ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η τρομοκρατία της ευτυχίας…

«Γιατί έχεις μούτρα;», «Τι έχεις τόσες μέρες και δεν μιλάς;», «Έλα,
χαμογέλα…».

Μακάρι να ‘ξερα ποιος κανόνας λέει ότι πρέπει να είμαστε και να δείχνουμε
μονίμως πανευτυχείς… Ποιος κανόνας βαφτίζει αδίστακτα ως μη φυσιολογική ή…
αποκλίνουσα συμπεριφορά την κακή διάθεση.

Όχι, δεν είναι απαισιοδοξία. Είναι ρεαλισμός. Τι νέα τρομοκρατία είναι αυτή;
Γιατί πρέπει να ‘μαστε χαρούμενοι κι όταν δεν είμαστε; Γιατί πρέπει συνέχεια
να δείχνουμε πόσα χρωστάμε στην ύπαρξή μας, κι ας ζούμε ως έκπτωτοι βασιλείς;
(αφού η ζωή είχε άλλα σχέδια για τους περισσότερους…).

Η τρομοκρατία της ευτυχίας είναι εδώ. Και είναι μεγαλύτερη απειλή και απ’ τον
πιο επικίνδυνο τρομοκράτη. Γιατί χτυπάει στα πιο απίθανα μέρη, και τη στιγμή
που δεν το περιμένεις. Γιατί δεν μπορείς να κλείσεις τα σύνορά σου για να
γλιτώσεις απ’ τον τρομοκράτη. Ο εχθρός είναι αόρατος. Είναι όλοι και κανένας.
Είναι ο εαυτός σου. «Να είσαι ευτυχισμένος», «Κυνήγα την ευτυχία» και οι ευχές
γίνονται εφιάλτες.

Λες και η ευτυχία είναι μόνιμη κατάσταση. Αν υπάρχει ορισμός γι’ αυτά τα επτά
γραμματάκια που μας ταλαιπωρούν απ’ το πρωί έως το βράδυ, ας μας τον πει
κάποιος… Ας μας πει τουλάχιστον σε τι μετράται… Σε ερωτικούς συντρόφους,
σε τετραγωνικά μέτρα, σε ίππους, σε ευρώ, σε τι; Κι αν την πιάσουμε, από πού
την κρατάμε να μη μας φύγει; Απ’ τα μαλλιά;

Μας έχουν βάλει τα δύο πόδια σ’ ένα παπούτσι κι εμείς τρέχουμε και γελάμε!!!
Και λυπάμαι που θα σας ξυπνήσω απ’ το όνειρο, αλλά την ευτυχία δεν θα την
πάρουμε μαζί μας. Θα την αφήσουμε πίσω μαζί με τον σκύλο, το σπίτι, το
αυτοκίνητο και το καινούργιο λάπτοπ.

… Ας όψεται η μονιμότητα και οι σπόνσορές της…