[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Χωρίς αμφιβολία, η σημερινή Ελλάδα διανύει την καλύτερη οικονομικο-πολιτική
περίοδο της νεώτερης Ιστορίας της. Και το «ελληνικό θαύμα» κάνει τη διεθνή
κοινότητα να βλέπει αλλιώς τους «μπαγάσηδες» τους Έλληνες. Και εμάς να
κοκορευόμαστε λέγοντας μέσα μας «είδες η Ψωροκώσταινα;»… Και όντως, η
σημερινή Ελλάδα δεν συγκρίνεται με αυτήν πριν από 20 χρόνια. Όλα έχουν
αλλάξει. Εξωτερικά και εσωτερικά. H ευημερία, η ήσυχη πολιτική διακυβέρνηση
και η πορεία μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι οι κύριοι παράγοντες αυτής της
ροδαλής εικόνας. Αλλά… Υπάρχει κι ένα πολύ βασικό «αλλά»: ο κίνδυνος να
πουλήσουμε και την ψυχή μας για την καλοπέραση. Να εξαφανιστεί από μέσα μας η
απλότητα, η μεγαλοκαρδία, η ζεστασιά, η συμπαράστασή μας στον πόνο των
διπλανών μας, η φιλοξενία, το ζεστό άγγιγμα…

Και τα σημάδια αυτού του κινδύνου παραμόρφωσης του προφίλ του Νεοέλληνα είναι
κάτι παραπάνω από έκδηλα – ορισμένες φορές παραμορφώνουν, ήδη, τα
χαρακτηριστικά μας. Όπως η παγωμένη και ανέκφραστη σοβαροφάνεια στο πρόβλημα
του διπλανού μας. Το αόρατο βλέμμα σε αυτόν που μας μιλάει. Ο εκνευρισμός μας
καθώς περνάμε δίπλα από έναν επαίτη, καθώς μας χαλάει τη «χάι» διάθεση. H
αδιαφορία μας για τα κοινά. Ο κρυμμένος ρατσισμός μας για τους εκατοντάδες
χιλιάδες μετανάστες που νιώθουμε να μουντζουρώνουν τον γκλάμουρους κόσμο μας –
ξεχνώντας ότι και αυτοί βοήθησαν, ουσιαστικά, με την παρουσία τους να έχουμε
την τύχη να τον απολαμβάνουμε.

Με δυο λόγια, ας προσέξουμε να μην επαληθεύσουμε το γνωστό «δώσε αέρα στον
χωριάτη…». Άλλωστε, η καθημερινότητα γύρω μας δεν είναι και τόσο τέλεια…
Και σήμερα, χιλιάδες πολίτες – Έλληνες, όχι… παρακατιανοί, μετανάστες –
ταλαιπωρούνται από τα δρομολόγια των λεωφορείων τα οποία ουδέποτε τηρούν τις
ώρες διέλευσής τους, που είναι αναρτημένες στις στάσεις. Τα ασθενοφόρα και τα
«I00» δεν έρχονται ποτέ στην ώρα τους. Οι ουρές στις τράπεζες, στις δημόσιες
αλλά και ιδιωτικές υπηρεσίες μεγαλώνουν αντί να μικραίνουν με τη χρήση των
κομπιούτερ. Οι μεγάλοι δρόμοι στο κέντρο της Αθήνας είναι επικίνδυνοι και
αφύλακτοι όσο ποτέ άλλοτε. Οι πλατείες είναι μέσα στα σκουπίδια – κι ας λέει
το αντίθετο η δήμαρχος.

Και το χειρότερο; Όλοι είμαστε στην πρίζα και αγριεμένοι τρέχουμε να
προλάβουμε – τι, άραγε; Αλλά αυτή η καθημερινή βαρβαρότητα είναι ο πιο ύπουλος
εχθρός. Και ικανός να πουλήσει την ψυχή μας στον διάολο χωρίς ούτε καν να το
καταλάβουμε!