[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Τι σημαίνει να είσαι «ευρωπαϊστής» στην Ελλάδα; Το ερώτημα έχει
απασχολήσει εδώ και καιρό πολλούς σοβαρούς και λιγότερο σοβαρούς αναλυτές,
γραφικούς σχολιαστές και άλλους τύπους. Με την ευκαιρία της συζήτησης για το
Ευρωπαϊκό Σύνταγμα το θέμα ήλθε και πάλι στην επικαιρότητα.

Υπάρχουν σαφώς πολλές κατηγορίες «ευρωπαϊστών» στην Ελλάδα. Μερικοί όμως είναι
ιδιαίτερα επικίνδυνοι. Πρόκειται για τους, ας πούμε, «νεοφώτιστους
ευρωπαϊστές». Γι’ αυτούς δηλαδή που ανακάλυψαν την Ευρωπαϊκή Ένωση σχετικά
πρόσφατα ταυτόχρονα με την ανακάλυψη ότι η Ευρώπη (η Ευρωπαϊκή Ένωση) διαθέτει
προϋπολογισμό, ταμεία και προσφέρει επιδοτήσεις, ενισχύσεις, ανέλιξη και άλλα
τέτοια τερπνά αγαθά. Θα είχε ενδιαφέρον να επιχειρήσει κάποιος μια έρευνα στη
διοίκηση (υπουργεία Εξωτερικών, Οικονομίας κ.λπ.) καθώς και στο χώρο της
ακαδημαϊκής κοινότητας εν ευρεία εννοια προκειμένου να διαπιστώσει τι έλεγαν,
τι έγραφαν, τι διακήρυσσαν ορισμένοι πριν από μερικά χρόνια.

Να διαπιστώσει ποιοι είναι αυτοί που έφεραν το κόστος προκειμένου να
μετακινήσουν την ελληνική ευρωπαϊκή πολιτική προς μια ορισμένη κατεύθυνση (μια
κατεύθυνση που σήμερα συνιστά την αποδεκτή ορθοδοξία), να διαπιστώσει τα
προβλήματα, τις επιθέσεις, ενίοτε ταπεινώσεις και πικρίες που αντιμετώπισαν
προκειμένου να «διαπαιδαγωγήσουν» κάποιους στην αποδοχή των ευρωπαϊκών αρχών,
αξιών και στόχων στους οποίους ομνύουν σήμερα σχεδόν όλοι. Και οι ούτως
διαπαιδαγωγηθέντες έσπευσαν να καταλάβουν τις επίζηλες θέσεις και να
αξιοποιήσουν ενεργά τον προϋπολογισμό, τα ταμεία και χρηματοδοτήσεις της
Ένωσης.

Τίποτα το κακό. Το κακό είναι ότι αυτοί οι «ευρωπαϊστές» θέλουν τώρα να δώσουν
μαθήματα αγνού και ορθόδοξου ευρωπαϊσμού. Θέλουν να εκφράσουν «γνήσια»,
«αυθεντικά» και «υπεύθυνα» το «ευρωπαϊκό ιδεώδες» το όραμα της ενοποίησης
αγνοώντας με μεγάλη ευκολία τις απόψεις, θέσεις και ρίζες τους. Δεν υπάρχει
τίποτα κακό στην επανεκτίμηση θέσεων και απόψεων. «Όταν οι συνθήκες αλλάζουν,
αλλάζω και τον τρόπο της σκέψης μου», έλεγε ο J.Μ. Keynes. Το κακό βρίσκεται
στο γεγονός ότι οι όψιμοι ευρωπαϊστές θέλουν να γίνουν τιμητές, κήνσορες,
κριτές και επικριτές των πάντων. Διεκδικούν επιτεύγματα στα οποία δεν είχαν
καμία απολύτως συμμετοχή…

Ο Π. K. Ιωακειμίδης είναι καθηγητής του Τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και
Δημόσιας Διοίκησης του Πανεπιστημίου Αθηνών. Υπήρξε αν. μέλος της Ευρωπαϊκής
Συνέλευσης.