«Επιτέλους, να τους γνωρίσουμε»

Τα σημάδια στο πρόσωπο και η αναπηρία από την τρομακτική εμπειρία δεν
επιτρέπει ούτε στους ίδιους ούτε στις οικογένειές τους να ξεχάσουν.

Στο νοσοκομείο ο κ. Γιώργος Μουγγός έμεινε για ένα μήνα. Ακολούθησε μια μεγάλη πορεία στα χειρουργεία, σε νοσοκομείο του Λονδίνου, ένας αγώνας για να σωθεί το μάτι του

Τριάντα χρόνων ήταν ο αστυφύλακας Γιώργος Μουγγός όταν καταδικάσθηκε να χάσει
το δεξί του μάτι, από την τηλεβόμβα του ΕΛΑ και της 1ης Μάη που έπληξε το
λεωφορείο των ΜΑΤ στο Θησείο. Μόνο σκιές και αυτές από το ένα του μάτι μπορεί
πια να διακρίνει άλλος συνάδελφός του που τραυματίσθηκε στην ίδια τρομοκρατική
ενέργεια.

Γυναίκες πολιτικοί υπάλληλοι του υπουργείου Δημόσιας Τάξης ήταν οι
περισσότεροι επιβάτες του αστυνομικού λεωφορείου που χτυπήθηκε με τηλεβόμβα
δυόμισι χρόνια αργότερα στον Περισσό από τον ΕΛΑ. Στην αιματηρή αυτή επίθεση
σκοτώθηκε ο αστυνομικός υποδιευθυντής Απόστολος Βέλλιος, αφήνοντας πίσω του
σύζυγο και τρία ανήλικα παιδιά.

«Σαν να έγιναν όλα αυτά χθες. Και ας έχει περάσει δεκαετία. Ο χρόνος δεν
μετράει σε αυτές τις καταστάσεις. Οι σκηνές που ζήσαμε ήταν πολύ έντονες και
δυστυχώς υπάρχουν ακόμα προβλήματα», λέει η κ. Ελένη, σύζυγος του
συνταξιούχου, σήμερα, αστυνομικού Γιώργου Μουγγού, η οποία στάθηκε στο πλευρό
του και τον στήριξε στα δύσκολα χρόνια.

Το ζευγάρι παρακολουθεί με μεγάλο ενδιαφέρον τις τελευταίες εξελίξεις για τον
ΕΛΑ και τις συλλήψεις. «Είναι μία δικαίωση. Οι άνθρωποι αυτοί πρέπει να
λογοδοτήσουν γι’ αυτά που έκαναν. Άνοιξαν πολλές πληγές και προκάλεσαν πολύ
πόνο. Επιτέλους, να δούμε ποιοι ήταν αυτοί οι άνθρωποι. Ποιοι κρύβονταν πίσω
από αυτές τις ενέργειες. Κάποια από τα θραύσματα έχουν μείνει σφηνωμένα.
Αισθάνομαι ακόμα έντονους πονοκεφάλους και ζαλάδες», λέει ο συνταξιούχος
αστυνομικός.

Το ζευγάρι παρά τα όσα πέρασε, παρά τις μεγάλες ανατροπές στη ζωή του, δεν
άφησε το μίσος να το παγιδεύσει. «Μας χτύπησαν ύπουλα. Και εμάς και τόσους
άλλους.

Η τρομοκρατία κατέστρεψε ανθρώπους και οικογένειες», καταλήγει ο κ. Μουγγός.
Και η σύζυγός του προσθέτει: «Τι να πω γι’ αυτούς τους ανθρώπους. Τίποτα. Στην
αρχή είχα πολλή οργή. Με τον Γιώργο μόλις είχαμε παντρευτεί, νέος αστυνομικός
ήταν, ούτε επτά χρόνια δεν είχε στην Αστυνομία. Βασανιστήκαμε πολύ. Άλλοι πάλι
έπαθαν χειρότερα, έχασαν τους ανθρώπους τους. Και όλα αυτά γιατί;».

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΟΥΓΓΟΣ

«Το μόνο που θυμάμαι είναι ο κρότος»

Έντεκα χρόνια πίσω, σε εκείνο το πρωινό της Δευτέρας 19 Σεπτεμβρίου. Το
λεωφορείο της 19ης διμοιρίας ΜΑΤ κατευθυνόταν στις Φυλακές Κορυδαλλού για
πρωινή υπηρεσία. Στο ύψος του Θησείου, στο φανάρι, έγινε η έκρηξη. Το μόνο που
θυμάμαι ήταν ότι άκουσα τον κρότο. Καθόμουν πίσω από τον οδηγό και δεχθήκαμε
το ωστικό κύμα της έκρηξης. Πώς με μάζεψαν από το λεωφορείο, πώς με μετέφεραν
στο νοσοκομείο, δεν ξέρω. Από αφηγήσεις συναδέλφων μου έμαθα τι είχε συμβεί.
Ότι το λεωφορείο είχε χτυπηθεί με τηλεβόμβα και μέσα σε δευτερόλεπτα άνθρωποι,
καθίσματα και λαμαρίνες γίναμε ένα κουβάρι».

Στο σπίτι της, πριν φύγει για τη δουλειά, βρισκόταν η σύζυγός του όταν χτύπησε
το τηλέφωνο. «Με πήραν από το νοσοκομείο. Ο σύζυγός σας χτύπησε, μου είπαν.
Δεν κατάλαβα. Ακόμα και τώρα όλα είναι μπερδεμένα στο μυαλό μου. Δεν μπορεί να
είναι αλήθεια, σκέφθηκα, ποιος τον χτύπησε, ο Γιώργος πήγε για δουλειά. Έτρεξα
στο νοσοκομείο και αυτή η εικόνα μού έμεινε. Ακόμα και τώρα βλέπω τη σκηνή και
αισθάνομαι το ίδιο. Σε όλο του το κεφάλι είχε γάζες και τα ρούχα του ήταν στα
αίματα». Στο νοσοκομείο ο κ. Γιώργος Μουγγός έμεινε για ένα μήνα. «Τα πρώτα
24ωρα ήταν κρίσιμα, παιζόταν η ίδια η ζωή του. Είχε πολλά θραύσματα στο κεφάλι
του. Αργότερα μάς είπαν για το δεξί του μάτι», θυμάται η σύζυγός του.

Ακολούθησε μια μεγάλη πορεία στα χειρουργεία, σε νοσοκομείο του Λονδίνου, ένας
αγώνας για το μάτι του. «Παρά τις προσπάθειες, δεν έγινε τίποτα. Το μάτι είχε
καταστραφεί και δεν υπήρχε ελπίδα», λέει ο κ. Μουγγός.

Όταν ολοκληρώθηκαν οι διαδικασίες συνταξιοδοτήθηκε και σήμερα ζουν με τη
σύζυγό του στην Καλαμάτα.

«Ο χρόνος προσαρμογής στη νέα κατάσταση ήταν δύσκολος. Μέχρι να βρει τις νέες
ισορροπίες πέρασε καιρός. Ξεκίνησε με όνειρα, επαγγελματικά και ύστερα από
αυτό το χτύπημα, έπεσε στο κενό. Η ζωή όμως συνεχίζεται», λέει η σύζυγός του.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ

«Δεν έχω καμιά σχέση με τρομοκρατικές οργανώσεις»

Δημήτρης Καββαδίας. Δήλωσε ότι γνωρίζει μόνο τον κ.Αγαπίου, τον οποίο όμως είχε να συναντήσει πάνω από δέκα χρόνια

Τη δήλωσή του ότι δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τον ΕΛΑ ή
οποιαδήποτε άλλη οργάνωση επανέλαβε χθες το βράδυ, μιλώντας στο Mega, ο
αρχιτέκτονας και υπάλληλος του ΕΟΤ Δημήτρης Καββαδίας.

Τα τελευταία χρόνια το όνομά του έχει έλθει κατά καιρούς στη δημοσιότητα,
καθώς αναφερόταν στα αρχεία της Στάζι. Ο Δ. Καββαδίας διευκρίνισε χθες το
βράδυ ότι πράγματι τόσο το ονοματεπώνυμό του όσο και η διεύθυνσή του
περιλαμβάνονταν στα αρχεία, αλλά το πατρώνυμο που αναφερόταν δεν είναι το δικό
του. «Έμενα σε μία μονοκατοικία που ήταν εύκολο να περάσει κανείς την
αυλόπορτα. Ίσως κάποιοι χρησιμοποίησαν το όνομα και τη διεύθυνσή μου ως
ταχυδρομική θυρίδα, για να λαμβάνουν εκεί αλληλογραφία, την οποία εύκολα
μπορούσαν να παίρνουν κατά τις ώρες της απουσίας μου», είπε.

Ο κ. Καββαδίας απαντώντας σε ερώτηση για την πολιτική του τοποθέτηση απάντησε
ότι ανήκει στον χώρο της Αριστεράς, και ειδικότερα των μεγάλων κομμάτων της
Αριστεράς, «στην κοινοβουλευτική της έκφραση. Γύρω από αυτά έχω αναπτύξει την
πολιτική μου σκέψη», διευκρίνισε.

Στη συνέχεια ο κ. Καββαδίας αναφέρθηκε στους κατηγορουμένους ως μέλη του ΕΛΑ,
λέγοντας ότι γνωρίζει μόνο τον κ. Αγαπίου, τον οποίο όμως είχε να συναντήσει
αρκετά χρόνια, περισσότερα από δέκα. Παράλληλα, ανέφερε ότι είχε παλαιά
κοινωνική επαφή που δεν υφίσταται πλέον, και με ένα ακόμη πρόσωπο, το όνομα
του οποίου περιλαμβάνεται στα αρχεία της Στάζι και χθες υπήρξε έντονη
φημολογία περί επικείμενης σύλληψής του. Στη συνέχεια, ο Δ. Καββαδίας διέψευσε
ότι μετείχε σε αντιστασιακές οργανώσεις κατά την περίοδο της χούντας:
«Εκδήλωσα αντιδικτατορικό φρόνημα», είπε χαρακτηριστικά.

Ο Δημήτρης Καββαδίας σε συνέντευξή του το περασμένο καλοκαίρι στα «ΝΕΑ» είχε
αναφερθεί στην προσωπική του ταλαιπωρία μετά τη δημοσιοποίηση των αρχείων της
Στάζι: «Η προσωπική μου ταλαιπωρία είναι να αναζητώ εδώ και χρόνια για ποιο
λόγο βρέθηκε το όνομά μου μπλεγμένο σ’ αυτήν την ιστορία. Ξέροντας ότι
ουδέποτε είχα σχέσεις με αυτά τα πράγματα, ουδέποτε έχω συναναστραφεί ή έχω
συνεννοηθεί για τέτοιες ιστορίες, είμαι τελείως απ’ έξω. Εγώ ξαφνικά μπήκα σε
μια καφκική ατμόσφαιρα», είχε πει τότε.