AΦIEPΩMA: ANΔPEAΣ ΠAΠANΔPEOY 21η Aπριλίου: H Aθήνα μια πόλη κατεχόμενη

… τα τεθωρακισμένα είχαν πιάσει στρατηγικές θέσεις. Πουθενά δεν φαινόταν πολίτης. H Αθήνα ήταν μια κατεχόμενη πόλη. Ο εφιάλτης με τον οποίο είχα ζήσει τόσον καιρό δεν ήταν πια εφιάλτης. Ήταν πραγματικότητα

«Ηταν περίπου 2.30 το πρωί, όταν με ξύπνησε τρομοκρατημένη η Μαργαρίτα. Άναψε
το φως, με τράνταξε μέχρι να ξυπνήσω τελείως και μου είπε:

– Κάτι πολύ άσχημο συμβαίνει. Ακούγονται πυροβολισμοί και κάποιοι
προσπαθούν να σπάσουν τις πόρτες.

Αντιλήφθηκα τα χτυπήματα στην εξώπορτα και ύστερα μια διαπεραστική φωνή, η
φωνή του σωματοφύλακά μου, ακούσθηκε να λέει:

– Κύριε Ανδρέα, ήρθανε. Πάνε να σπάσουν τις πόρτες. Τι να κάνω;

(…) «Κάνοντας όσο πιο γρήγορα μπορούσα, πήρα το περίστροφό μου κι ανέβηκα
στον τρίτο όροφο, στο μελετητήριό μου. H Μαργαρίτα με ακολουθούσε από πολύ
κοντά. Υπήρχε μια περίπτωση να μην είχαν κόψει το δεύτερο τηλέφωνο.
Πραγματικά, δεν είχαν προλάβει. Πήρα τον μυστικό αριθμό του πατέρα μου, στη
βίλλα του στο Καστρί. Μπορεί να κοιμόταν. Ο Μανόλης, ο σωματοφύλακας και
οδηγός του αυτοκινήτου του, απάντησε στο τηλέφωνο.

– Μανόλη, του είπα, έφθασαν. Ίσως να ‘ναι καμμιά συμμορία. Κάλεσε αμέσως
την αστυνομία. Υπάρχει πολύ λίγος καιρός. Απάντησε με αρκετή απάθεια.

– Μάλιστα, κύριε Ανδρέα. Καταλαβαίνω.

Βγήκα στην ταράτσα. Ήταν αστροφεγγιά. Προχώρησα στην άκρη της ταράτσας και
κοίταξα προς τα κάτω. Το σπίτι ήταν περικυκλωμένο από μαυροσκούφηδες
στρατιώτες των τεθωρακισμένων. Κρατώντας αυτόματα και τουφέκια με
προσαρμοσμένες τις ξιφολόγχες, φύλαγαν τα παράθυρα και πρόσεχαν τις γωνιές.
Ήσαν έτοιμοι για την τελική έφοδο.

Ο γιος μου ο Γιώργος με πλησίασε ήσυχα.

– Τι θέλεις να κάνεις, μπαμπά; με ρώτησε.

Του ζήτησα να με βοηθήσει ν’ ανέβω στην οροφή του μελετητηρίου μου. Παρ’ όλο
που ήταν μόλις δεκαπέντε χρόνων, δεν δυσκολεύθηκε να κάμει ό,τι του ζήτησα,
αθλητικός και ψύχραιμος καθώς ήταν. Σκαρφάλωσα στην οροφή του μελετητηρίου,
όπλισα το περίστροφό μου και πλάγιασα κάτω. Τους περίμενα.

Ακούσθηκε θόρυβος από τζάμια που έσπαζαν. Και μετά, βαριά, ρυθμικά στρατιωτικά
βήματα που αντήχησαν πρώτα στο μάρμαρο και ύστερα στο ξύλινο δάπεδο. Γρήγορα
θα έφθαναν στην ταράτσα.

H Μαργαρίτα είχε εξαφανισθεί στο μελετητήριο. Ο Γιώργος ήταν κρυμμένος σε μια
σκοτεινή γωνιά της ταράτσας. Απέναντί μου, σε κάποια απόσταση, κάτω από το
λαμπερό έναστρο ουρανό, απλωνόταν ήρεμη η πόλη.

Οι φωνές, οι “τσιριχτές” διαταγές, τα θυμωμένα ουρλιαχτά, πλησίαζαν ολοένα. H
πόρτα προς την ταράτσα, ακριβώς κάτω από εκεί που βρισκόμουν, άνοιξε με ορμή.
Ανασήκωσα λίγο το κεφάλι μου· είδα τους μαυροσκούφηδες, τα αυτόματα, τις
ξιφολόγχες. Έσφιξα τη λαβή του περιστρόφου. Την ίδια στιγμή βρήκαν τον γιο
μου. Ο επικεφαλής ύψωσε το πιστόλι του και το ακούμπησε στο κεφάλι του Γιώργου
μου.

– Πες μας πού είναι ο πατέρας σου, αλλιώς πυροβολώ.

Ψύχραιμα ο Γιώργος απάντησε:

– Δεν ξέρω.

Σηκώθηκα στα πόδια μου φωνάζοντας “εδώ είμαι” και πετώντας μακριά το πιστόλι
μου. Ποτέ μου δεν μπορούσα να φαντασθώ ότι τόσοι άνθρωποι, τόσο βαριά
οπλισμένοι, θα δοκίμαζαν τέτοιο πανικό. Ο λοχαγός έκανε σαν υστερικός. Έστρεψε
το όπλο του καταπάνω μου και ούρλιαξε:

– Πήδηξε κάτω, αλλιώς πυροβολώ.

Κοίταξα προς τα κάτω. Ήταν περίπου τέσσερα μέτρα. Πήδησα.

Θυμούμαι ότι με βοήθησε η Μαργαρίτα να σταθώ στα πόδια μου. Θυμούμαι πόσο
δύσκολο μου ήταν. Θυμούμαι τις τρομοκρατημένες φυσιογνωμίες των πιο μικρών
παιδιών μου, της Σοφίας, του Νίκου, του Ανδρέα. Θυμούμαι τους στρατιώτες που
μ’ έσπρωχναν και με κλωτσούσαν. Θυμούμαι το κατέβασμα μέχρι το δεύτερο όροφο,
τα κερωμένα πρόσωπα, του πεθερού μου, της πεθεράς μου, της μητέρας μου.
Θυμούμαι ακόμα τις κραυγές του σωματοφύλακά μου, που τον χτυπούσαν αλύπητα,
στον αποκάτω όροφο.

Μου επιτρέψανε να φορέσω το παντελόνι μου· μετά με σπρώξανε έξω από το σπίτι
μου, με σύρανε στο δρόμο και με πέταξαν σ’ ένα στρατιωτικό καμιόνι που
περίμενε στη γωνιά. Τα παράθυρα των γειτονικών σπιτιών ήσαν όλα κατασκότεινα.
Κανένα δεν άνοιξε. Δεν υπήρχε βοήθεια από πουθενά.

Το καμιόνι ξεκίνησε και, παρ’ όλο το σκοτάδι, μπορούσα να διακρίνω είκοσι με
είκοσι πέντε πρόσωπα γύρω μου. Δίπλα μου καθόταν ένας υπολοχαγός, απέναντί μου
ο σωματοφύλακάς μου. Του ζήτησα ένα τσιγάρο.

– Πού μας πάτε; ρώτησα τον υπολοχαγό.

– Στο Γουδί, απάντησε. Ο στρατός ανέλαβε την εξουσία.

Καθώς μπαίναμε από το Ψυχικό στη Λεωφόρο Κηφισιάς, παρατήρησα ότι τα
τεθωρακισμένα είχαν πιάσει στρατηγικές θέσεις. Πουθενά δεν φαινόταν πολίτης. H
Αθήνα ήταν μια κατεχόμενη πόλη. Ο εφιάλτης με τον οποίο είχα ζήσει τόσον καιρό
δεν ήταν πια εφιάλτης. Ήταν πραγματικότητα.

Ο λοχαγός καθόταν δίπλα στον οδηγό. Ξαφνικά, χωρίς να τον προκαλέσει κανένας,
γύρισε και ούρλιαξε, απευθυνόμενος σε μένα.

– Βλέπεις τι έχεις κάνει, Αντρέα; Τα ‘βαλες με το καθεστώς. Πλήρωνε τώρα.

Θυμωμένα του απάντησα.

– Και τι ενδιαφέρον μπορεί να έχει ένας λοχαγός για την τύχη του
Κατεστημένου; Εσύ, ένας άνθρωπος του λαού, τι σ’ ενδιαφέρει το Κατεστημένο;

Τα ουρλιαχτά του έπνιξαν τη φωνή μου. Δεν άξιζε τον κόπο να συνεχίσω.

Σταματήσαμε στην είσοδο του Κέντρου Εκπαίδευσης Τεθωρακισμένων, στο Γουδί.
Όταν προσπάθησα να κατέβω είδα πως με δυσκολία μπορούσα να χρησιμοποιήσω το
δεξί μου πόδι. Είχα τραυματισθεί όταν πήδησα από την ταράτσα και τώρα το αίμα
είχε μουσκέψει το παντελόνι μου και ο πόνος ήταν ανυπόφορος. Ανέβηκα δύο
σκάλες, σταματώντας κάθε λίγα σκαλοπάτια, για να πάρω ανάσα.

Μπήκα σ’ έναν κακοφωτισμένο στρατιωτικό θάλαμο που πρέπει να είχε πενήντα πάνω
– κάτω κρεβάτια. Ένας μυστακοφόρος λοχαγός των τεθωρακισμένων βημάτιζε,
βλοσυρός και “βαρύς”. Οπλισμένοι φρουροί με στολές εκστρατείας στέκονταν στις
γωνιές. Είδα τον Γιάννη Αλευρά. Καθόταν σ’ ένα κρεβάτι κοντά στην αίθουσα.

Ο Γιάννης, στενός φίλος μου και συνεργάτης, ήταν βουλευτής της Ένωσης Κέντρου.
Ανασήκωσε το κεφάλι. Με αναγνώρισε. Είδε τα χάλια του ποδιού μου και βάλθηκε
να το περιποιείται. Κάθησα σ’ ένα κρεβάτι και ανασήκωσα το παντελόνι για να
μπορέσει να δει ο Γιάννης τι ακριβώς είχε συμβεί. Φώναξα το λοχαγό και ζήτησα
πρώτες βοήθειες. Ήλθε ένας νοσοκόμος που μου έδωσε ένα χάπι και άρχισε να
επιδένει το τραύμα. H αιμορραγία όμως, παρ’ όλ’ αυτά, εξακολουθούσε».