ΠOPTOΓAΛIΣTOPIEΣ

O Κίνας, ανθρωπόμορφο τερατάκι (ή τερατοειδές ανθρωπάκι;), ντυμένο στα
πρασινοκόκκινα, είναι η μασκότ αυτού του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος. Οι
Πορτογάλοι διοργανωτές έκαναν διαγωνισμό και για τον σχεδιασμό του και για τ’
όνομά του (για κάποια νέα γήπεδα δεν έκαναν διαγωνισμό, αλλά αυτό είναι μια
άλλη ιστορία). Τελικά ονομάστηκε Κίνας προς τιμήν των περασμένων μεγαλείων της
χώρας, αφού προέρχεται από το «Εσκίνας», που σημαίνει γωνιές και παραπέμπει
στις «πέντε γωνιές του κόσμου» που ανακάλυψαν πριν από μερικούς αιώνες οι
Μαγγελάνοι και οι παρέες τους. Μη με ρωτήσετε γιατί οι Πορτογάλοι θεωρούν
πέντε τις γωνιές του κόσμου κι εμείς τέσσερις, γιατί ούτως ή άλλως ο κόσμος
είναι στρογγυλός και, άρα, χωρίς γωνίες. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι ο
Κίνας, εκτός από εξερευνητικό, είναι και συμπαθητικό σαν τους συμπολίτες του
ανθρωπάκι και, όσο περνούσαν οι μέρες του τουρνουά, γινόταν όλο και πιο
συμπαθητικό (κι ας έχασε τη θέση του πρώτου συμβόλου των αγώνων από τις
πορτογαλικές σημαίες που κρέμονται σε ό,τι στέκεται και σε ό,τι κινείται).
Λατίνος και παθιασμένος για τη νίκη της ομάδας του, ο Κίνας δεν είχε κανένα
λόγο να μην υποστηρίζει την Ελλάδα στον ημιτελικό με την Τσεχία. Αντίθετα, ως
εκπρόσωπος του λαϊκού αισθήματος, είχε κάθε κάθε καλή διάθεση να μας στείλει
να βρούμε την ομάδα του στον τελικό. Αρκεί να του δίναμε κάποια σημάδια ότι το
δικαιούμαστε.

E, λοιπόν, το βράδυ της Τετάρτης 1 Ιουλίου 2004 η Ελλάδα πήρε όχι μόνο τον
Κίνας αλλά και την Κίνα με το μέρος της! Για την πρόκριση αυτή δεν χρειάζονται
επίθετα (παρ’ όλο που θα τα υποστούμε μέχρι τελικής πτώσεως): είναι από μόνη
της όλη η ουσία. Κι η ουσία αυτή κατακτήθηκε με τύχη βέβαια, αλλά πάνω απ’ όλα
με πίστη και ομαδικότητα. Γιατί μπορεί ο Κίνας να έβαλε λίγο το χεράκι του στο
δεύτερο λεπτό («ας μη φάνε γκολ αμέσως, να δω τι μπορούνε να κάνουνε»), αλλά
μας άφησε να φτάσουμε μόνοι μας στο εκατοστό πέμπτο. Δεν ήταν αυτός που
έστελνε επί εκατόν πέντε λεπτά τρεις παίκτες σε κάθε μπαλιά, ούτε αυτός που
άλλαξε ταχύτητα στην παράταση (αλήθεια, πού την είχαμε κρυμμένη αυτή την
ταχύτητα;), ούτε αυτός που έβαλε τον Γιαννακόπουλο και τον Τσιάρτα, ούτε αυτός
που έδωσε τέτοια καμπύλη στο κόρνερ που θα θυμόμαστε (και που θα βλέπουμε) σε
όλη μας τη ζωή. Ο Κίνας απλώς φρόντισε, με τον τρόπο του, να μας θυμίσει ότι
το ποδόσφαιρο είναι παιχνίδι και σ’ ένα παιχνίδι όλα γίνονται. Από κει και
πέρα, ο Ρεχάγκελ και οι παίκτες του ήταν εκείνοι που έκαναν ό,τι περνούσε από
τα χέρια και τα πόδια τους για να γίνει αλήθεια κάτι που φάνταζε – και
φαντάζει ακόμα, για να ‘μαστε ειλικρινείς – σαν ψέμα. Σημαίνει αυτό ότι η
Εθνική Ελλάδος ξεπέρασε πλέον ως ομάδα την Τσεχία; Όχι βέβαια, σημαίνει όμως
ότι οι παίκτες της έκαναν ό,τι ήταν ανθρώπινα δυνατό για να εξαντλήσουν τη
γενναιοδωρία των πορτογαλικών ουρανών. Θα μπορούσαμε να το πούμε έτσι: μάς
ήθελε η μπάλα. Ο Κίνας προτιμά άλλη διατύπωση: την πείσαμε, εδώ και είκοσι
μέρες, να μη μπορεί να μη μας θέλει.