερής νύχτας έμεινε
απόλυτη, ακόμα και δύο δευτερόλεπτα αφότου ο Ζαγοράκης έβγαλε αράουτ τον
Λιζαραζού.

1 Ιουλίου 2004. Στο σπίτι μας, βέβαιοι πως ήρθε πια το τέλος. Το τέλος
περνάει και ξαναπερνάει και ξαναπερνάει και φεύγει μπροστά στα έκπληκτα μάτια
μας. Στην παράταση όλοι νιώθουμε ότι κάτι αλλάζει και στο εκατοστό πέμπτο
λεπτό, μόλις πριν εκτελεστεί το κόρνερ, σηκώνομαι όρθιος και (μα τον Τραϊανό)
φωνάζω «γκολ του Κατσουράνη». Στο χάος που ακολουθεί νομίζω για λίγο ότι το
πέτυχα. Ξυπνάει και ο γιος μας από τη φασαρία και έρχεται κι αυτός στη βόλτα
που έμελλε ν’ αφήσει για πάντα βραχνή την οικογενειακή Άλφα Ρομέο.

4 Ιουλίου 2004. Πάλι στο σπίτι μας, με ίδια σύνθεση πλην των κουμπάρων
που βρίσκονται στο Ντα Λουζ. H σιγουριά για τη νίκη (τώρα που τα είχαμε πια
δει όλα) φέρνει το παιχνίδι έναν τόνο πιο κάτω απ’ όλα τα προηγούμενα. Στο
τελικό σφύριγμα η χαρά είναι μεγάλη, αλλά η πραγματική συγκίνηση έχει σχεδόν
όλη ξοδευτεί. Και υπάρχει και το προαίσθημα της υπερβολής και του ευτελισμού
που θα ακολουθήσει. H περηφάνια ωστόσο κρατάει ακόμα.