ΣE ΠPΩTO ENIKO Mην επιτρέπεις να σου καίνε το μυαλό

Είναι ένα σοκ που όλοι, ανεξαρτήτως ηλικίας, πάθαμε όταν, εκεί γύρω στη ΣΤ’
Δημοτικού, μας είπαν πόσο λιλιπούτειο κομμάτι του εγκεφάλου μας πραγματικά
χρησιμοποιούμε στη ζωή μας. Ένα σοκ που αρχικά οδήγησε σε μελαγχολία και αργά
ή γρήγορα σε απάθεια. Πάψαμε να νοιαζόμαστε γι’ αυτήν την καθημερινή, την
ύπουλη, τη σχεδόν αναπόφευκτη απώλεια του δυναμικού μας. Κάποιες στιγμές,
βέβαια, η θύμηση αυτών των χαμένων εγκεφαλικών κυττάρων, των ξεχασμένων
δυνατοτήτων, των πιθανοτήτων που ποτέ δεν έγιναν πράξη, μας προκαλεί μια
φευγαλέα ταραχή, έναν πόνο που γρήγορα απωθούμε πριν γίνει καλά ριζωμένη
κατάθλιψη.

Δεν θα ήταν ευκολότερο, όμως, να μην παραδίδεις τη φαιά ουσία σου αμαχητί; Δεν
θα ήταν καλύτερο να αγωνίζεσαι να τη διατηρήσεις; H κοινωνία, εδώ και
χιλιετίες, κάνει πλύση εγκεφάλου στις γυναίκες, πως «η τιμή» τους είναι ό,τι
σημαντικότερο και πολυτιμότερο, και στους άνδρες ότι πρέπει πάση θυσία να
υπερασπίζονται τον – λέμε τώρα – ανδρισμό τους· γιατί όμως περιφρονεί το
μυαλό;

Ίσως γιατί έτσι είναι πιο βολικό. Το σώμα, η ύλη, είναι κάτι απτό, εύκολα
υπολογίζεται, ευκολότερα περιφρουρείται. Πάντα πιο πρωτόγονο, το σώμα συχνά
αντιστέκεται στο πνεύμα, αλλά όταν τα δύο λειτουργούν σε απόλυτη σύμπνοια και
με απόλυτο πάθος δημιουργούνται… ανατροπές – κάτι που δεν βολεύει τους
βολεμένους.

Γιατί την επόμενη φορά που θα δεις κάποιον από όλους αυτούς που υποτιμούν τη
νοημοσύνη μας να κάνει έναν ακόμα ατέρμονο μονόλογο στο γυαλί δεν την κλείνεις
την τηλεόραση; Κλείσε τη μία φορά. Και δεύτερη. Και τρίτη. Και χιλιοστή
εξακοσιοστή δωδέκατη. Όλο και κάποιο εγκεφαλικό κύτταρο θα έχεις διασώσει. Μην
επιτρέπεις να σου καίνε το μυαλό. Ούτε στις επαγγελματικές ούτε στις
κοινωνικές ούτε στις προσωπικές σου σχέσεις. Δεν αξίζει ούτε να ζει ούτε να
πεθαίνει κανείς για μία σύμβαση.