ΣE ΠPΩTO ENIKO Tι θα κάνουμε χωρίς γκρίζους κυρίους;

Δεν καταλαβαίνω, καθόλου δεν καταλαβαίνω: θέλαμε αλλαγή και ανανέωση. Το
λέγαμε από καιρό. Τώρα δηλαδή, γιατί αντιδρούμε που η δεδηλωμένη επιθυμία μας
έγινε πράξη; Μας ξενίζει που, στη χάση και στη φέξη, εισακούονται τα όσα λέμε
και ονειρευόμαστε;

Αλλά ξέρω τι ζητάει ο οργανισμός μας: λόγια, πολλά λόγια, παχιά λόγια. Λόγια,
σχεδόν ερωτικά, για οράματα, βαρύγδουπες υποσχέσεις, καθησυχαστικές κουβέντες.
Αλλά στην – μοιραίως ανώμαλη – προσγείωση που έρχεται αφού, για μία ακόμα
φορά, παραπλανημένοι από τις Σειρήνες, οδηγηθούμε σε νέο αδιέξοδο, θέλουμε την
ψευδαίσθηση ότι υπάρχει ένα δίχτυ ασφαλείας: οι γκρίζοι κύριοι με τα γκρίζα
κουστούμια. Και τι θα κάνουμε χωρίς γκρίζους κυρίους τώρα; Ήταν μια κάποια
ασφάλεια…

Φυσικά. Αφού η νοοτροπία που επικρατεί στη σημερινή ελληνική κοινωνία είναι
πως προοδευτικότητα σημαίνει ότι κάνεις επάγγελμα την πάγια διαφωνία σου με
οτιδήποτε ισχύει ή υποστηρίζει η πλειοψηφία, ότι διαλαλείς πως διασπείρεις
τη… ζωτικότητά σου σε διάφορα κρεβάτια. Πώς λοιπόν να εμπιστευτούμε μία
κίνηση που σπάει το κατεστημένο; Αυτό δεν είναι προοδευτισμός, αυτό είναι
επανάσταση. Και εμείς δεν είμαστε για επαναστάσεις. Άντε, για καμία ξεπέτα,
για καμία κομπίνα, για πολλή γκρίνια…

Δεν λέω ότι οι νέοι άνθρωποι είναι πανάκεια. Υπάρχουν και τρισάθλιοι,
γλείφτες, οπορτουνιστές και άλλα τέτοια φρούτα. Αλλά γεγονός είναι ότι η
ελληνική κοινωνία είναι ο θρίαμβος της γεροντοκρατίας και των «μηχανισμών».
Και όσο για εκείνους που λένε ότι δεν πρέπει να ανατίθεται εξουσία σε πολύ
νέους ανθρώπους επειδή είναι άπειροι, εγώ ξέρω ότι όποιος εργάζεται από πολύ
νέος και τα έχει βγάλει πέρα χωρίς να είναι σήμερα έγκλειστος στο ψυχιατρείο ή
στο Fame Story ή μέλος της Άλ Κάιντα ή οποιασδήποτε άλλης αντιδυτικής
αντικαπιταλιστικής τρομοκρατικής οργάνωσης, ξέρει περισσότερο από πολιτική απ’
ό,τι εκείνοι που δεν θυμούνται πια την εποχή που δεν είχαν σοφέρ.