MATIEΣ Mια υγρή μελαγχολία

Να ‘μαστε πάλι εδώ, Λέων. Με μια υγρή μελαγχολία να μας διαποτίζει. Φταίνε οι
Ολυμπιακοί που έφυγαν; Ίσως. Φταίει, όμως, σίγουρα και ο Σεπτέμβρης, που
σήμανε το τέλος των διακοπών, φταίει κι η θάλασσα, που βρίσκεται πλέον μακριά,
φταίνε και τα σχολειά που ανοίξανε, για να φυλακίσουν και πάλι τα παιδιά, μετά
την τρίμηνη τρέλα στις αλάνες του καλοκαιριού.

Και ο Κεντέρης; Ένας πόνος. Πολλοί αγανάκτησαν. Και δικαίως. Πολλοί ζήτησαν
την κεφαλήν του επί πίνακι. Άλλοι απαιτήσανε να του αφαιρεθούν όλα τα προνόμια
και να σβηστεί τ’ όνομά του από πλοία, δρόμους, στάσεις του τραμ. Ναι, ήταν
βαρύ αυτό που έγινε, την ώρα που έγινε – στις 12 Αυγούστου! Αν τον πιάνανε
ντοπαρισμένο μετά το «διακοσάρι», λίγο πριν από την Τελετή της Λήξης, τα
πράγματα θα ήταν κάπως αλλιώς. Αλλά στις 12 Αυγούστου, με όλη την Ελλάδα να
περιμένει πώς και τι το «όνειρο»…

Και τόσα ψέματα… Το ένα πάνω στ’ άλλο! Παρ’ όλ’ αυτά, εγώ προσπαθώ να
θυμάμαι εκείνον τον Κεντέρη, του Σίδνεϊ. Που πετάχτηκε μπρος απ’ όλους, κοντά
στα 170 μέτρα και άρχισε να καλπάζει! Δεν ήταν αθλητής αυτός! Ήταν έν’
αστροπελέκι! Τον συνάντησα, πέρυσι το καλοκαίρι, στη Θεσσαλονίκη. Του έσφιξα
το χέρι με θαυμασμό και συγκίνηση. «Σας έχω δει στον Μόλυβο», μου είπε. Και τα
μάτια του – πόσο παράξενα μάτια… – ζωήρεψαν. Σκούρυναν.

Να ‘μαστε πάλι εδώ. Με μια ακόμη χρονιά στην πλάτη μας, μ’ έναν καινούργιο
χρόνο να ετοιμάζεται να ταξιδέψει, με εκατοντάδες χειρόγραφα, προς το 2005.
Δουλειά κι αυτή… H πένα, το χαρτί, η εφημερίδα, οι ειδήσεις, τα αποκόμματα.
Να διαβάσεις, να ξεχωρίσεις, να εντοπίσεις, να απομονώσεις, να γράψεις. Το
καταφύγιο που φθονούμε, όπως θα ‘λεγε κι ο Καρυωτάκης. Καταφύγιο, όμως, όπως
και να το κάνεις.

Το ‘χω από την αρχή στον νου μου, το απωθώ, αλλά έρχεται και ξανάρχεται. Δεν
μπορώ: πριν από ελάχιστες μέρες, λίγο πριν χαμηλώσουν τα φώτα της γιορτής,
χάθηκε κι ο Λυκούργος. Ο «κακούργος», όπως τον πείραζε η παρέα. Τόσο δυνατός
άντρας, τόσο πολύ παθιασμένος με τη ζωή, ακούραστος, ερωτικός, φιλόδοξος,
αγριμάκι σε κλουβί, έτοιμος για το «πού ‘ναι καβγάς να σκοτωθώ / πού ‘ναι χαρά
να τρέξω…». Κι όμως, διάβηκε το τελευταίο σύνορο…

Τι να πω τώρα; Καλό φθινόπωρο;

Τη στιγμή μάλιστα που ολόκληρη η Ελλάδα και η Κύπρος πενθούν για τον χαμό
τόσων ανθρώπων – ανάμεσά τους και ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας – στο φοβερό
δυστύχημα της Χαλκιδικής;