ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Το φιόρο της Πομπλασιόν Σορ

Είμαι από εκείνες που μπροστά στην οικιακή τους βοηθό θέλουν ν ανοίξει η γη να
τις καταπιεί. Είναι λογικό να ντρέπεσαι όταν αφήνεις σε άλλη τη βρώμικη
δουλειά για να μπορείς εσύ να επιδοθείς στη δική σου – καλή ώρα –
σημαντικότερη εργασία. Έχω σκοπό επίσης να ντρέπομαι εφ’ όρου ζωής για τις δυο
βοηθούς που αναγκάστηκα να αλλάξω. Η πρώτη, κλασική Ελληνίδα έπιασε αμέσως την
αμηχανία μου και την εκμεταλλεύτηκε η άτιμη παίρνοντάς μου κυριολεκτικά τον
αέρα. Με τη δεύτερη, κλασική Αλβανίδα της διασποράς, όλα πήγαιναν καλά ώσπου
ανακάλυψε το συνδρομητικό κανάλι και την έβγαζε ολημερίς στον καναπέ ενώπιος
ενωπίω με τον Τσάκα.

Έτσι άρχισε η συνύπαρξή μου με τη Μαρίτες. Δύο μέρες τη βδομάδα το
μικροσκοπικό αυτό χελιδονάκι από την Πομπλασιόν Σορ – οχτώ μόλις ωρίτσες έξω
από τη Μανίλα – με καλημερίζει τιτιβίζοντας στα αγγλικά. Με αυτή τη «μη
γλώσσα» νομίζω ότι με βάζει στη θέση μου. Από δω αυτή, από εκεί εγώ. Στην
ανατολίτικη τάξη της δεν χωράνε συγχύσεις. Το κατάλαβα εξαρχής όταν στη
συμπλεγματική ντροπή μου αντέταξε σκληρούς, σκληρότατους επαγγελματικούς
όρους. Το κακό στη σχέση μας έγινε ακριβώς την περασμένη εβδομάδα όταν έκανα
τη βλακεία να της εξηγήσω ότι θα έμενα στο σπίτι επειδή είχαμε απεργία. Με
κοίταξε, δεν θυμάμαι πώς με κοίταξε, και με εκείνα τα σατανικά αγγλικά της μ’
έκανε να θέλω ν’ ανοίξει η γη να με καταπιεί. «On strike? For the salary
ma’am?». Και το τρανταχτό της γέλιο γέμισε το σπίτι. Να ακόμη και σήμερα, εδώ
στο γραφείο, νομίζω ότι την ακούω να γελάει. Και το χειρότερο; Γελάω κι εγώ μ’ εμένα.