ΣE ΠPΩTO ENIKO Γιατί χρησιμοποιείτε το παιδί σας ως αερόσακο;

Κάθεται στη θέση του συνοδηγού, κρατώντας στοργικά το μωρό της στην αγκαλιά
της. Καπνίζει αρειμανίως αφού η συζήτηση με τον οδηγό έχει ανάψει και φαίνεται
να είναι σοβαρή. Όσο τα αυτοκίνητα στη Μεσογείων κυλούν αργά τόσο πιο έντονη
είναι η επιθυμία μου να της μιλήσω.

Εκδοχή πρώτη: ανοίγω το παράθυρο, της χαμογελάω, της λέω καλημέρα και της
εξηγώ ήρεμα πως η θέση του παιδιού είναι στο πίσω κάθισμα. Με αντιμετωπίζει με
αδιαφορία, συνεχίζει να ξεφυσάει το τσιγάρο στα μούτρα του σπλάχνου της και
ξεχνά την τρελή που κάτι λέει από δίπλα.

Εκδοχή δεύτερη: ανοίγω το παράθυρο και τη ρωτώ γιατί χρησιμοποιεί το παιδί ως
αερόσακο. Αδιαφορεί. Εγώ επιμένω. Της το ξαναλέω. Με κοιτάζει εκνευρισμένη και
προσπαθεί να συγκρατηθεί που τολμώ να της κάνω υποδείξεις. Πού ξέρω εγώ τι σόι
μάνα είναι;

Εκδοχή τρίτη: της «τη λέω» κανονικά για το παιδί-αερόσακο και για το τσιγάρο.
Πλέον «τα’ χει πάρει». Ανοίγει και το δικό της παράθυρο. Με βρίζει. Τώρα το
παιδί ακούει τη μάνα του να με στολίζει. Τύφλα να’ χει ο Μπαμπινιώτης ­ τέτοιο
μάθημα ελληνικών σε τρίχρονο, μόνο η Μάνα μπορούσε να κάνει.

H κίνηση στη Μεσογείων δεν λέει να ξεκουνήσει. Είμαι ακινητοποιημένη και
κάποιοι με βρίζουν. Στο παιχνίδι έχει μπει και ο οδηγός-μπαμπάς. Με ποιο
δικαίωμα κυρά μου κάνεις υποδείξεις; Τι σε νοιάζουν εσένα τα παιδιά του
κόσμου;

Εκδοχή τέταρτη: κουνάω το κεφάλι μου, δεν λέω απολύτως τίποτα. Εκνευρίζομαι.
Και δεν λέει ν’ ανοίξει και αυτό το φανάρι…