[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Στη φετινή μάχη των μισθών το ενδιαφέρον στρέφεται στις διαπραγματεύσεις
μεταξύ της ΓΣΕΕ και των εργοδοτικών οργανώσεων (βιομήχανοι, έμποροι,
επαγγελματοβιοτέχνες) που άρχισαν – με το άρωμα των εκλογών – για τη σύναψη
της νέας Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας. Παρόλο που το μεγάλο
θέμα της μείωσης του χρόνου εργασίας θα κυριαρχήσει και σ’ αυτές τις
διαπραγματεύσεις, όλοι περιμένουν να δουν τη στάση που θα κρατήσουν οι
εργοδότες και κυρίως οι βιομήχανοι στο οικονομικό σκέλος της σύμβασης. Κι αυτό
γιατί όλοι συνηγορούν ότι οι πραγματικοί μισθοί στην Ελλάδα πρέπει να αυξηθούν
ουσιαστικά, ώστε να βρεθούν στο επίπεδο που αντιστοιχεί στο σημερινό επίπεδο
της παραγωγικότητας της ελληνικής οικονομίας, προκειμένου να ξεκινήσει η
διαδικασία σύγκλισης με τους πραγματικούς μισθούς των άλλων ευρωπαϊκών χωρών.
Όλα τα στοιχεία δείχνουν ότι οι Έλληνες μισθωτοί είναι από τους
κακοπληρωμένους στην E.E. Αντίθετα, τα κέρδη των εργοδοτών ανθούν.
Χαρακτηριστικά μπορεί να αναφερθεί ότι το σημερινό επίπεδο παραγωγικότητας της
ελληνικής οικονομίας είναι στο 83% του μέσου όρου της E.E., ενώ η αγοραστική
δύναμη των μισθών στην Ελλάδα, αντί να είναι και αυτή στο 83%, βρίσκεται στο
75%. Με άλλα λόγια, υστερούμε περισσότερο σε μισθούς απ’ ό,τι υστερούμε σε
παραγωγικότητα. Το γεγονός ότι επί σειρά ετών η αύξηση των πραγματικών μισθών
στην Ελλάδα υστερεί των αυξήσεων της παραγωγικότητας, έχει ως αποτέλεσμα:

* Τη μείωση του πραγματικού κόστους εργασίας (έχουμε το πιο φτηνό κόστος
εργασίας στην E.E., αν συνυπολογιστεί η παραγωγικότητα, και από τις
μεγαλύτερες μειώσεις του πραγματικού μοναδιαίου κόστους εργασίας τα τελευταία
έτη).

* Την αύξηση της κερδοφορίας (έχουμε από τους υψηλότερους δείκτες κερδοφορίας
στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά και του ΟΟΣΑ).

* Τη μείωση του μεριδίου εργασίας στο προϊόν στο σύνολο της οικονομίας και δη
στον επιχειρηματικό τομέα (έχουμε από τα χαμηλότερα μερίδια εργασίας στο
προϊόν στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης).

Όλα αυτά σημαίνουν ότι τα κέρδη ευημερούν, ενώ οι μισθωτοί όχι μόνο δεν
βλέπουν «άσπρη μέρα», αλλά αντίθετα αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα, όπως
ανεργία, χαμηλούς μισθούς, ανισότητα στη διανομή του παραγόμενου πλούτου,
συστηματικές επιθέσεις για περισσότερη ελαστικότητα στις εργασιακές σχέσεις,
καταστρατήγηση των διατάξεων της εργατικής νομοθεσίας κ.ά.