ο υποψήφιος KατάλYψη…

Το μόνιμο «ραντεβού» διχογνωμίας των τελευταίων ετών, ίδιο στις εθνικές
επετείους: Μπορεί να σηκώσει την ελληνική σημαία ένα παιδί από άλλη χώρα, ας
πούμε ένα αλβανόπουλο, εφόσον είναι ο καλύτερος μαθητής – ή η καλύτερη
μαθήτρια;

Πολλά έχουν γραφεί και ειπωθεί για το ζήτημα. Είναι εκνευριστικό το ότι
επανέρχεται. Όσο εκνευριστικό είναι να χαιρόμαστε όταν σηκώνουν τη σημαία η
Μανιάνι ή ο Ηλιάδης στους Ολυμπιακούς, αλλά να μας ενοχλεί ο Τσενάι και η
Σονίλα.

Μόνο που η Μιρέλα και ο Ηλιάδης δεν παραιτούνται από τη σημαία, όπως (η στάση
ορισμένων από εμάς υποχρεώνει να κάνουν) ο Τσενάι και η Σονίλα.

H Μιρέλα και ο Ηλιάδης, επευφημούμενοι δικαίως από το πλήθος, χαίρονται που
σιγά-σιγά νιώθουν Έλληνες και δεν εξελίσσονται, γοργά-γοργά, σε εχθρούς της
χώρας που τους φιλοξένησε, αποδοκιμαζόμενοι αδίκως από το πλήθος.

Αν δεν θέλουμε κάθε χρόνο να μιλάμε για το ίδιο θέμα σε παραλλαγή, ένας τρόπος
υπάρχει: να μάθουμε ότι η κατάληψη δεν γράφεται με ύψιλον, όπως την έγραψαν οι
μαθητές στο σχολείο της Λάππας Αχαΐας που αντιδρούσαν επειδή η συμμαθήτριά
τους θα σήκωνε τη σημαία. Να γίνουμε καλύτεροι.

Γιατί όσο εκφράζουμε την αγανάκτησή μας που ένας αλλοδαπός σηκώνει τη σημαία,
αλλά ανεχόμαστε να ξέρει αυτός ο αλλοδαπός περισσότερα και καλύτερα ελληνικά
γράμματα από εμάς τους Έλληνες, τότε για ποια Παιδεία μιλάμε και τι εκφράζει
για μας αυτή η σημαία, εκτός από ευκαιρία για μια… κατάλΥψη;