ο υποψήφιος ΣΟΦΙΑ ΣΑΚΟΡΑΦΑ Πρέπει να μπορείς να κάνεις τους άλλους να… απογειώνονται

«Δεν θυμάμαι ποτέ στη ζωή μου να θέλω να κάνω κάτι άλλο εκτός από
αθλητισμό. Αν γύριζε ο χρόνος πίσω και έπρεπε και πάλι να ξανασκεφθώ τι θα
έκανα, την ίδια δουλειά θα διάλεγα. Γιατί μου αρέσει η άσκηση, η κίνηση, η
ζωή. Κι αυτό είναι ο αθλητισμός, αυτό είναι η γυμναστική». Η γυμνάστρια, πρώην
βουλευτής του ΠΑΣΟΚ στη Β’ Αθηνών, πρώην υποψήφια δήμαρχος Αμαρουσίου, πρώην
ρέκορντ γούμαν στο ακόντιο (1982), Σοφία Σακοράφα είχε καταλήξει από πολύ
νωρίς: από το Δημοτικό είχε αποφασίσει να ασκήσει «το ωραιότερο επάγγελμα του
κόσμου, το μόνο που σου δίνει ελευθερία έκφρασης και κίνησης» και από το
Γυμνάσιο σε ηλικία 14 ετών «έδεσε» με το ακόντιο, πετώντας το στα 17 μέτρα,
για να πάρει το πρώτο της μετάλλιο σε σχολικούς αγώνες στα Τρίκαλα.

Μπήκε στο Πανεπιστήμιο το 1975 και ήταν στην πρώτη φουρνιά αποφοίτων (1979-80)
από τα τετραετούς φοιτήσεως Τμήματα Επιστήμης Φυσικής Αγωγής & Αθλητισμού
(ΤΕΦΑΑ), που μόλις είχαν αντικαταστήσει τις διετούς φοιτήσεως Γυμναστικές
Ακαδημίες. Σεπτέμβριο αποφοίτησε από το ΤΕΦΑΑ του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης,
τον Οκτώβριο ήταν διορισμένη σε Γυμνάσιο.

«Τώρα δυστυχώς, επισημαίνει, τα παιδιά πρέπει να περιμένουν χρόνια και χρόνια
μέχρι να διοριστούν. Ωστόσο με την υπόθεση των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004
απορροφώνται περισσότεροι γυμναστές, αλλά αυτό θα πρέπει να συνεχισθεί και
μετά».

Πέραν της κάποιας δυσκολίας, όσον αφορά την επαγγελματική αποκατάσταση, η
κυρία Σακοράφα δεν βρίσκει κανένα άλλο μείον στο επάγγελμα του γυμναστή, το
οποίο όμως δεν θεωρεί… επάγγελμα: «Είναι κάτι που αρχίζει σαν χόμπι και πάνω
σ’ αυτό “χτίζεις”… Αν δεν το δεις έτσι, τότε στη συγκεκριμένη δουλειά έχεις
καταποντιστεί. Κι αυτό γιατί είσαι υποχρεωμένος να μπαίνεις στην τάξη – είτε
στο σχολείο, είτε στο ιδιωτικό γυμναστήριο – και να δείχνεις περιχαρής, να
αποδίδεις και ως σώμα και ως προσωπικότητα. Γιατί μόνο έτσι μπορείς να κάνεις
τους άλλους να καταλάβουν τη γυμναστική, να τη νιώσουν. Μόνον έτσι μπορείς να
τους κάνεις να τη “ζήσουν” και μεταφορικά να απογειωθούν».

Η κυρία Σακοράφα επισημαίνει ιδιαίτερα ότι αυτή η δουλειά έχει ένα και μόνο
μυστικό επιτυχίας: «Θέλει να την αγαπάς πολύ. Διαφορετικά, ο υποψήφιος που
έκανε τη λάθος επιλογή, δεν θα αποδώσει και δεν θα είναι ποτέ ευχαριστημένος».

Και εξηγεί ότι τα… τελευταία πράγματα που χρειάζεται ένας υποψήφιος για να
γίνει γυμναστής είναι σωματικά προσόντα και υψηλές επιδόσεις: «Ένας υποψήφιος
που ασχολείται λίγο με τον αθλητισμό, μπορεί κάλλιστα να είναι υποψήφιος για
τα ΤΕΦΑΑ. Είναι άλλο πράγμα ο αθλητισμός, άλλο ο πρωταθλητισμός. Χρειάζεται
βεβαίως τα παιδιά να μπορούν να παρακολουθήσουν στοιχειωδώς τα πρακτικά
μαθήματα που γίνονται στη Σχολή πέραν των θεωρητικών, αλλά δεν είναι
απαραίτητο να έχουν “λαμπρές” επιδόσεις ή σώματα γεμάτα… μυς για να
χτυπήσουν την πόρτα των ΤΕΦΑΑ».

Στο ιδιωτικό γυμναστήριο τα πράγματα είναι περισσότερο σκληρά

Έχοντας διδάξει επί μια δεκαετία στη Μέση Εκπαίδευση και έχοντας τώρα δικό της
γυμναστήριο, η κυρία Σακοράφα τονίζει ότι είναι εντελώς διαφορετική η δουλειά
στους δύο αυτούς χώρους: «Στο σχολείο έχεις να εκτελέσεις ένα συγκεκριμένο
πρόγραμμα που σου δίνει το υπουργείο Παιδείας. Οι τάξεις είναι
προκαθορισμένες. Οι μαθητές δεν έχουν περιθώριο επιλογής. Στο ιδιωτικό
γυμναστήριο τα πράγματα είναι διαφορετικά, περισσότερο σκληρά. Δεν είναι μόνο
οι περισσότερες ώρες εργασίας, καθώς η πληρωμή είναι με την ώρα, αλλά και η
“τέχνη” τού να μπορείς να “κρατήσεις” την τάξη. Κι εδώ υπεισέρχεται το θέμα
της χημείας, η ιδιαιτερότητα της δουλειάς. Άλλος γυμναστής έχεις μια τάξη με
τρία άτομα κι άλλος έχει μια τάξη με σαράντα άτομα. Αυτό κάτι λέει. Αν ο
γυμναστής κάθεται μπροστά στο καθρέφτη και εκτελεί απλά και μόνο το πρόγραμμα
κοιτάζοντας τον εαυτό του, τότε η τάξη των σαράντα ατόμων, που μπορεί να
παρέλαβε, σύντομα θα γίνει τάξη των τεσσάρων ή των πέντε ατόμων. Πρέπει και
στο σχολείο και στο γυμναστήριο να μπορείς να επικοινωνείς με τον άλλον, να σε
νιώθει κοντά του, όχι απέναντι. Η γυμναστική είναι μια συνολική λειτουργία του
οργανισμού – δεν αφορά μόνο το σώμα, αλλά και το μυαλό και κυρίως την ψυχή.
Ο… “ναρκισσισμός” δεν μπορεί να έχει θέση στη ζωή και τη δράση τού γυμναστή
περισσότερη από αυτήν που χρειάζεται ο καθένας για να “ισορροπεί”».

Η κυρία Σακοράφα επισημαίνει ακόμη ότι η δουλειά του γυμναστή, κυρίως στον
χώρο των ιδιωτικών γυμναστηρίων, έχει ημερομηνία λήξης, «καθώς το σώμα δεν
μπορεί να αποδίδει το ίδιο όσο περνάνε τα χρόνια». Η ίδια δίνει έναν ορίζοντα
γύρω στη δεκαετία για τον γυμναστή ή τη γυμνάστρια που έχουν προσεγμένη ζωή,
που λαμβάνουν μέριμνα – με άλλα λόγια – για τη διατροφή τους και τον ύπνο
τους. Μετά μπορούν να στραφούν σε άλλες κατευθύνσεις, όπως η προπονητική
κ.λπ., ανάλογα με την ειδικότητα που έχουν πάρει τελειώνοντας τη Σχολή.

«Ανεπιφύλακτα ναι», καταλήγει η κυρία Σακοράφα απευθυνόμενη στους υποψηφίους,
που θέλουν να γίνουν γυμναστές: «Είναι μια δουλειά με πλήρη ελευθερία. Είναι
εξάλλου η μόνη που μπορείς να την κάνεις παντού, ανεξαρτήτως υποδομής (αυτό
δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να έχουμε υποδομές). Αν βρεθούν πέντε “τρελοί” και
θέλουν να γυμναστούν στο δάσος, μπορείς να δουλέψεις εκεί. Ξέρετε κάποιον που
θα μπορούσε να πάρει το κομπιούτερ του και να εργαστεί στο δάσος;