Eδώ είναι Bαλκάνια

ΠΟΡΤΟ

Οι φανατικοί φίλοι της ελληνικής ομάδας δίνουν γεύση από το πάθος των Βαλκανίων στην Πορτογαλία

Δεν μπορούσε να λείψει μία ομάδα των Βαλκανίων από την τετράδα του Euro στην
Πορτογαλία. Η χαρά είναι ανείπωτη, αφού αυτή η ομάδα δεν είναι άλλη από την
ελληνική.

Καθώς άρχιζε η περιπέτεια στα γήπεδα της Πορτογαλίας για την Εθνική μας ομάδα,
αυτός ο… οιωνός ήταν που στροβίλιζε μέσα σε αρκετά κεφάλια. Μια παράδοση που
έχουν δημιουργήσει οι γείτονές μας, με τελευταίους τους Τούρκους στο Μουντιάλ
σε Ιαπωνία και Κορέα, την οποία η ελληνική ομάδα καλείται όχι απλώς να φτάσει
– κάτι που ήδη έχει κάνει – αλλά να την ξεπεράσει. Πώς; Παίρνοντας την
πρόκριση στον τελικό, αφού καμία βαλκανική ομάδα δεν τα έχει καταφέρει την
τελευταία 15ετία.

ΤΩΡΑ H ΣΕΙΡΑ ΣΑΣ

– Είσαι Έλληνας;

– Ναι.

– Μπράβο, τα καταφέρατε. Συγχαρητήρια, είχε πολύ καλή απόδοση η Εθνική σας
ομάδα με τη Γαλλία. Βαδίζετε στον δρόμο που χαράξαμε εμείς στο Μουντιάλ της
Αμερικής. Τον συνέχισε η Κροατία, η Τουρκία, τώρα είναι η σειρά σας. Και είμαι
πολύ χαρούμενος γι’ αυτό, αλλά στεναχωρημένος για την εθνική μας. Την πατήσαμε
όπως εσείς στο Μουντιάλ του 1994. Είμαι δημοσιογράφος από τη Βουλγαρία.

H συζήτηση με τον Βούλγαρο συνάδελφο έγινε καθώς και οι δύο ήμασταν
στριμωγμένοι μέσα στο ασανσέρ στο γήπεδο «Ζοζέ Αλβαλάδε», λίγα λεπτά μετά τη
λήξη του αγώνα της Εθνικής μας με τη Γαλλία και ενώ κατευθυνόμασταν στη
λεγόμενη «μεικτή ζώνη», από όπου θα περνούσαν οι ποδοσφαιριστές για τις
καθιερωμένες δηλώσεις.

Αν και ο… οιωνός «πάντα μία ομάδα από τα Βαλκάνια φτάνει ψηλά σε
ποδοσφαιρικές διοργανώσεις τα τελευταία χρόνια, γιατί αυτή να μην είναι η
σειρά της Εθνικής μας» προϋπήρχε, τα λόγια του συναδέλφου στάθηκαν αφορμή για
μια εκτενέστερη αναζήτηση και καταγραφή της παράδοσης που τείνει να
δημιουργηθεί. Σε συνδυασμό πάντα με το γεγονός ότι η Κροατία και η Βουλγαρία –
οι άλλοι δύο εκπρόσωποι των Βαλκανίων στην Πορτογαλία – αποχαιρέτησαν νωρίς το
τουρνουά και οι παίκτες τους ήδη απολαμβάνουν τις διακοπές τους.

H ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ

Οι γείτονες αποτέλεσαν την έκπληξη στα γήπεδα της Αμερικής. Με πρώτο… βιολί
τον Κρίστο Στόιτσκοφ και παικταράδες στη δύναμή τους όπως οι Λέτσκοφ,
Μπαλάκοφ, Κοσταντίνοφ, Σιράκοφ, κατάφερε να φτάσει στα ημιτελικά της
διοργάνωσης του Μουντιάλ. H μεγαλύτερη επιτυχία στην ιστορία του βουλγαρικού
ποδοσφαίρου δεν είχε ανάλογη συνέχεια. Στο Euro του 1996 οι Βούλγαροι
αποκλείσθηκαν στη φάση των ομίλων, το 2000 δεν προκρίθηκαν στην τελική φάση
και φέτος αποχαιρέτησαν τη διοργάνωση με 3 ήττες σε ισάριθμα παιχνίδια έχοντας
σημειώσει μόλις 1 γκολ και δεχθεί 9!

H ΚΡΟΑΤΙΑ

Τέσσερα χρόνια αργότερα, στα γήπεδα της Γαλλίας (Μουντιάλ 1998), τη σκυτάλη
παίρνει η Κροατία. Έχοντας στη σύνθεσή της σπουδαίους παίκτες όπως τους
Μπόμπαν, Προσινέτσκι, Σούκερ, Μπόκσιτς και Ασάνοβιτς, κατάφερε να πάρει την 3η
θέση στη διοργάνωση στα γαλλικά γήπεδα. Στο Euro του 2000 αποκλείσθηκε από
τους ομίλους της προκριματικής φάσης, ενώ στην Πορτογαλία με δύο ισοπαλίες
(τέρματα 4 υπέρ, 6 κατά) αποκλείσθηκε νωρίς νωρίς.

H ΤΟΥΡΚΙΑ

Στο Μουντιάλ του 2002, η Τουρκία (θα βρεθεί στον δρόμο της Εθνικής μας στην
προκριματική φάση για το Μουντιάλ του 2006 στη Γερμανία, η οποία αρχίζει τον
Σεπτέμβριο) πήρε την τρίτη θέση νικώντας στον μικρό τελικό την Κορέα.

Στα γήπεδα της Πορτογαλίας όμως δεν έφτασε ποτέ, αφού αποκλείσθηκε από τη φάση
των ομίλων της προκριματικής φάσης.

Τι διέκρινε Βούλγαρους και Κροάτες;

Το πρώτο και βασικό ήταν πως στη σύνθεσή τους υπήρχαν παίκτες υψηλού επιπέδου.
Ποδοσφαιριστές που αγωνίζονταν σε ομάδες της Ευρώπης, ήταν αναγνωρίσιμοι και
προπάντων ονόματα με μεγάλη αξία στο ποδοσφαιρικό χρηματιστήριο.

H Τουρκία, από την άλλη πλευρά, ήταν ένα καλά οργανωμένο σύνολο, με αξιόλογους
παίκτες και είχε «χτίσει» μια ομάδα στα χνάρια που είχε αφήσει η Γαλατασαράι,
η μοναδική τουρκική ομάδα που έχει κατακτήσει ευρωπαϊκό τρόπαιο (ΟΥΕΦΑ ).

Υπάρχουν και άλλες ομοιότητες;

Ασφαλώς ναι.

Το γεγονός ότι ύστερα από αυτές τις επιτυχίες, οι εθνικές ομάδες Βουλγαρίας,
Κροατίας και Τουρκίας δεν είχαν ανάλογη – των προσδοκιών που είχαν
δημιουργήσει – συνέχεια. Κάποιοι παίκτες μπορεί να αναδείχθηκαν, όμως οι
επιτυχίες δεν «εξαργυρώθηκαν» σε θέματα όπως η άνοδος του ποδοσφαίρου στις εν
λόγω χώρες, η καλύτερη οργάνωση των ομάδων, η εμφάνιση ισχυρών συλλόγων
ευρωπαϊκών προδιαγραφών κ.λπ.

Σε ημέρες τέτοιας πρωτόγνωρης χαράς και αγαλλίασης δεν είναι ό,τι καλύτερο να
γίνονται τέτοιες αναφορές.

Όμως, όπως και να έχει το θέμα, ό,τι και να συμβεί στον ημιτελικό της Πέμπτης,
η Ελλάδα, η άσημη ποδοσφαιρικά, έκανε τη μεγαλύτερη έκπληξη στο Euro της
Πορτογαλίας και μία από τις μεγαλύτερες που έχουν σημειωθεί στον θεσμό.

Μέχρι εδώ καλά.

H «διαχείριση» αυτής της επιτυχίας την επόμενη μέρα πρέπει ήδη να βρίσκεται
«σφηνωμένη» στο μυαλό όλων όσοι ασχολούνται με το ποδόσφαιρο. Γιατί αν η
ευκαιρία αφεθεί και πάει χαμένη, τότε το μόνο που θα μείνει είναι η γλυκιά
ανάμνηση. Και αυτό είναι άδικο κατά πρώτον για τους παίκτες και τον προπονητή
και κατά δεύτερον για τα εκατομμύρια φίλους τους αθλήματος στη χώρα μας.