ΠOPTOΓAΛIΣTOPIEΣ

Απ’ όλες τις χώρες που ανέλαβαν μεγάλες αθλητικές διοργανώσεις, η Πορτογαλία
είναι αναμφισβήτητα αυτή που περισσότερο συνέδεσε τη δημόσια εικόνα της με το
Ευρω-2004.

Το καταλαβαίνεις αμέσως φτάνοντας στη χώρα, ακόμα κι αν δεν θυμόσουν την
έκρηξη περηφάνιας τότε που κερδήθηκε η οργάνωση (κόντρα, και πάλι, στην
Ισπανία!), ακόμα κι αν δεν είχες ακούσει για τη μαύρη τρύπα που άφησε η
ανοικοδόμηση τόσων νέων γηπέδων στα ήδη εξασθενημένα οικονομικά μιας περιόδου
ημι-ύφεσης, ακόμα κι αν δεν είχες παρακολουθήσει την αγωνία φιλάθλων και Τύπου
για την αξιοπρεπή εμφάνιση μιας εθνικής ομάδας με σειρά ανησυχητικών
αποτελεσμάτων στα προ του Ευρώ φιλικά παιχνίδια.

Γιατί, φτάνοντας στη χώρα, το πρώτο αναγκαστικά πράγμα που παρατηρεί από τις
αρχές Ιουνίου κάθε επισκέπτης, φίλαθλος και μη (πριν ακόμα και από το πλήθος
των σημαιών, που φουντώνουν μέρα με τη μέρα), η πρώτη εικόνα είναι μια
τεράστια φωτογραφία της Εθνικής Πορτογαλίας με τη λεζάντα «Τέμος Εκίπα»
(έχουμε ομάδα). Δεν πρόκειται για πατριωτική κραυγή αλλά για πραγματική
διαφήμιση. H υπόμνηση της ομάδας χρησιμεύει για να πουλήσει ένα σωρό προϊόντα,
από ηλεκτρικά ως οικιακά είδη και από αυτοκίνητα ως μπαταρίες, που δέχθηκαν
όλα να τεθούν -και να αντιπροσωπευθούν- από αυτό το τόσο καθαρό -αν και τόσο
εύθραυστο- σύμβολο ενότητας που αποτελεί η εθνική ποδοσφαιρική ομάδα μιας
χώρας. Μπορούμε, σήμερα, να φανταστούμε σε τι ύψη θα εκτίναξε τις πωλήσεις
αυτών των προϊόντων η πορεία της Πορτογαλίας στη διοργάνωση.

E! λοιπόν, αυτό ακριβώς το σύνθημα, απρόσμενα αλλά αναμφισβήτητα, μπορούμε να
ισχυριστούμε ότι εφευρέθηκε και περιγράφει καλύτερα μιαν άλλη Εθνική: τη δική
μας. Αν και δεν τολμούσαμε να το ελπίσουμε, αν και αργά το συνειδητοποιήσαμε
και μέσα στους ίδιους τους αγώνες, αν και απειλούμε ήδη να το ξεφτίσουμε με
την καθυστερημένη αμετροέπεια και υπερβολή μας, το γεγονός -που είναι μαζί και
το αθλητικό μάθημα όλης της διοργάνωσης- είναι ένα: η Εθνική Ελλάδας
αποδείχθηκε ΟΜΑΔΑ (με γράμματα μεγαλύτερα κι από του ενθέτου που κρατάτε στα
χέρια σας). H νίκη επί της Γαλλίας, με τον παλικαρίσιο τρόπο που επιτεύχθηκε,
ερχόμενη μάλιστα στη συνέχεια του στραβοπατήματος με τη Ρωσία, η αντίδραση των
ποδοσφαιριστών μέσα κι έξω από το γήπεδο κι αυτή η αύρα του πάθους, πίστης κι
αλληλεγγύης, που ανέδιναν όλες οι γαλανόλευκες φανέλες από τα πρώτα πρώτα
λεπτά του παιχνιδιού με τους προηγούμενους πρωταθλητές Ευρώπης, αποδεικνύουν
πόσο ο αθλητισμός είναι ευκαιρία υπέρβασης, αλλά και πόσο οι Έλληνες
υποτιμούσαμε ως τώρα τις δυνατότητές μας. Μετά το παιχνίδι της Παρασκευής, η
λέξη «ελπίδα» άλλαξε νόημα. Ας ελπίσουμε κι η λέξη «ομάδα» να διατηρήσει αυτό
που απέκτησε στο Ευρώ της Πορτογαλίας, πόσο μάλλον που οι πιθανότητες να
ξαναβρούμε μπροστά μας τη χώρα που πρώτη πίστεψε στους δικούς της εκπροσώπους
γίνονται όλο και μεγαλύτερες.