ΣE ΠPΩTO ENIKO Για τους μίνι Aυγούστους της ζωής μας…

Αύγουστος. Βλέμματα καθαρά, γέλια αυθόρμητα, κουβέντες ειλικρινείς, ατάκες που
μένουν και κάνουν τον γύρο της παρέας, θετικοί και αρνητικοί απολογισμοί,
ξημέρωμα στο παλιό λιμάνι με τα μάτια να καίνε απ’ το ξενύχτι αλλά η αντοχή να
περισσεύει, μια αναπάντεχη βροχή που κάτω από άλλες συνθήκες θα σε εκνεύριζε
αλλά τώρα δεν σε νοιάζει τίποτα.

Αύγουστος με ακόμη μια αγκαλιά βότσαλα που θα μεταφερθούν στην Αθήνα για μια
ψευδαίσθηση μυρωδιάς από Λιβυκό στο γραφείο, με μουσικές από τα πανηγύρια και
χορούς που ακόμα δεν έμαθες, με σένα να νομίζεις πως ξαφνικά ξεπέρασες τα
δεδομένα του εαυτού σου. Και μετά έρχεται το σφύριγμα του πλοίου και οι
αποχαιρετισμοί με έναν κόμπο στο στήθος. Να θέλεις να μείνεις, αλλά να πρέπει
να φύγεις κι από ‘δώ…

It’s ΟΚ. Ό,τι αρχίζει, τελειώνει. Μα αν κρατούσαμε όλοι κάτι λίγο απ’ αυτές
τις εκτός χρόνου στιγμές, ίσως να μην αδικούσαμε τόσο τον εαυτό μας. Ίσως να
μην πέφταμε με σικέ άλλοθι σε καταστάσεις που δεν μας ταιριάζουν…

Όμως το πλοίο μάς φέρνει πάντα πίσω. Καλή επάνοδο στη ρουτίνα και την
προσποίηση ή μήπως καλή επιστροφή στον Νότο, όχι του χρόνου, αλλά με μια
υπόσχεση: ότι αυτή τη φορά θα γυρίσουμε πίσω νωρίτερα. Ότι κανέναν Αύγουστο
δεν θ’ αφήσουμε να πάει χαμένος, να πέσει χαμηλά όπως η καθημερινότητα, να
πνιγεί σε δήθεν υποσχέσεις και επιθυμίες, να χαριστεί σε κανέναν και για
τίποτα.

Ότι από εδώ και στο εξής όχι οι άλλοι, αλλά εμείς θα σκηνοθετούμε τους μίνι
Αυγούστους της ζωής μας…

Καλή επάνοδο με μια ευχή για αληθινές στιγμές με ανθρώπους ανθρώπινους. Είτε
μένουν είτε φεύγουν…