Επιστροφή στις μέρες του ’97

Τρελοί πανηγυρισμοί από τους «κόκκινους» για την κατάκτηση του Κυπέλλου. Δεξιά: Ο Θόδωρος Παπαλουκάς γιορτάζει το πρώτο κύπελλο της καριέρας του

Ο Μίλαν Τόμιτς, ύστερα από 1.783 ημέρες, σήκωσε χθες το βράδυ και πάλι κούπα
για τον Ολυμπιακό μετά τη στέψη των «ερυθρολεύκων» στον τελικό Κυπέλλου με
αντίπαλο το εκπληκτικό Μαρούσι (74-66).

Για την ακρίβεια μάλιστα, τότε, το 1997, δεν είχε σηκώσει το Κύπελλο του
Πρωταθλήματος, αφού ο Ολυμπιακός το κατέκτησε με την τρίτη του νίκη επί της
ΑΕΚ στο ΟΑΚΑ, όπου δεν έγινε απονομή. Είναι το 7ο Κύπελλο στην ιστορία του
Ολυμπιακού, που ισοφάρισε το ρεκόρ του Άρη στον θεσμό.

Όσο για το ΣΕΦ, οι Πειραιώτες τον τελευταίο τους τίτλο (πάλι πρωτάθλημα) τον
είχαν πανηγυρίσει το 1996, αφού έναν χρόνο αργότερα και τα τρία Κύπελλα τα
είχαν πάρει μακριά από τη φυσική τους έδρα.

Χθες δεν ήταν πρωτάθλημα (Ευρώπης ή Ελλάδας) και μπορεί το τραγούδι των Queen
(«Είμαστε πρωταθλητές») να μην ταίριαζε απόλυτα στην περίσταση, αλλά ξύπνησε
μνήμες στους Πειραιώτες και, όπως έλεγαν και οι παίκτες του Ολυμπιακού, στα
αποδυτήρια «τρώγοντας έρχεται η όρεξη». Άλλωστε και ο πρόεδρος των
«ερυθρολεύκων» το πρώτο που είχε ζητήσει από τον «Πίξι» μόλις ανέλαβε ήταν να
πάρει το Κύπελλο Ευρώπης.

Ο Λευτέρης Σούμποτιτς, λίγα δευτερόλεπτα πριν από το τέλος, είχε ανάψει το
πούρο του, αλλά αυτήν τη φορά στον αντίθετο πάγκο από αυτόν του 1999. Μπορεί
να μην πήγε αυτός τους «ερυθρολεύκους» στο φάιναλ φόρ (αλλά ο Ηλίας Ζούρος),
όμως η κατάκτηση του τροπαίου σίγουρα είναι δικό του επίτευγμα, αφού κατάφερε
να «μεταμορφώσει» την ομάδα, ιδιαίτερα στον τομέα της ψυχολογίας.

Και αν αυτός ήταν το «μυαλό» της ομάδας στον πάγκο, εντός του αγωνιστικού
χώρου ο Θοδωρής Παπαλουκάς με τον Μίλαν Τόμιτς δικαιούνται το μεγαλύτερο
μερίδιο. Ο πρώτος οργάνωσε άψογα τους συμπαίκτες του, οι οποίοι αν ήταν πιο
προσεκτικοί στην τελική προσπάθεια θα είχε κάνει σίγουρα τριπλ νταμπλ φίγκιουρ
(σταμάτησε στις 7 ασίστ, ενώ είχε και 11 πόντους και 9 ριμπάουντ) και
εξουδετέρωσε τον Τζίμι Όλιβερ.

Ο δεύτερος ήταν πραγματικός αρχηγός και την κρίσιμη στιγμή φώναξε «παρών»,
όταν η μπάλα ζύγιζε… τόνους στα χέρια των συμπαικτών του. Ιδιαίτερα το
τρίποντό του στο 34′, που έκανε το 62-54, ήταν η αρχή του τέλους για το
Μαρούσι.

Ένα Μαρούσι το οποίο πραγματοποίησε την καλύτερη εμφάνιση του τελευταίου
διμήνου και σχεδόν μέχρι τα μέσα της τελευταίας περιόδου δικαιούνταν να κάνει
όνειρα πως θα σηκώσει και φέτος ένα Κύπελλο (σε λίγες ημέρες, στις 17, έχει
επέτειο για το Σαπόρτα).

Το συγκρότημα του Κώστα Πετρόπουλου απέδειξε για πολλοστή φορά πως έχει
ξεφύγει για τα καλά από το γκρουπ των μικρομεσαίων ομάδων και έχει προωθηθεί
στο πιο πάνω κλαμπ.

Οι δύο ομάδες είχαν βρεθεί και στο Πρωτάθλημα, ακριβώς πριν από μία εβδομάδα,
και αυτό το ματς αποτέλεσε οδηγό και για τους δύο, αλλά χρησίμευσε περισσότερο
στον «Νουρέγιεφ» (που είχε χάσει εύκολα) όσον αφορά το μαρκάρισμα του Φορντ.

Με τον Κοχ «βδέλλα» πάνω του και τον Μπερκ να δεσπόζει κάτω από τα καλάθια, το
Μαρούσι όχι μόνο κρατήθηκε κοντά στο σκορ, αλλά πήρε και το προβάδισμα,
φθάνοντας τη διαφορά ακόμα και στους οκτώ πόντους (30-22 στο 14′). Μάλιστα
ήταν μπροστά και στο 24′ (41-37), αλλά και στις δύο περιπτώσεις οι
«ερυθρόλευκοι» απάντησαν με ισάριθμα σερί (11-2 και 9-0), ενώ η κούραση των
βασικών του Αμαρουσίου τούς πρόδωσε. Ο Φορντ έβαζε, ο Όλιβερ έχανε και κάπως
έτσι πέρασε στην ιστορία ο τελικός.

Η διαιτησία με πολλά λάθη, αλλά ιδιαίτερα ο Νίκος Καρούσης που ήταν αυστηρά…
ακατάλληλος για φάιναλ φόρ.

ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ (28/53 δίπ., 2/12 τρ., 12/18 βολ., 28-24 ριμπ.): Μπουντούρης
3, Παπαλουκάς 11 (5/7 δίπ., 7-2 ρ., 7 ασίστ), Παπανικολάου, Ζεβροσένκο 8 (4-9
ρ.), Ρισασέ 6, Φορντ 24 (9/18 δίποντα, 0/3 τρ., 5-5 ριμπ., 3 ασίστ), Τόμιτς 8
(2), Φέμερλινγκ 2, Φόρεστ 4, Ντε Μιγκέλ 8.

ΜΑΡΟΥΣΙ (11/36 δίπ., 11/25 τρ., 11/15 βολ., 17-11 ρ.): Φαλέκας,
Κορωνιός 11 (3), Μανωλόπουλος 3 (1), Μπερκ 12 (3/9 δίπ., 6-5 ριμπ.),
Μασλαρινός, Κοχ 19 (2/3 δίπ., 5/11 τρ., 1-0 ρ.), Όλιβερ 7(1), Σπανούλης 3 (1),
Κόνλον 10, Μαρμαρινός 1.