[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Οι συνεχιζόμενες τραγικές εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και τη Μεσοποταμία
φέρνουν στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος την τύχη των εκκλησιών της περιοχής.

Ιδιαίτερα για το Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, το οποίο πέρασε πριν
από ενάμιση χρόνο την περιπέτεια με την εισβολή του ισραηλινού στρατού στη
Βηθλεέμ και τον εγκλεισμό Παλαιστινίων στον ιστορικό ναό της Γεννήσεως, τα
προβλήματα για την επιβίωσή του διογκώνονται.

Κυρίως, γιατί το Πατριαρχείο διαδραμάτισε – πέραν της χριστιανικής του
αποστολής – έναν φιλειρηνικό και σταθεροποιητικό, μέχρι σήμερα, ρόλο στην περιοχή.

Και όμως – και αυτό είναι πολύ περίεργο -, η ισραηλινή κυβέρνηση δεν
αναγνωρίζει εδώ και δύο χρόνια τον εκλεγέντα Πατριάρχη. Μάλιστα, ενώ ο
Πατριάρχης έχει αναγνωρισθεί από την ιορδανική κυβέρνηση – το Πατριαρχείο
αγκαλιάζει και τους ορθοδόξους της Ιορδανίας – συναντά αυτό το πρόβλημα, παρά
το ότι η ελληνική κυβέρνηση έχει βελτιώσει σε μικρό χρονικό διάστημα τις
σχέσεις της με το Ισραήλ.

Το ζήτημα αποκτά ακόμα μεγαλύτερη αξία για τη χώρα μας, αφού μητροπολίτες και

Πατριάρχες πρέπει να έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα για να αναρριχηθούν στον
επισκοπικό και πατριαρχικό θρόνο.

Γιατί η ελληνική κυβέρνηση δεν πιέζει την ισραηλινή πλευρά να αναγνωρίσει τον
Πατριάρχη, ο οποίος δεν έχει τη δυνατότητα – λόγω του προβλήματος – να
υπογράψει οποιαδήποτε νομική πράξη; Και πώς συνεχίζεται αυτό το καθεστώς όταν
παραμένει ακόμα ανοιχτό το θέμα των ελληνικών περιουσιών στην Ιερουσαλήμ, στο
κέντρο της οποίας πριν από μερικές

δεκαετίες ήκμαζαν Έλληνες επιχειρηματίες;

Το χειρότερο είναι ότι ενώ πριν από μήνες είχε συγκροτηθεί ισραηλινή επιτροπή
για να βρεθεί διέξοδος και είχε δοθεί ρητή διαβεβαίωση στην Ελλάδα ότι θα
δοθεί λύση, τελικώς η υπόθεση παραπέμφθηκε στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας,
χωρίς κανείς από την Αθήνα να αντιδράσει.

Και όμως, οι εξελίξεις τρέχουν στη Μέση Ανατολή. Και κανείς δεν ξέρει τι
ξημερώνει την επαύριον.