ΓHΠEΔOΓPAΦIEΣ

Οι ιδιομορφίες του Βασίλη Τσιάρτα είναι εντελώς αντίθετες από αυτές της ομάδας
του. Σε ένα σύνολο που παίζει και σκέπτεται δεξιά, όλη του η προσφορά και όλες
του οι δυνατότητες στηρίζονται σε ένα ιδιαίτερο αριστερό πόδι. Οι συμπαίκτες
του μιλούν λίγο ή λένε κοινοτοπίες, ενώ εκείνος λέει πάντοτε την αλήθεια του
με αψάδα και – για τα ποδοσφαιρικά δεδομένα – σχεδόν με λογιοσύνη. Στην Εθνική
που δοξάστηκε για τον ηρωισμό και τη συλλογικότητά της, αυτός ήταν και
παρέμεινε μοναχικός αρτίστας – γι’ αυτό ο θρίαμβος της Πορτογαλίας τον άγγιξε
πολύ πιο έμμεσα. Την εποχή του «ολοκληρωτικού» ποδοσφαίρου, που απαιτεί από
τους χαφ πρώτα απ’ όλα να καταστρέφουν, εκείνος επιμένει να ενδιαφέρεται μόνο
για τη δημιουργία.

Και όμως, όπως έδειξε ξανά το Σάββατο το βράδυ, ο Βασίλης Τσιάρτας (αφού δεν
δίστασε, στη μέση της πορείας του, να μας αλλάξει ακόμη και τον τρόπο που
προφέραμε το όνομά του), μόνο απλός εστέτ δεν είναι. Το αριστερό πόδι του,
μπορεί να είναι ταγμένο στην ομορφιά, για όποιον όμως ξέρει να το
χρησιμοποιήσει, αποτελεί όπλο – και μάλιστα φονικό. Αυτό που θύμισε, στο 81ο
λεπτό στο Κίεβο, είναι πόσο λάθος (ή τι συνειδητό έγκλημα) συνιστά το δόγμα
της ποδοσφαιρικής «αποτελεσματικότητας» μέσα από την ομοιομορφία, την
τυποποίηση και την προβλεψιμότητα. Σαν να μην ήταν πάντοτε το ποδόσφαιρο το
παιχνίδι στο οποίο κερδίζει ο πιο τολμηρός και ο πιο τρελός. Σαν να έμεινε
στην ποδοσφαιρική ιστορία έστω ένας παίκτης που να μην ήταν προικισμένος – και
βεβαρημένος – με τη διαφορετικότητά του. Όσοι επιμένουν να… βάζουν στο ίδιο
τσουβάλι δέκα κοψίματα ή οκτώ κερδισμένα φάουλ με τη μία και μοναδική εκτέλεση
όπως αυτή του Τσιάρτα στο Ολιμπίσκι (δεν είναι δα η πρώτη ούτε η τελευταία της
καριέρας του), ας σκεφθούν μόνο αν θα υπήρχε πιο ανόητο πράγμα από το να του
ζητήσουμε να γίνει όπως οι άλλοι.

Ευτυχώς που σε αυτή την καριέρα, από τη Νάουσα έως την AEK και την Εθνική και
από τη Σεβίλλη ξανά στην AEK και αποκλειστικά στην Εθνική, και παρά τις
διαρκείς λοιδορίες κάποιων επαϊόντων γιατί δεν «έτρεχε» και γιατί δεν
«μάρκαρε» (δηλαδή, γιατί δεν έπαιζε όπως οι άλλοι), ευτυχώς λοιπόν, για τον
Τσιάρτα αλλά και για μας, που βρισκόταν πάντοτε κάποιος προπονητής που
καταλάβαινε με τι είχε να κάνει. Και που του έδινε τον αναγκαίο αέρα για να το
κάνει. Ο τελευταίος είναι, από αρκετές απόψεις, και ο πιο σπουδαίος. Όχι μόνο
γιατί έφθασε την Ελλάδα εκεί που την έφτασε (και είδαμε καθαρά χθες πόσο πιο
βαριά, για τους παίκτες μας αλλά και για τους αντιπάλους τους, έγινε ήδη η
φανέλα της Εθνικής), αλλά και γιατί είχε τη λεβεντιά – ή την ευφυΐα – να
ξεπεράσει, ειδικά με τον Τσιάρτα, κάθε εμμονή ή προκατάληψη. Όχι μόνο ανέχθηκε
την αγωνιστική ιδιαιτερότητα του παίκτη, στην οποία προστέθηκε, μετά το
καλοκαίρι, και η έλλειψη προπόνησης και αγώνων, αλλά και «συγχώρησε» τα πικρά
του, μετά το Euro, λόγια. Αντί να τον «τελειώσει», ο Ρεχάγκελ προτίμησε να
δώσει στο φιλότιμο και το ταλέντο του Τσιάρτα μια δεύτερη ζωή. Και εκείνος
άρχισε ήδη, πιστός στον τρόπο του, να του το ξεπληρώνει.