ΣE ΠPΩTO ENIKO Γιατί οι γυναίκες δεν πάνε στο γήπεδο;

Τα καινούργια γήπεδα και οι φροντισμένες λοιπές αθλητικές εγκαταστάσεις είναι
τα μόνα που μπορούν να κάνουν το θαύμα. Κατά τ’ άλλα, δεν εμπιστεύομαι τα
γρήγορα συμπεράσματα ότι τάχαμου χάρη στον αέρα του Γιούρο γέμισαν οι κερκίδες
γυναικόπαιδα. Παρεκτός και αν στην κατηγορία των «γυναικοπαίδων»
συμπεριλαμβάνονται η Άννα Βίσση και ο Λυκουρέζος, πράγμα που ακόμη και ως
γενίκευση μου φαίνεται κομμάτι σόλοικο. Εγώ πάντως, την περασμένη Τετάρτη
στρώθηκα στην τηλεόραση για να δω το ματς της Εθνικής με την Τουρκία και κατά
χρονικά διαστήματα τα έλεγα τηλεφωνικώς με τρεις φιλενάδες, φιτίλια, από τα
παλιά. H μια ήταν στο τσακ να πάει, αλλά τη θύμωσαν τόσο τα επεισόδια κατά των
Αλβανών, ώστε προέβη μονομερώς σε μποϊκοτάζ. H άλλη δεν αντέχει, λέει, τον
σεξισμό και τη βία της κερκίδας. Σιγά τα αυγά… Προσωπικά δεν θα έλεγα όχι σε
λίγη λεκτική εκτόνωση ούτε θα έπαιρνα τοις μετρητοίς τα «μπιπ» του πλησίον
μου. Αυτά συμβαίνουν από τον καιρό που ο Βουτσαράς ήταν τερματοφύλακας στον
Παναθηναϊκό και η Καλαμάτα στην A’ Εθνική. Αλλού είναι το πρόβλημα και έχω την
εντύπωση ότι εν μέρει φταίει και ο… Μπάγιεβιτς. Θυμάμαι την τελευταία ημέρα
που πάτησα το πόδι μου στο γήπεδο. Ο Μπάγιεβιτς ήταν τότε «κυνηγός» στην AEK
και στο «ξερό» της Φιλαδέλφειας υπήρχε μόνο μια τουαλέτα «α λα τούρκα», κι
εκείνη άστα να πάνε. Ουδεμία πρόβλεψη για ladies room, εννοείται. Αλλά και
σήμερα, που ενδεχομένως υπάρχει, διατηρώ στο ακέραιο την παλιά μου τσαντίλα.