[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Είναι πλέον διαπιστωμένο ότι έχουμε προσβληθεί από το μικρόβιο της
ανασφάλειας. Και πώς να μην έχουμε προσβληθεί όταν είναι βουνό τα καθημερινά
μας προβλήματα και δεν βλέπουμε φως στο τούνελ… Όταν η ακρίβεια και η
ανεργία έχουν ανακηρυχθεί… εθνικά μας σύμβολα. Μισθωτοί και συνταξιούχοι τα
φέρνουν βόλτα με δυσκολία (και με δανεικά), ενώ το μέλλον διαγράφεται δυσοίωνο
μετά την ανακάλυψη ότι αυξήθηκαν τα ελλείμματα και πρέπει να σφίξουμε (κι
άλλο) το ζωνάρι. Ακόμη και οι φετινές αυξήσεις σε μισθούς – συντάξεις έχουν
εξανεμιστεί πριν ακόμη δοθούν! Όσο για τις φετινές διακοπές, για τους
περισσότερους θα μείνουν… όνειρο θερινής νυκτός. Και όχι μόνο λόγω
Ολυμπιακών Αγώνων, αλλά κυρίως λόγω οικονομικής στενότητας. Και από την άλλη η
ανεργία έχει εισβάλει στη ζωή μας. Λαμβάνονται μέτρα επί μέτρων, πακέτα και
ρυθμίσεις, αλλά το μεγάλο αυτό πρόβλημα ούτε καν αγγίζεται. Και δεν χρειάζεται
να έρθει η E.E. για να μάθουμε ότι η χώρα μας απέτυχε να εκμεταλλευθεί τους
υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης που είχε τα τελευταία οκτώ χρόνια και να
δημιουργήσει ικανοποιητικό ρυθμό νέων θέσεων εργασίας. Την ανεργία τη ζούμε
όλοι καθημερινά. Και ας μην ξεχνάμε ότι μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες
αναμένεται να σημειωθεί αύξηση της ανεργίας, αφού θα «απελευθερωθούν» χιλιάδες
θέσεις εργασίας. Κι όλα αυτά όταν οι 7 συμβασιούχοι στους 10 του Δημοσίου
παίρνουν τον δρόμο της ανεργίας μετά την αθέτηση της προεκλογικής δέσμευσης
της N.Δ. για μονιμοποιήσεις. Πώς να μη νιώθεις ανασφαλής όταν κάνεις τον
σταυρό σου να μην αρρωστήσεις, αφού η υγεία παραμένει ο μεγάλος ασθενής, τα
ράντσα στα νοσοκομεία περισσεύουν και οι θέσεις στις εντατικές απουσιάζουν.
Όταν φεύγεις από το σπίτι ή το κατάστημά σου και τρέμεις μήπως γυρίσεις και το
έχουν διαρρήξει. Όταν η έκδοση σύνταξης καθυστερεί ακόμη και ένα έτος, ενώ η
Δημόσια Διοίκηση εξακολουθεί να είναι εγκλωβισμένη σε μικροκομματικές και
πελατειακές αντιλήψεις. Όταν βγαίνεις στην Εθνική προς την Πάτρα και
διαπιστώνεις ότι τα εικονοστάσια αυξάνονται. Αυτή η ανασφάλεια της
καθημερινότητας δεν έχει αρχή και τέλος. Ή μάλλον έχει αρχή. Γιατί το τέλος το
βλέπω πολύ μακριά.