Eπιχείρηση Kιλιμάντζαρο

Τα χιόνια του Κιλιμάντζαρο σύντομα μπορεί να μην υπάρχουν. H κορυφή του
ψηλότερου βουνού της Αφρικής χάνει τους πάγους της τόσο γρήγορα ώστε πιθανόν
να εξαφανιστούν πριν από το τέλος της επόμενης δεκαετίας.

Χιόνια στο Κιλιμάντζαρο. Πιθανόν να εξαφανιστούν πριν από το τέλος της επόμενης δεκαετίας

Όταν οι πάγοι αυτοί πάψουν να υπάρχουν, μαζί τους θα εξαφανιστούν ένα «αρχείο»
του αφρικανικού κλίματος 10 εκατομμυρίων ετών, μια προσοδοφόρα τουριστική
ατραξιόν και μια πηγή ομορφιάς που μπορεί κανείς να απολαύσει.

Το ερώτημα είναι αν μπορεί να γίνει κάτι για να σωθούν τα χιόνια του
Κιλιμάντζαρο. Και η απάντηση είναι αιφνιδίως καταφατική, γράφει ο Όλιβερ
Μόρτον στην «Ιντερνάσιοναλ Χέραλντ Τρίμπιουν». Ο Γιούαν Νίσμπετ από τη
Ζιμπάμπουε, ειδικός στο φαινόμενο του θερμοκηπίου στο Κολέγιο Χάλογουεϊ του
Πανεπιστημίου του Λονδίνου, βρήκε μια πολύ απλή λύση. Να ντυθεί η κορυφή με
λευκό πολυπροπυλένιο. Οι ακτίνες του ηλίου θα ανακλώνται πάνω του και ο πάγος
από κάτω θα παραμένει παγωμένος. Σύμφωνα με τον Νίσμπετ, η λύση αυτή δεν
μπορεί να είναι μόνιμη, αλλά θα αναβάλει το λειώσιμο των χιονιών για μερικές
δεκαετίες, ακόμη και για έναν αιώνα.

«Αδιάκοπος Φράκτης»

Το εγχείρημα για την προστασία του πάγου, ενώ είναι τεράστιο, δεν είναι
αδύνατο – άλλωστε το πρόβλημα είναι ακριβώς ότι η έκτασή του έχει περιοριστεί.
Κατ’ αρχήν, είναι κάτι που βρίσκεται μέσα στις δυνατότητες του μεγάλου μετρ
Κρίστο. Το αριστούργημά του “Αδιάκοπος Φράκτης”, ο οποίος το 1976 εκτεινόταν
επί δύο εβδομάδες σε μήκος 25 μιλίων στις κομητείες Σονόμα και Μαρίν της
Καλιφόρνιας, πρέπει να είναι αρκετά μακρύς για να περιζώσει τις δύο
μεγαλύτερες εκτάσεις πάγου της κορυφής του Κιλιμάντζαρο. H συνολική ποσότητα
υφάσματος που θα απαιτηθεί για το έργο κατά πάσα πιθανότητα δεν θα είναι
μεγαλύτερη από εκείνη που είχε χρησιμοποιήσει ο Κρίστο για να καλύψει το 1983
με ένα φωτεινό ροζ την περιοχή γύρω από τα νησιά του κόλπου Μπισκέιν του
Μαϊάμι.

Πράγματι, ο Κρίστο και η σύζυγος και συνεταίρος του, η Ζαν-Κλοντ, θα μπορούσαν
να είναι καλοί σύμβουλοι για το σχέδιο αυτό, γράφει ο Μόρτον. Οι άνθρωποι που
έπεισαν τους Γερμανούς κοινοβουλευτικούς να τους αφήσουν να περιτυλίξουν το
Ράιχσταγκ θα μπορούσαν πολύ καλά να πείσουν την κυβέρνηση της Τανζανίας για να
κάνουν το ίδιο στο γνωστότερο αξιοθέατο της χώρας.

Το να ανέβουν εκατοντάδες χιλιάδες τετραγωνικά μέτρα υφάσματος στην κορυφή του
βουνού είναι αρκετά εύκολο – το ύφασμα θα συσκευαστεί και θα πέσει με
αλεξίπτωτο από μεταγωγικό αεροπλάνο. Το να κρεμαστεί το ύφασμα αυτό στις
παγωμένες χαράδρες θα είναι πιο δύσκολο και θα απαιτήσει πολλή βοήθεια. Είναι
όμως δύσκολο να φανταστεί κανείς πως, αν βρεθούν τα χρήματα για ένα τέτοιο
εγχείρημα, δεν θα καταφτάσουν τρέχοντας εθελοντές απ’ όλο τον κόσμο. Και μόλις
το ύφασμα κρεμαστεί, η κύρια δουλειά θα έχει γίνει.

Το μόνο άλλο που θα χρειαστεί θα είναι μερικές μηχανές χιονιού για να
κρατιέται δροσερή και άσπρη η επιφάνεια τους μήνες που δεν πέφτει χιόνι. Όσο
πιο φρέσκος είναι ο πάγος τόσο περισσότερο αντανακλά το ηλιακό φως. Όσο
λιγότερο φως απορροφάται τόσο λιγότερο λειώνει ο πάγος.

Ένα έργο τέχνης

H προσπάθεια να συντηρηθεί ένα τετραγωνικό μίλι πάγου στον ισημερινό ουρανό
μπορεί να γίνει ένα ισχυρό τοπικό και παγκόσμιο σύμβολο, υπογραμμίζει ο Μόρτον
στην «Ιντερνάσιοναλ Χέραλντ Τρίμπιουν». Το ντύσιμο της παγωμένης κορυφής του
Κιλιμάντζαρο δεν θα δανειστεί απλώς τις τεχνικές ενός έργου τέχνης, θα είναι
το ίδιο ένα έργο τέχνης. Αν γίνει σωστά, η συντήρηση της ομορφιάς θα είναι από
μόνη της ωραία.