[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Με την πρώτη καλημέρα κατάλαβα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Ευγένεια,
χαμόγελα, άνεση, χλιδή, καθαριότητα, πολυθρόνες, μεγάλοι καθρέφτες στο σαλόνι
υποδοχής, μοντέρνα ασανσέρ, σιντριβάνια. Μόνο Χαβανέζες να χορεύουν χούλα χουπ
δεν είχε το σκηνικό. Λες και δεν μπήκα σε νοσοκομείο, αλλά σε καζίνο στο Λας
Βέγκας Ο πόνος ήταν στο στομάχι. Οι εξετάσεις που έγιναν έφθασαν μέχρι την
καρδιά και τον εγκέφαλο. H εμπειρία μου ήταν μοναδική. Πήγα σε μεγάλο ιδιωτικό
θεραπευτήριο επειδή απεργούσαν τα δημόσια νοσοκομεία. Και με αντιμετώπισαν
σαν… ευρώ. Έτσι, το ασφαλιστικό μου ταμείο πλήρωσε περίπου 1,5 εκατομμύριο
δραχμές. Στην ουσία χωρίς λόγο. Και αν δεν είχα διαμαρτυρηθεί, ίσως να με
είχαν ακόμη στο κρεβάτι τού… πόνου. Αν σκεφθούμε ότι το ίδιο… έργο
παίζεται καθημερινά με εκατοντάδες ασφαλισμένους, αναρωτηθήκατε πόσα κερδίζουν
οι ιδιωτικές κλινικές και τα πάσης φύσεως θεραπευτήρια που ξεφυτρώνουν σαν
μανιτάρια; Σκεφθείτε ποσά δισεκατομμύρια χάνουν τα ασφαλιστικά ταμεία, χάνουμε
δηλαδή εμείς οι ίδιοι, αφού με τις εισφορές μας συντηρούνται. Περίπου 1,2 δισ.
ευρώ ετησίως είναι οι ανεξέλεγκτες δαπάνες υγείας που επιβαρύνουν τα
ασφαλιστικά ταμεία. Και τα καρπώνονται οι επιτήδειοι, που λένε εις υγείαν των
κορόιδων. Όταν υπάρχει τέτοια ασυδοσία και με την υγειά μας, δεν θα πρέπει να
μιλάμε για Εθνικό Σύστημα Υγείας (έτσι κι αλλιώς άλλωστε οι καθ’ ύλην αρμόδιοι
πρόσφατα ομολόγησαν ότι έχει αποτύχει). Μιλάμε για ιδιωτική υγεία που
κερδοσκοπεί ασύστολα. Χωρίς προσχήματα. Μιλάμε για σωρεία ιατρικών λαθών και
για απεγνωσμένους συγγενείς που ματαίως ψάχνουν να βρουν το δίκιο τους.
Πρόσφατα συνάδελφος είχε την ατυχία να νοσηλευθεί με πρόβλημα στα νεφρά σε
ιδιωτικό θεραπευτήριο και να εξέλθει, λόγω λάθους, με τραχειοστομία. Και σαν
να μην έφθανε η περιπέτεια, τώρα του ζητάνε ­ εκ των υστέρων ­ και 11.000
ευρώ, πέρα από όσα πλήρωσε το ασφαλιστικό του ταμείο!! Οι περισσότεροι πολίτες
πάντως απευθύνονται στα δημόσια νοσοκομεία όπου σαφώς υπάρχουν καλύτεροι
γιατροί, αλλά εδώ το σύστημα νοσεί. Πεθαίνουν άνθρωποι επειδή δεν υπάρχει θέση
στην Εντατική. Έχουμε απαράδεκτα κτίρια και συνθήκες νοσηλείας. Ελλείψεις
γιατρών και νοσηλευτικού προσωπικού. Μηχανήματα που μένουν και σκουριάζουν.
Και όταν προσπαθήσεις να διαμαρτυρηθείς, δεν βρίσκεις ποτέ το δίκιο σου. Γιατί
η υγεία στη χώρα μας είναι μόνιμος ασθενής. Εις υγείαν.