Διαστάσεις r H μόνη απάντηση στους εξτρεμιστές

«Καμιά μουσουλμανική ένωση στη Γαλλία δεν έχει ζητήσει την κατάργηση αυτού
του νόμου. Οι μουσουλμάνες της Γαλλίας θέλουν να πηγαίνουν με ελευθερία και
γαλήνη στο σχολείο, να σερφάρουν στο Internet, να παρακολουθούν όλα τα κανάλια
του κόσμου, χωρίς μαντίλες και τέτοια πράγματα». Αλαίν Τουραίν

Όμηρος, ο Τύπος (του Πλαντύ, από τη «Μοντ»)

Δύο νέοι από την Αλγερία, ο Άχμεντ και ο Καρίμ, παρακολουθούν με αγωνία από
την τηλεόραση ενός μπαρ στο Παρίσι τις εξελίξεις στην υπόθεση των δύο Γάλλων
δημοσιογράφων που έχουν απαχθεί στο Ιράκ. «Όχι, αυτό δεν έχει νόημα, οι δύο
δημοσιογράφοι δεν έχουν καμιά σχέση μ’ αυτά που γίνονται εκεί πέρα, πρέπει να
αφεθούν αμέσως ελεύθεροι», λέει ο Άχμεντ. «Αν τους σκοτώσουν, τελείωσαν όλα.
Για μας, για τις οικογένειές μας. Για όλους», συμπληρώνει ο Καρίμ. H Γαλλία
περνά ώρες αγωνίας – αλλά τη μεγαλύτερη αγωνία την περνά η μουσουλμανική
κοινότητα, κάπου 5 εκατομμύρια άνδρες και γυναίκες, που έχουν μεγαλώσει εδώ,
έχουν σπουδάσει, έχουν κάνει οικογένεια, και ανησυχούν τώρα μήπως το όνειρό
τους μετατραπεί σε εφιάλτη. Καταδικάζουν με όση δύναμη διαθέτουν την απαγωγή
των δύο δημοσιογράφων, αλλά φοβούνται ότι η απαγωγή αυτή, που υποτίθεται πως
έγινε στο όνομά τους, με αίτημα να καταργηθεί ένας νόμος που αφορά τη δική
τους καθημερινή ζωή, θα στραφεί εναντίον τους. «Φοβάμαι πως από αύριο η
μαντίλα μου θα είναι συνδεδεμένη με αυτούς τους ανθρώπους», λέει η Φατίχα
Αζμπλί, μέλος της Ένωσης ισλαμικών οργανώσεων της Γαλλίας. «Θα κάνω τα πάντα
προκειμένου αυτό το ιερό για μας αντικείμενο να μη γίνει αιτία ενός φόνου που
δεν έχει καμιά σχέση με το Ισλάμ». Δυστυχώς, όμως, δεν είναι στο χέρι της.

Μήπως λοιπόν η ψήφιση αυτού του νόμου ήταν εξ αρχής ένα λάθος; Μήπως δεν
έπρεπε να δοθεί η δυνατότητα σε κάποιους μουσουλμάνους να εκβιάσουν με τον
απεχθή αυτόν τρόπο τη Γαλλία; «Με συγχωρείτε, αλλά εδώ δεν έχουμε να κάνουμε
με εκβιασμό», λέει στη Στάμπα ο Γάλλος κοινωνιολόγος Αλαίν Τουραίν,
μέλος της επιτροπής που πρότεινε στον πρόεδρο Σιράκ την ψήφιση του νόμου για
την απαγόρευση των θρησκευτικών συμβόλων στα σχολεία. «Ο εκβιασμός προϋποθέτει
την ύπαρξη διαπραγματεύσεων, κι εδώ καμιά διαπραγμάτευση δεν είναι δυνατή,
ούτε άλλωστε επιθυμούν κάτι τέτοιο οι απαγωγείς. Αυτός ο νόμος ψηφίστηκε από
το κοινοβούλιο και καμιά κυβέρνηση, ακόμη κι αν το ήθελε, δεν μπορεί να
ακυρώσει μια απόφαση του κοινοβουλίου. H απαίτηση των απαγωγέων είναι παράλογη
και προσπαθεί να συγκαλύψει την άγρια επιθυμία τους να σκοτώσουν».

Υπερασπίζεται λοιπόν πάντα ο Αλαίν Τουραίν τον νόμο του; «Ασφαλώς. Έπρεπε να
βάλουμε ένα φρένο στην εξτρεμιστική προπαγάνδα, επικεφαλής της οποίας είναι
οργανώσεις που πρωτοστατούν και στις αντισημιτικές εκδηλώσεις. H μόνη απάντηση
στους εξτρεμιστές είναι η υπεράσπιση του κοσμικού χαρακτήρα του κράτους».