Παράπλευρα… οφέλη από την κόντρα ΣΕΒ – κυβέρνησης

Μπορεί να έκρυβε πολιτικά κίνητρα η κόντρα μεταξύ κυβέρνησης και βιομηχάνων,
που εκδηλώθηκε με κόσμιο πλην σαφή τρόπο στη γενική συνέλευση του ΣΕΒ.

Μπορεί ο ΣΕΒ, ή κάποιοι από τη διοίκηση του ΣΕΒ, να έπαιξαν το παιχνίδι της
Νέας Δημοκρατίας ανασύροντας θέμα διαφθοράς στη γενική συνέλευσή τους.
Άλλωστε, είναι και λίγο οξύμωρο να κατακεραυνώνουν το «διεφθαρμένο Δημόσιο» οι
ίδιοι οι διαφθορείς του.

Μπορεί, λοιπόν, να έγιναν όλα αυτά με πολιτικά κίνητρα και είναι πιθανόν και η
κυβέρνηση να απάντησε σκληρά, ακριβώς επειδή απαντούσε εμμέσως στην κριτική
της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Με το όνομά τους

Ακόμη κι αν έγιναν, όμως, κάπως έτσι τα πράγματα την τελευταία εβδομάδα, η
επιχειρηματολογία που αναπτύχθηκε άφησε ένα «παράπλευρο όφελος». Ότι
ειπώθηκαν, επιτέλους, μερικά πράγματα με το όνομά τους και κυρίως ό,τι έχει
σχέση με τον ρόλο και τις ευθύνες του ιδιωτικού τομέα στην οικονομία.

Το τελευταίο διάστημα, με αφορμή τις εκθέσεις των διεθνών οργανισμών, της
Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της Τραπέζης της Ελλάδος, έχουν καταλογισθεί ευθύνες
για τα δεινά της ελληνικής οικονομίας, κυρίως στον δημόσιο τομέα και τους
εργαζομένους. Έχει κατακριθεί το Δημόσιο, γιατί συνεχίζει να είναι
γραφειοκρατικό και αναποτελεσματικό – και σωστά. Έχει δεχθεί σκληρή κριτική η
κυβέρνηση, γιατί δεν έχει καταφέρει ακόμη να συμμαζέψει τις δαπάνες και να
μειώσει το δημόσιο χρέος που αποτελεί μακροχρόνια απειλή για όλους μας. Έχει
επισημανθεί επίσης ότι οι αυξήσεις των μισθών είναι μεγάλες και πλήττουν την
ανταγωνιστικότητα, άρα πρέπει να δεχθούν οι εργαζόμενοι να τις περιορίσουν.
Έχει λεχθεί ότι χρειάζεται νέα αναμόρφωση το ασφαλιστικό σύστημα, να
«δουλεύουμε περισσότερο» και να καθυστερεί η σύνταξή μας. Κι ακόμη, έχει
ζητηθεί από τους εργαζομένους να είναι δεκτικοί σε μια πιο ευέλικτη αγορά
εργασίας, όπου η μερική απασχόληση, η ελευθερία προσλήψεων και απολύσεων και η
κατάργηση των περιορισμών στους κατώτατους μισθούς ή τα ωράρια θα είναι
γεγονός.

Ιδιωτικός – κρατικοδίαιτος

Σπάνια, όμως, αν όχι ποτέ, δεν επισημαίνεται ότι στο τοπίο των προβλημάτων της
οικονομίας, ο ρόλος του ιδιωτικού τομέα κάθε άλλο παρά αμελητέος είναι. Η
καταγραφή, μάλιστα, που έκανε ο υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών κ. Νίκος
Χριστοδουλάκης, των κακών πρακτικών του ιδιωτικού τομέα ήταν αντιπροσωπευτική
και όχι υπερβολική.

Το ότι ο ιδιωτικός τομέας στην Ελλάδα, σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει στο
εξωτερικό, είναι σε μεγάλο βαθμό κρατικοδίαιτος, δηλαδή στηρίζεται σε δουλειές
του Δημοσίου (προμήθειες, δημόσια έργα) ή σε χρηματοδοτήσεις του Δημοσίου
(μέσω αναπτυξιακών νόμων ή άλλων κινήτρων του ΚΠΣ) είναι γνωστό. Αυτό έχει ως
αποτέλεσμα να ατονήσουν τα ιδιωτικοοικονομικά αντανακλαστικά του, της
ευελιξίας και της προσαρμοστικότητας, στις νέες συνθήκες της αγοράς και να
εγκαταλείψει στο τέλος κάθε ιδέα ρίσκου.

Τιμολογιακές αυθαιρεσίες

Το ότι, επίσης, οι εκπρόσωποι του ιδιωτικού τομέα – όχι υποχρεωτικά οι
βιομήχανοι, αλλά οι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες, οι έμποροι και οι
επαγγελματίες – έχουν αυθαίρετα αυξήσει τις τιμές των προϊόντων τους και τα
τιμολόγια των υπηρεσιών τους, οδηγώντας στα ύψη τον τιμάριθμο, είναι επίσης
γεγονός που δεν επιδέχεται διάψευσης.

Το ότι, ακόμη, από τις ελληνικές επιχειρήσεις απουσιάζει συχνά η έννοια της
κοινωνικής ευθύνης, ότι είναι, δηλαδή, κι αυτές κύτταρα της κοινωνίας που
πρέπει να συνεισφέρουν στο κοινό καλό – διατηρώντας, βεβαίως, την
επιχειρηματική τους ιδιότητα – το διαπιστώσουμε κι αυτό συχνά.

Το ότι τέλος – κι αυτό δεν το ανέφερε ούτε ο κ. Χριστοδουλάκης – η ποιότητα
των υπηρεσιών που προσφέρει ο ιδιωτικός τομέας είναι συχνά συγκρίσιμη με τις
χειρότερες επιδόσεις του δημόσιου τομέα και ας τις ακριβοπληρώνουμε, είναι κι
αυτό γεγονός.

Όταν αναζητά, επομένως, κάποιος αιτίες για την κακοδαιμονία της οικονομίας της
χώρας, δεν μπορεί να βγάζει εκτός έναν από τους πρωταγωνιστές της. Καιρός ήταν
να αναδειχθεί όλη η εικόνα κι ας αναλάβει ο καθένας τις ευθύνες του.