Tο ποτάμι του πάθους

Το ρυάκι που ξεκίνησε στις 12 Ιουνίου έγινε ένας μεγάλος μπλε χείμαρρος που παρασύρει την ομάδα του Ρεχάγκελ προς το Κύπελλο του Πρωταθλητή Ευρώπης

Ελληνική ψυχή. Αυτή που λυγίζει ατσάλι, γκρεμίζει κάστρα και γεννά ημίθεους. H
ελληνική ψυχή που δίνει βροντερό «παρών» στα πορτογαλικά γήπεδα στέλνοντας
κύματα συγκίνησης και ανατριχίλας σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης.

Ένα μπλε ποτάμι που τραγουδά τον Εθνικό Ύμνο, που εμψυχώνει, που χειροκροτεί,
που επαινεί, κλαίει από συγκίνηση και πάθος, έχει πλημμυρίσει την Πορτογαλία.

Χιλιάδες Έλληνες, ανεξαρτήτως ηλικίας και φύλου, αποτελούν σταγόνες αυτού του
ποταμού.

Που ξεκίνησε μικρό και αδύναμο στις 12 Ιουνίου, στο στάδιο Ντραγκάο του Πόρτο
και έγινε χείμαρρος ορμητικός, ικανός να παρασύρει τα παιδιά του Ρεχάγκελ στη
μεγαλύτερη επιτυχία του ελληνικού ποδοσφαίρου.

H παρουσία τόσων χιλιάδων Ελλήνων στο πλευρό της Εθνικής μας ομάδας ίσως
φαίνεται εύκολη υπόθεση, αλλά δεν είναι.

Ταξίδι πολλών ωρών, μεγάλα έξοδα, ταλαιπωρία, ξενύχτι, κούραση. Όλα αυτά
ξεχνιούνται μεμιάς, μόλις το μπλε ποτάμι περάσει τις πύλες της αθανασίας, για
να γράψει τη δική του ιστορία.

Οι Έλληνες ποδοσφαιριστές ρουφούν δύναμη από την παρουσία του και δεν έχουν
κανέναν ενδοιασμό να το παραδεχτούν.

Δευτερόλεπτα πριν ξεκινήσει η παράταση του αγώνα με την Τσεχία, η μεγάλη ψυχή
της ελληνικής ομάδας, Θοδωρής Ζαγοράκης, στρέφεται προς τον μπλε ποταμό. Τον
κοιτά, σηκώνει τα χέρια και δίνει το σύνθημα…

Τα 15 λεπτά του πιο συγκλονιστικού αγώνα του ελληνικού ποδοσφαίρου, που
ακολούθησαν – μέχρι τον επόμενο – ο άγνωστος φίλαθλος της Ελλάδας έγραψε τη
δική του ιστορία.

Το βλέμμα αδειανό μα γεμάτο Ελλάδα, γεμάτο ευτυχία

Οι 12.000 ελληνικές ψυχές ξεπέρασαν την κούραση που τους προκάλεσαν οι τρεις
και πλέον ώρες της παρουσίας τους στο γήπεδο και την ταλαιπωρία των όσων
προηγήθηκαν, για να μεταβούν στη φωλιά των Δράκων. Και ενωμένες όσο ποτέ
άλλοτε, ξεκίνησαν το τραγούδι. Στιγμές συγκλονιστικές, ανατριχιαστικές.
Βραχνές φωνές να μη σταματούν να τραγουδούν τον Εθνικό Ύμνο. Να ενισχύουν, να
ενθαρρύνουν. Το μπλε ποτάμι μετατράπηκε σε χείμαρρο που παρέσυρε κάθε
προσπάθεια των αντιπάλων. Ένα στάδιο γεμάτο Ελλάδα. H κυριαρχία της ελληνικής
ψυχής ήταν απλά θέμα χρόνου. Όλοι το έβλεπαν. Όλοι το ένιωθαν. Και ήρθε η
αποθέωση. Το τέλος. H πρώτη κίνηση των παικτών ήταν να κατευθυνθούν σ’ αυτούς
που τους τιμούν, τους ενισχύουν, τους καθοδηγούν. «Εεε, οοο, το κύπελλο θα
πάρουμε το ευρωπαϊκό». Το πλήθος παραληρεί. Δεν χάνει σε τίποτα από την ορμή
και το πάθος του. Παραμένει στο γήπεδο, για να τραγουδήσει για τελευταία φορά
τον Εθνικό Ύμνο και να ανανεώσει το ραντεβού του. Οι Έλληνες που σπεύδουν όλο
και περισσότεροι κάθε φορά που τους καλεί η Εθνική ομάδα κοντά της, είναι
υπόδειγμα συμπεριφοράς.

Δεν μεθούν, δεν προκαλούν, μόνο τραγουδούν. Λίγες μπογιές μπλε και άσπρο για
να βαφτούν στα ελληνικά χρώματα, μία σημαία και η εμφάνιση της Εθνικής μας
ομάδας είναι τα μόνα όπλα που χρησιμοποιούν.

Ένα φιλί σε Κύπελλο. Όλοι οι Έλληνες θέλουν αύριο να κάνει και ο Ζαγοράκης το ίδιο, πριν σηκώσει το τρόπαιο στον ουρανό της Λισαβώνας

Οι Πορτογάλοι βγαίνουν στα μπαλκόνια τους για να τους χαιρετήσουν, να τους
αποθεώσουν και να τους αναγνωρίσουν το γεγονός ότι οι Έλληνες έχουν κατακτήσει
προ πολλού τον τίτλο των καλύτερων φιλάθλων.

Ακόμα και σε δύσκολες περιστάσεις, όπως τα όσα τραγελαφικά συνέβησαν στο
αεροδρόμιο του Πόρτο μετά τον ημιτελικό (πέντε χιλιάδες άτομα είχαν
προγραμματισμένες πτήσεις σχεδόν την ίδια ώρα, με αποτέλεσμα να προκληθεί ένα
απίστευτο χάος), αυτός ο μπλε χείμαρρος ξέρει τις αντοχές του και τις ανοχές
του. Ίσως να οφείλεται στις επιτυχίες των παιδιών του Ρεχάγκελ. Αλλά και σ’
αυτές έχουν ένα μεγάλο μερίδιο.