AΔIAΠIΣTEYTA

O στίβος είναι αναμφισβήτητα το εμβληματικό άθλημα των Ολυμπιακών Αγώνων και η
εμφάνισή του στο πρόγραμμα σηματοδοτεί για πολλούς (όχι πάντως για μένα) την
πραγματική έναρξη κάθε Ολυμπιακών Αγώνων. H αύρα του στίβου και η ατμόσφαιρα
στο στάδιο είναι πράγματι μοναδικές. Οι φίλαθλοι προσέρχονται όχι τόσο για να
δουν (η παρακολούθηση των αγωνισμάτων από την τηλεόραση είναι απείρως
ευχερέστερη) όσο για να συμμετάσχουν. Ο παλμός και η βουή του μεγάλου σταδίου
– και το νέο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας είναι ένα υπέροχο μεγάλο στάδιο –
σπρώχνει όχι μόνο τους αθλητές στο ξεπέρασμα του εαυτού τους αλλά και τους
θεατές σε μια ειδικής ποιότητας μέθεξη. Μόνο αν βρίσκεσαι μέσα στο στάδιο
νιώθεις πόσο μεγάλο επίτευγμα του σώματος είναι το ξεπέρασμα του πήχυ στα 2.34
ή μια επιτάχυνση σαν της Φανής Χαλκιά στην ευθεία των 400 μέτρων με εμπόδια.
Και μόνο τότε – και έτσι – εξημερώνεται η δίψα των συμμετεχόντων για νίκη.
Γιατί η νίκη περνάει αναγκαστικά από τη συνύπαρξη και η συνύπαρξη υφαίνει
πάντα τον δικό της ιστό γύρω από τους αθλητές.

Το θέμα βέβαια – το μεγάλο θέμα που δεν πρέπει, ωστόσο, να τ’ αφήσουμε να
μείνει το μοναδικό αυτών των Ολυμπιακών – είναι για τι είδους συνύπαρξη – και
άρα για τι είδους στίβο – μιλάμε. Είναι η νίκη κατάληξη και επιστέγασμα της
προσπάθειας ή αρχή και προκατασκευασμένο προϊόν της; Είναι το κυνήγι της
επίδοσης μέσο – που, αν έρθει, σημαίνει υπέρβαση – ή αυτοσκοπός – που, όταν
επιλέγεται, εξαφανίζει την ίδια την ουσία του αθλητισμού; Αντανακλά η κάθε
νίκη στον έναν και μοναδικό άνθρωπο που την κατέκτησε ή σε έναν ολόκληρο «λαό»
(στο όνομα του οποίου έχουν διαπραχθεί τα μεγαλύτερα εγκλήματα στην Ιστορία);
Κανένα άλλο άθλημα του στίβου δεν συμπυκνώνει τόσο πλήρως τη διαπάλη αυτών των
αντιθέσεων όσο τα 100 μέτρα. Το κατοστάρι είναι η κούρσα όπου η διαφορά του
πρώτου από τον τελευταίο είναι μικρότερη από μια αναπνοή, όπου η επίδοση είναι
βασιλιάς και το μόνο διαβατήριο προς τη νίκη, όπου η τακτική και η εξυπνάδα
δεν παίζουν κανένα ρόλο. Και συγχρόνως είναι η κούρσα που έφθασε να συμβολίζει
το απόλυτο (αυτήν την τόσο αντίθετη με τον αθλητισμό έννοια), την αποθέωση
μιας βαθιά υλιστικής στάσης ζωής (γιατί πώς αλλιώς μπορεί να θεωρηθεί η
επιθυμία να ξεπεράσεις τον ίδιο τον χρόνο;) και που βέβαια χαρίζει στους
εκλεκτούς της το ανάλογο (και ξανά υπέρμετρο) μερίδιο δόξας και πλούτου. Τα
100 μέτρα λες και εφευρέθηκαν για να γεννήσουν την πρόκληση της εξωτερικής
υποβοήθησης του ανθρώπινου σώματος και την υποψία ότι είναι εφικτή η μετατροπή
του σε μηχανή. Γι’ αυτό, ακόμα και η «γρηγορότερη κούρσα του αιώνα», που έλαβε
χώρα την Κυριακή μπροστά στα μάτια μου (χωρίς φυσικά αυτά να προλάβουν να δουν
πολλά πράγματα), μου δημιουργεί προσωπικά πολύ μικρότερη συγκίνηση απ’ όλα τα
άλματα και τις κούρσες των μεσαίων αποστάσεων.

Ίσως γι’ αυτό, επίσης, η πρώτη – και, επί χρόνια, μοναδική – κούρσα της
αρχαιότητας, το «στάδιον», δεν ήταν το 100άρι αλλά το 200άρι. Αλλά για την
κούρσα αυτή, ιδίως τώρα και ιδίως στη χώρα όπου μαθαίνουμε ότι η επιχείρηση
«Κόροιβος» παραλίγο να λάβει δημόσια σφραγίδα, καλύτερα να μη μιλήσουμε.