ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ζωή στον αυτόματο πιλότο…

Τους βλέπω κάθε μέρα. Στη στάση, στον δρόμο, στο φανάρι, παντού. Στο λεωφορείο
δεν μιλούν ποτέ και στις σκάλες του Μετρό πάντα ανεβαίνουν από τα αριστερά για
να βγαίνουν έξω πιο γρήγορα από τους υπόλοιπους. Για να μη χάσουν πολύτιμα
δευτερόλεπτα…

Τα πρόσωπά τους σφιγμένα. Δεν είναι το ντύσιμο το διακριτικό τους, αν και οι
περισσότεροι φορούν «στολή εργασίας»: είναι κομψοί και μοντέρνοι. Το
μάρκετινγκ του εαυτού τους είναι κι αυτό

μέρος του παιχνιδιού. Είναι οι μικροί θεοί της πόλης, τα παιδιά που άφησαν
πίσω τον αυθορμητισμό και ξεχύθηκαν στο κυνήγι της επιτυχίας. Άνδρες και
γυναίκες, πρώην αγόρια και κορίτσια, με βλέμμα στις αποχρώσεις του γκρι:
θλιμμένο, άδειο και «αλλού». Σε άλλο τόπο, σε άλλο χρόνο, ίσως σε άλλη
διάσταση. Αλλού το σώμα τους, αλλού η ψυχή τους, αλλού το μυαλό τους, αλλού τα
όνειρά τους. Οι εμμονές τους όμως είν’ εδώ. Και η ζωή τους, στον… αυτόματο
πιλότο.

Οι μικροί θεοί της πόλης τρέχουν με ταχύτητα φωτός, κρύβονται πίσω από οθόνες
ηλεκτρονικών υπολογιστών και κινητών τηλεφώνων και, κάπου κάπου, θυμούνται ότι
αυτό που έχουν ίσως να μην είναι αυτό που ήθελαν.

Τι να σκέπτονται άραγε αυτά τα παιδιά της πόλης, που μεγάλωσαν μαζί μ’ αυτήν;
Πως η ζωή είναι όμορφη, αλλά την πήραν λίγο… αλλιώς; Πως ίσως έκαναν λάθος
στη ζυγαριά και οι στιγμές που θυσίασαν ήταν πολύ ακριβές; Πως πρέπει να
φεύγουν όσο είναι καιρός;

Μπορεί πάλι να μένουν συνειδητά μόνοι κι αναποφάσιστοι, επιλέγοντας να βγάλουν
τη σκέψη από τη ζωή τους για να βουλιάξουν πιο πολύ στη σιγουριά τους; Γιατί η
αμφισβήτηση του εαυτού σου θέλει κότσια…