[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Κυβέρνηση, αντιπολίτευση και Μέσα Ενημέρωσης οφείλουν να αντιμετωπίσουν
με νηφαλιότητα την ανησυχία που εκφράζεται διεθνώς για το θέμα της ασφάλειας
των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, των πρώτων (θερινών) μετά την 11η Σεπτεμβρίου.

Όσοι έχουν ζήσει στις ΗΠΑ, σε μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες, στην Αυστραλία και
αλλού κατανοούν την ανησυχία των ιθυνόντων αλλά και το ενδιαφέρον του Τύπου,
καθώς τα τελευταία δύο χρόνια διεξάγεται ένας (ανοικτός αλλά και κρυφός)
πόλεμος με αρκετές τρομοκρατικές επιθέσεις που έγιναν, πολύ περισσότερες που
απετράπησαν, όπως και χιλιάδες συλλήψεις.

Είναι λάθος να ερμηνεύουμε τα πάντα μέσα από συμβόλαια που δεν δόθηκαν ή τις
ανάγκες εξυπηρέτησης κάποιων απροσδιόριστων «γεωστρατηγικών συμφερόντων».
Συμβόλαια όπως και συμφέροντα φυσικά υπάρχουν. Δεν εξηγούν όμως πάντα τη στάση
κυβερνήσεων, δημοσιογράφων και απλών πολιτών άλλων χωρών. Είναι καιρός να
αποβάλουμε το σύνδρομο του κατατρεγμένου, να μάθουμε να δεχόμαστε κάποιες
αυτονόητες διαπιστώσεις αλλά και την αυστηρή κριτική, και να μην ξεσπάμε σε
πομπώδεις δηλώσεις και εκκλήσεις για διαβήματα.

Δεν υπάρχει κάποια παγκόσμια ενορχηστρωμένη επιχείρηση αμαύρωσης της εικόνας
της Ελλάδας. Όπως και η «κίτρινη κάρτα» του κ. Σάμαρανκ πριν από τρία χρόνια
δεν ήταν ανθελληνική κίνηση, αλλά εξέφραζε την εύλογη ανησυχία της διεθνούς
κοινότητας για τις σοβαρές καθυστερήσεις στην πορεία των έργων.

Κατά τη διάρκεια του Αυγούστου οι κ.κ. Πρωτόπαπας και Παυλόπουλος επέλεξαν να
«συγκλίνουν» στις αντιδράσεις κατά των «ύποπτων δημοσιευμάτων που υπηρετούσαν
σκοτεινά συμφέροντα» και, προφανώς, είχαν στόχο να βλάψουν την Ελλάδα.
Περιέργως, σε ανάλογα «πατριωτική» γραμμή επέλεξε να κινηθεί και η κ.
Αγγελοπούλου.

Τα δημοσιεύματα γύρω από τον κίνδυνο τρομοκρατικού κτυπήματος, όπως και οι
ταξιδιωτικές οδηγίες του είδους που εκδίδονται για δεκάδες άλλα κράτη, θα
υπήρχαν όποια χώρα και αν διοργάνωνε τους Αγώνες. Και είναι βέβαιο, αλλά και
αναμενόμενο, ότι τους επόμενους μήνες θα συνεχισθούν και θα πολλαπλασιασθούν.
Ας είμαστε έτοιμοι γι’ αυτό, και ας αποφύγουμε τις υπερβολικές αντιδράσεις που
συχνά αγγίζουν τα όρια της υστερίας, διότι όχι μόνο δεν θα μας βοηθήσουν σε
τίποτα αλλά θα μας εγκλωβίσουν σε μία τραυματική αλλά και πολιτικά φθοροποιό
αντιπαράθεση με τον υπόλοιπο κόσμο.