AΦIEPΩMA Mικρασιατική καταστροφή Mην αποφασίζεις τίποτε, μητέρα!

Γκομέτς

(Μαρτυρία Βασιλείας Κουτσομύτου – αποσπάσματα)

Το Γκομέτς (τουρκ. Gomec και Arnautova) είναι μικτό χωριό με Έλληνες και Τούρκους κατοίκους, που συνολικά αριθμούσαν 3.000. Οι Έλληνες κάτοικοι ήσαν έποικοι κυρίως από τη Λέσβο καθώς και από άλλες μικρασιατικές πόλεις (Αϊβαλί κτλ.). Βρίσκεται πάνω στο δρόμο Αϊβαλί – Αδραμμύττι, 15 χλμ. BA του Αϊβαλιού.

Όταν έγινε η οπισθοχώρηση του ελληνικού στρατού από το μικρασιατικό μέτωπο,
εμείς δεν ξαφνιαστήκαμε σαν κι όλο τον κόσμο. Μας το ‘γραφε ο αδερφός μου.
Θέλαμε να παντρέψουμε την αδερφή μας και του ‘γραφε η μάνα μας πως λογάριαζε
να της αγοράσει ένα σπίτι και του ζήταε τη γνώμη του· και αυτός της έγραφε:
«Μην αποφασίζεις τίποτα μητέρα, η κατάσταση δεν είναι καλή, νομίζω ότι θα
διαλυθεί το μέτωπο».

Έννοια σου και σ’ ένα μήνα φεύγαν η Χωροφυλακή και μας λέγαν, για να μας
ξεφορτωθούνε, πως θα μας περιλάβουν Άγγλοι, τάχα πως θα ‘μαστε κάτω από άλλη
προστασία. Ο στρατός, όσο κατέβαινε για τη θάλασσα, ό,τι είχε το πουλούσε –
κουβέρτες, άλογα – και μπαίναν στα καΐκια και φεύγαν. Σαν είδαμε κι εμείς αυτή
την κατάσταση κατεβήκαμε στο Αϊβαλί, κουβαλήσαμε τα γεννήματά μας κι όλα ό,τι
είχαμε, πληρώσαμε κάρα, αγώγια. Τελικά δεν πήραμε τίποτε· τ’ αφήσαμε και
φύγαμε.

Κι ο στρατός όλα τα εγκατάλειψε. Πουλούσε μια κουβέρτα ένα τάληρο. Κι άμα
μπήκε ο τούρκικος στρατός, τα επίταξε όλα.

Μαύρισε ο τόπος από τους Τούρκους· μερμηγκιές ήταν.

………

Εμείς σαν φτάξαμε στην Μυτιλήνη, δε θέλαμε να μείνουμε. Πέθανε και ο πατέρας
μου και πήραμε τα μάτια μας και ήρθαμε στην Παλιά Ελλάδα, στην Πάτρα. Μείναμε
εκεί σε σχολείο, μετά στην Αγιαλεξώτισσα ενορία, με ενοίκιο, και το 1935
αγοράσαμε αυτό το σπιτάκι στα Προσφυγικά.