ΣE ΠPΩTO ENIKO Zεστό ψωμί, αρχή μιας άλλης εποχής…

«Βάλε καφέ να ψήνεται», της είπα, «κι έρχομαι»… Περπάτησα στον κήπο, πέρασα
μέσα απ’ τη μυρωδιά των γιασεμιών και δίπλα από τη ροδιά που έχει γεννήσει
πράσινους καρπούς. Αύγουστος βλέπεις και τα ρόδια κοκκινίζουν αργά, ντροπαλά,
ηδονικά. Φορτωμένος ο κήπος, γιορτινός. Το σπίτι πέτρινο, γνωστό, οικείο,
φιλικό. Παλιό. Κι αν κοντοστέκομαι, δεν είμαι εγώ. H μνήμη είναι που έμεινε
κάμποσα χρόνια κλειδωμένη σε υπόγειο σκοτεινό και τη ζαλίζει το φως το
ξαφνικό.

Το πρώτο βήμα στην κουζίνα. Όλα τα σκεύη εκεί απλωμένα, παστρικά. H μυρωδιά
τόσο ζεστή, τόσο φιλόξενη. Με προ(σ)καλεί. Ο καφές στο μπρίκι φουσκώνει και
στο τραπέζι έτοιμο έχει το προζύμι. Δίπλα της, κλαδιά και σπόροι ευωδιαστού
βασιλικού. Τέλος εποχής. Αρχή μιας άλλης. Μέσα σε μπρούντζινο δοχείο έχει
ζεστάνει το νερό. Απλώνει το αλεύρι. Αργά και ήρεμα. Με σιγουριά. Με υπομονή.
Ξέρει καλά πως οι σταγόνες θα κυλήσουν, θ’ αγκαλιάσουν τρυφερά την αφράτη
λευκή σκόνη και την κατάλληλη στιγμή, τα δυο μαζί θα φτιάξουν τη μαγιά για το
ψωμί.

Με κοιτά κι έχει στο βλέμμα της θαλασσοπούλια στερνοπούλια που ταξίδεψαν στον
Βόσπορο, ανάσαναν στον Θερμαϊκό, επέστρεψαν στο Ιόνιο, πριν χτίσουν τη φωλιά
τους σε χάρτινο νησί, ονειρικό. Χαμογελά το βλέμμα της κι η ευωδιά απλώνεται
παντού, ποιος αντέχει να παραμείνει στο κούφωμα της πόρτας; Χαλαρώνω τα
δάχτυλα. Χαμογελώ και προχωρώ. Θα μου συστήσει το αλεύρι το κατάλευκο κι
εκείνο το παράτολμα μεικτό. Κύμινο, κόλιανδρο, μάραθο και γλυκάνισο τριμμένα
έτοιμα θα βρω – μπαχάρια από ταξίδια σε εποχές και ποιήματα. Έχει αρχίσει να
ζυμώνει το ψωμί. Το ζυμάρι κουλουριάζει ανάμεσα στα δάχτυλα και το παρατηρώ να
παίρνει ζωή από τον αέρα και να γλιστρά πάνω σε χυμούς ελιάς. Θα περιμένει, θα
απλωθεί, θα αναδιπλωθεί, αλλά στη θέρμη της φωτιάς θα αφεθεί. Σ’ αυτήν τη
ζεστασιά θα γινωθεί. Αφήνοντας την πόρτα ανοιχτή.