ΣE ΠPΩTO ENIKO Eπίθεση ανθρωπιάς προς τους φτωχούς

Τι ευχάριστη έκπληξη αυτό το χθεσινό τηλεγράφημα, τόσο διαφορετικό από τις
«συνήθεις» επιθέσεις αυτοκτονίας, τους αποκεφαλισμούς ομήρων και τις
(κακόγουστες, αν δεν ήταν τόσο τρομακτικές) επιδείξεις ισχύος από ανεγκέφαλους
πλανητάρχες…

Μια «επίθεση» ανθρωπιάς και έγνοιας προς τους φτωχούς και πεινασμένους αυτού
του κόσμου. Σε ένα τραπέζι με πενήντα αρχηγούς της Γης, ο Ζακ Σιράκ της
Γαλλίας (που υπήρξε πάντα πρωτοπόρα σε θέματα ανθρωπισμού) και ο σοσιαλιστής
«Λούλα» της Βραζιλίας (ο οποίος «επέζησε», παρά τις απαισιόδοξες προβλέψεις
των «ρεαλιστών» μετά την εκλογή του), προτείνουν παγκόσμιο φόρο κατά της
πείνας και της φτώχειας, που «σκοτώνουν περισσότερο από καθετί άλλο στον
κόσμο»!

Τι «αλλιώτικη» είδηση, σε μια εποχή όπου τέτοιες συζητήσεις – δημόσιες ή
ιδιωτικές – δεν είναι πια καθόλου τρέντι. Τόσο «παρωχημένες» όσο ο φεμινισμός
και η Αριστερά. Και όσοι – ελάχιστοι – απέμειναν να τις κάνουν, βαπτίζονται με
συγκατάβαση και επιείκεια «γραφικοί».

Τα τραγούδια δεν μιλάνε πια για «τετριμμένα» θέματα, όπως η ειρήνη και η
αγάπη. Και τα πολιτικοποιημένα, «είναι, Θεέ μου, τόσο μπανάλ»! Οι ρηχοί στίχοι
των σημερινών σουξέ, όμως, διακωμωδούνται ακόμα και από την ίδια τη νεολαία
που τα τραγουδάει…

Οι Δυτικοευρωπαίοι (πνιγμένοι στο μπέικον και την τρομολαγνεία) και οι
Νεοέλληνες (απομονωμένοι μέσα στη γυάλα του λαμπερού τζιπ και της μεζονέτας)
έχουν απωθήσει στη σκέψη τους τη μαύρη ήπειρο της δίψας και των επιδημιών –
σαν τις τραυματικές παιδικές εμπειρίες που δεν θέλουμε να ανακαλούμε στη μνήμη
μας. «Θυμούνται» ίσως μόνο για λίγα δευτερόλεπτα τον Τρίτο Κόσμο, σαν βλέπουν
στην τηλεόραση τη μαύρη φιγούρα του γραμματέα του ανίσχυρου ΟΗΕ ή κάποιον
Αφρικανό ή Ινδό Ολυμπιονίκη. Και μεταξύ… κοκτέιλ και σολομού συζητούν,
αρθρογραφούν και διαπληκτίζονται για μια παγκοσμιοποίηση και ένα παγκόσμιο
χωριό, που αφήνει απ’ έξω τα τρία δισεκατομμύρια εξαθλιωμένους!

Με μερικές ακόμα τέτοιες ειδήσεις, λοιπόν, θα αρχίσω να «μ’ αρέσω» που
απέμεινα «γραφική»!