[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Βρωμιά, ελεύθερη διακίνηση ναρκωτικών στην Ομόνοια, πεζόδρομοι-πάρκινγκ,
αργόσχολοι που κάθονται επάνω στα παρτέρια και στα κάγκελα καταστρέφοντάς τα
και αφήνοντας πίσω τους βουνά σκουπιδιών με την πλήρη αδιαφορία της
Αστυνομίας, της δημοτικής αρχής, της Πολιτείας.

Θα σταθώ μόνο σ’ αυτά που βλέπω στη διαδρομή που κάνω καθημερινά από το σπίτι
μου προς την εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ» και το αντίστροφο:

Βγαίνω από την πόρτα της πολυκατοικίας μου στην Πλατεία του Αγίου Κωνσταντίνου
– απέναντι από το Εθνικό Θέατρο – και το κουφό… τείχος που ορθώθηκε
καταμεσής με καταπλακώνει . Στη γωνία Αγίου Κωνσταντίνου και Σωκράτους
αναγκάζομαι να στριμωχτώ και να γυρίσω πλάγια για να περάσω, καθώς το γωνιακό
περίπτερο με το εμπόρευμα μαγαζιού έχει καταλάβει όλο το πεζοδρόμιο. Φτάνω
στην πλατεία της Ομόνοιας – στο «κέντρο» όλης της χώρας. Δεν στέκομαι στην
εικόνα γιαπιού που έχει η πλατεία – κάποτε θα τελειώσει… Προσπαθώ να
περπατήσω στο κομμάτι μεταξύ Αθηνάς και Σταδίου, αλλά τα απόνερα της βροχής
έχουν σκεπάσει το μόλις προσφάτως στρωμένο με γρανιτένιες πλάκες πεζοδρόμιο.
Αυτό, όμως, δεν είναι τίποτα μπροστά στη μόνιμη εικόνα που εμφανίζει αυτό το
σημείο: νέα παιδιά-ράκη των ναρκωτικών παρακαλούν βαποράκια για μία δόση,
αγοράζουν το «πράγμα», χώνονται στη στοά που είναι τα
Ειρηνοδικείο-Πταισματοδικείο και την δοκιμάζουν. Κοιτάζω ένα γύρω στην
πλατεία. Κανένας αστυνομικός. Μόνο ένας τροχαίος γράφει ένα μηχανάκι. Του λέω
για το εμπόριο της ντροπής που γίνεται μπροστά στα μάτια μας και μου απαντάει
«δεν είναι δικιά μου δουλειά». Το βράδυ που γυρίζω το κακό έχει φουντώσει. Οι
χρήστες κάνουν ουρές μπροστά στα βαποράκια! Παίρνω στο τηλέφωνο το 100. Και τι
μου απαντούν; «Δεν είναι δική μας αρμοδιότητα, αλλά της Υπηρεσίας Δίωξης
Ναρκωτικών”!!! Προχωράω και στη γωνία Αιόλου-Σταδίου δίνω σάλτο για να ανέβω
στο πεζοδρόμιο καθώς τα νερά το έχουν σκεπασμένο διαρκώς. Φτάνω στη Σανταρόζα
με κόπο από τα μηχανάκια που κυκλοφορούν μαζί με τους πεζούς στα πεζοδρόμια…
Αντικρύζω το πάνω από 15 χρόνια κτίριο-γιαπί των παλιών δικαστηρίων με την
έμπροσθεν της Πανεπιστημίου, στο ύψος του «Ρεξ», πλατεία-τάφρο που κανείς δεν
περπατάει στο βαθούλωμά της και η επάνω μεριά της έχει μετατραπεί σε πάρκινγκ.

Και ξαφνικά στέκομαι ασάλευτος και αναρωτιέμαι: Βρίσκομαι στην Αθήνα του 2002
– ενάμιση χρόνο πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες – ή σε κάποια τριτοκοσμική
πρωτεύουσα;