ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Πίσω από τις σκέψεις έρχεται ο Αλέξης…

Ήταν πάντα γόης – όμορφος, ακαταμάχητος, με εμφάνιση λεπτομερώς προσεγμένη.
Από παιδί, από τότε που τον γνώρισα, ήμουν ερωτευμένη μαζί του – όπως και όλα
τα κορίτσια της τάξης. Τα χρόνια κύλησαν δίπλα στον Αλέξη – δίπλα στο αδιόρατα
φοβισμένο παιδί, με το βλέμμα που έλαμπε, το πρόσωπο που ακτινοβολούσε, τις
κινήσεις, τις χειρονομίες που σ’ έκαναν να πιστεύεις πως ήταν έτοιμος να
πετάξει. Μεγαλώνοντας, αντέδρασα στη σκωπτική του διάθεση, στις παρατηρήσεις ,
στις απόλυτες θέσεις του. Μαλώναμε πάνω στις φλύαρες, αστείες και πολύ σοβαρές
εξάρσεις του. Με καβγάδες άγριους – γιατί θύμωνε πάντα πολύ όταν οι γύρω του
αδυνατούσαν να τον παρακολουθήσουν, όταν διαφωνούσαν με τις ιδέες του.

Ήταν όμως η ψυχή κι ο νους της παρέας – όταν τραγουδούσε κι ήταν εύθυμος, όταν
κοίταζε το μέλλον αισιόδοξα, όταν βυθιζόταν στη θλίψη και την απογοήτευση.
Κανείς δεν τον κατηγόρησε ως μεγαλομανή, όταν ανέπτυσσε τις ικανότητες, τις
αξίες του – ήταν αληθινές. Είχε πάντα τόσες ιδέες – τις περισσότερες δεν
προλάβαινε να τις εκφράσει μέσα στον βομβαρδιστικό, ακατάπαυστο λόγο του.
Έμοιαζε ασυνάρτητος. Μιλούσε γρήγορα, περνώντας από το ένα θέμα στο άλλο, για
να δώσει διέξοδο στη θάλασσα των ιδεών του. Σταματούσε, ξαφνικά, πολύ
σημαντικές συζητήσεις, σχολιάζοντας μια ασήμαντη λεπτομέρεια, μένοντας σ’
αυτήν ώρες…

Ο Αλέξης, κοιμόταν λίγο αλλά ήταν πάντα ξεκούραστος, έτοιμος να τρέξει. Έκανε
τους φίλους του, εχθρούς. Μάλωσα για τελευταία φορά μαζί του, στο τέλος του
σχολείου. Θύμωσα με την προσπάθειά του να ελέγχει το καθετί. Έφυγα μακριά. Με
οργή τον παρακολουθούσα από απόσταση -να μην μπορεί να στεριώσει πουθενά, σε
καμία δουλειά, σε καμία σχέση, σε καμία αγάπη. Να καταστρέφει, με μανία, ό,τι
όμορφο βρισκόταν στον δρόμο του. Χθες, η οργή μου ήρθε τούμπα. Είδα την
αρρώστια του. Ο Αλέξης, ο αγαπημένος φίλος των παιδικών μου χρόνων, ήταν
μανιοκαταθλιπτικός. Καταδικασμένος να διαλύει κάθε θεραπεία, να κλείνει με το
μυαλό του τα μάτια τα δικά του και των άλλων. Ήθελα να είχε μιαν αρρώστια άλλη
-κοινή, απενοχοποιημένη, που να την είχαμε δει, που να την είχε δει.