ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Θέλω να γίνω γκλάμορους…

Εγώ δεν θα τα έβριζα. Αντίθετα, θα τα εξυμνούσα. Τα life style περιοδικά.
Έτυχε τις προάλλες να αποχωριστώ κάποια από τα ανησυχητικά ολίγα και πλήρως
αναγκαία ευρώ μου, για να αγοράσω ένα απ’ αυτά που φιλοξενούσε συνέντευξη
κάποιου φίλου. Και τρελάθηκα. Σε βαθμό που μου άλλαξε η ζωή – και όχι, δεν
αναφέρομαι σε κάποιο άρθρο για το τι πραγματικά θέλουν οι άνδρες στο σεξ ή τι
πρέπει να φοράει μια γυναίκα για να είναι μοδάτη ή τι πρέπει να μαγειρεύει
γιατί… ο έρωτας περνάει από το στομάχι.

Το περιοδικό το αγόρασα μεσημέρι. Το απόγευμα, ήμουν εκνευρισμένη. Το βράδυ,
αναστατωμένη. Το επόμενο πρωί, εξοργισμένη. Και το μεσημέρι, αποφασισμένη. Να
αρχίσω να φροντίζω «τα πράγματα που αληθινά μετράνε». Τουτέστιν, να αποκτήσω
κι εγώ την άνεση – που προφανώς έχει κάθε χαμηλόμισθη εργαζομένη, αφού το
περιοδικό σε πολύ νεαρές κοπέλες απευθύνεται – να αγοράζω μόνο σινιέ ρούχα, να
διακοσμώ το τουλάχιστον 300 τετραγωνικών μέτρων διαμέρισμα που πρέπει
οπωσδήποτε να αποκτήσω, με υπέροχα έπιπλα και χειροτεχνίες, να φεύγω
Σαββατοκύριακα στο Μιλάνο ή στο Παρίσι «όταν πήζω», να πάρω και ιδιωτικό
γυμναστή.

Το δηλώνω – και δεν ντρέπομαι. Πήρα τη ζωή μου λάθος και θέλω να την αλλάξω.
Θέλω να γίνω γκλάμορους και υπεράνω. Όχι για τη χλιδή του πράγματος, αλλά να,
γιατί μόνον έτσι θα με αντιμετωπίζουν ως άνθρωπο. Δεν θα μου μιλούν άσχημα,
δεν θα αισθάνομαι ότι κάθε ημέρα μια γνώριμη κόλαση φέρνει, δεν θα φοβάμαι ότι
όταν πεθάνω θα γράφει η ταφόπλακά μου «σπατάλησε τη ζωή της στη μετριότητα, τη
μιζέρια και το αδιέξοδο». Θα μπορώ να ξεφυλλίζω μεγάλης απήχησης life style
νεανικά περιοδικά χωρίς να παθαίνω εγκεφαλικό.