«Μην πειράξουν τον Αραφάτ»!

Στα δύο του χρόνια έμεινε ορφανός. Ο πατέρας του απήχθη από τον ισραηλινό
στρατό, έξι από τα αδέλφια σκοτώθηκαν, ενώ η μητέρα του έπεσε νεκρή από τις
σφαίρες φιλοϊσραηλινών παραστρατιωτικών ομάδων του Λιβάνου.

Ιωσήφ Γιαντού. Φοβάται για τη ζωή του θετού του πατέρα, του ηγέτη των Παλαιστινίων Γιάσερ Αραφάτ. Με υπερηφάνεια δείχνει τη φωτογραφία του με τον Αραφάτ και λέει: «Αν πάθει κάτι ο Αραφάτ, όλο το Ισραήλ θα καεί. Η βία γεννά τη βία»

Ο Ιωσήφ Γιαντού, στην αγκαλιά της νεκρής μητέρας του, σώθηκε από θαύμα. Τότε ο
Ιωσήφ απέκτησε έναν νέο πατέρα, τον Γιάσερ Αραφάτ!

Παιδί ακόμη ο Ιωσήφ, περπάτησε στους αιματοβαμμένους προσφυγικούς καταυλισμούς
Σάμπρα και Σατίλα, δύο χιλιόμετρα έξω από τη Βηρυτό. Ήταν στις 19 Σεπτεμβρίου
1982, μία ημέρα μετά τη σφαγή δύο χιλιάδων Παλαιστινίων προσφύγων των δύο
καταυλισμών από τους Λιβανέζους φαλαγγίτες, τους συμμάχους των ισραηλινών
δυνάμεων κατοχής. Υπαίτιος της σφαγής κρίθηκε ο τότε υπουργός Άμυνας,
σημερινός Πρωθυπουργός του Ισραήλ, Αριέλ Σαρόν.

«Ήμουν οκτώ χρόνων όταν μας πήγαν στους δύο καταυλισμούς. Εκεί, μας μετέφεραν
από τον προσφυγικό καταυλισμό που μέναμε εμείς, στον «λόφο της Ρίγανης», ένα
χιλιόμετρο από τους καταυλισμούς Σάμπρα και Σατίλα», θυμάται ο Ιωσήφ Γιαντού,
ο οποίος τα τελευταία χρόνια ζει στην Ελλάδα. Ο Ιωσήφ είναι φοιτητής των ΤΕΙ
και πρόεδρος των Συλλόγου των Παλαιστίνιων Φοιτητών. Τις τελευταίες δύο
ημέρες, μαζί με άλλους πατριώτες του, έχει κατασκηνώσει έξω από την πρεσβεία
του Ισραήλ, στην οδό Κηφισίας.

Η μαρτυρία

«Ήταν μια τραγική εικόνα αυτή που είδαμε στους δύο καταυλισμούς. Παντού
βλέπαμε πτώματα. Ακόμη και μικρά παιδιά είχαν σφαγιασθεί. Ήταν μια ξαφνική
επίθεση που αιφνιδίασε τους κατοίκους των δύο καταυλισμών. Γι’ αυτό δεν
πρόλαβαν να απομακρυνθούν. Οι φαλαγγίτες, αφού περικύκλωσαν τους δύο
καταυλισμούς, άρχισαν να πυροβολούν άνδρες, γυναίκες και παιδιά».

Ήταν η δεύτερη φορά που ο Ιωσήφ βρέθηκε σε ένα λουτρό αίματος. Την πρώτη φορά
ήταν δύο ετών. «Στις 13 Αυγούστου 1976 έγινε η πρώτη σφαγή. Βρισκόμασταν στον
καταυλισμό του «Λόφου της Ρίγανης», μαζί με τους γονείς μου και τα 11 αδέλφια
μου», λέει ο Ιωσήφ Γιαντού. «Εγώ σώθηκα από τον αδελφό μου Αντνάν, ο οποίος με
πήρε από την αγκαλιά της μητέρας μου, όταν την πυροβόλησαν και τη σκότωσαν οι
φαλαγγίτες. Η μητέρα μου πέθανε 28 ετών».

Έτοιμος να πεθάνει

Την ηλικία της μητέρας του Φάτμα Γιαντού έχει σήμερα ο γιος της ο Ιωσήφ, ο
οποίος δείχνει έτοιμος «από καιρό», όπως λέει, να δώσει κι αυτός τη ζωή του
για να δει «τη σημαία της Παλαιστίνης να υψώνεται στην Ιερουσαλήμ». «Αυτός
είναι ο προορισμός μας. Όλοι έχουμε δικαίωμα στη ζωή, αλλά και στην πατρίδα
μας».

Μετά τον «Μαύρο Σεπτέμβρη», ο οκτάχρονος Ιωσήφ Γιαντού, μαζί με άλλα 74 ορφανά
παιδιά, τα οποία υιοθέτησε ο Γιάσερ Αραφάτ, ακολούθησαν το επιτελείο της PLO
στην Τυνησία. «Μέχρι το 1982, η PLO είχε το αρχηγείο της στη Βηρυτό. Έπειτα
όμως από τη σφαγή στους καταυλισμούς Σάμπρα και Σατίλα, μεταφέρθηκε στην
Τύνιδα».

Οι φόβοι

Σ’ αυτή την Οδύσσειά του, ο Ιωσήφ Γιαντού έχει για πυξίδα τους γονείς και τα
αδέλφια του. «Εγώ ποτέ δεν είδα τους γονείς μου. Δεν είδα ποτέ ούτε μια
φωτογραφία τους, δεν υπάρχει. Δεν ξέρω πώς ήταν, σε ποιους μοιάζω εγώ και τα
άλλα αδέλφια μου», τονίζει ο Ιωσήφ και προσθέτει: «Ούτε τα αδέλφια μου είδα
ποτέ από το 1982 που φύγαμε από τον Λίβανο μέχρι σήμερα. Δεν μπορούν να
ταξιδέψουν στο εξωτερικό, ούτε εμείς μπορούμε να πάμε να τους δούμε. Τα
διαβατήριά μας, επειδή έχουν τη σφραγίδα του Ισραήλ, δεν γίνονται δεκτά στη
Συρία και στον Λίβανο. Ακόμη βασανιζόμαστε».

Σήμερα φοβάται για τη ζωή του θετού του πατέρα, του ηγέτη των Παλαιστινίων
Γιάσερ Αραφάτ. Με υπερηφάνεια δείχνει τη φωτογραφία του με τον Αραφάτ και
λέει: «Αν πάθει κάτι ο Αραφάτ, όλο το Ισραήλ θα καεί. Η βία γεννά τη βία.
Ακόμη και να σκοτώσουν τον Αραφάτ, δεν θα σκοτώσουν την Παλαιστίνη. Εμείς δεν
έχουμε τίποτα εναντίον του λαού του Ισραήλ, αλλά εναντίον των σιωνιστών».