ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ένας Μίκης στα μπουζούκια

Ο τραγουδιστής εναλλακτικός, ευαίσθητος, με μακριά μαλλιά και, όπως κάθε ποπ
σταρ που σέβεται τον εαυτό του, με έντονο απίλ στις ηλικίες 13-16. Αλλά και
στους μεγαλύτερους.

Το πρόγραμμα ξεκίνησε λίγο πριν από τα μεσάνυχτα. Με τις πρώτες νότες του
πρώτου σουξέ ένα μπουκέτο πιτσιρίκια στο διπλανό τραπέζι δίνουν το στίγμα: το
υπόλοιπο βράδυ, έως το τέλος του προγράμματος, θα περάσει φωνάζοντας «ουάου»
με αλλαλαγμούς χαράς για το είδωλο.

Κάπως έτσι ξεκίνησε η πολλά υποσχόμενη βραδιά. Είπαμε όμως: ο καλλιτέχνης, ποπ
είδωλο μεν, με ιντελεκτουέλ προφίλ δε. Πώς να «ανέβει» ο κόσμος από κάτω.

Πέφτει και το δεύτερο σουξέ ­ μελωδικό αλλά λιγάκι καταθλιπτικό για τραγούδι
πίστας. Την κατάσταση ψιλοέσωσε η δεύτερη φίρμα, αλλά κι εκεί το ρεπερτόριο
περιορισμένο. Άλλους «σπρώχνει» η ατμομηχανή της μουσικής βιομηχανίας.

Ευτυχώς όμως που υπάρχει και η αναδρομή. «Σπασμένο καράβι…. πάμε πέρα
μακριά»… Κι από κάτω ροκ παραλήρημα.

Εκεί όμως που οι περισσότεροι τα έδωσαν όλα, ήταν στο Άξιον Εστί. «Της
δικαιοσύνης ήλιε νοητέ…» στη σκηνή, κι από κάτω χέρια να κουνιούνται,
βλέφαρα να μισοκλείνουν καψούρικα… «Μη παρακαλώ σας, μη»… Κορύφωση.

Η συνέχεια, πάντα με Μίκη, τους ξεσήκωσε όλους. «Καλά, αν παίξει και το “την
κοπελιά μου τη λένε Λενιώ” », θα χορεύουν στα τραπέζια; αναρωτήθηκε η
Δέσποινα.

«Πού είσαι Μίκη να το δεις κι αυτό!» συμπλήρωσε ο Παναγιώτης.

Η έντεχνη αναδρομή κράτησε κάνα εικοσάλεπτο, κατά το οποίο η παρέα-ουάου τα
έδωσε όλα.

«Τα ξέρουν από το σχολείο», υπέθεσε η Σοφία.

Στο τέλος του προγράμματος θα μπορούσαν να μοιράζονται και λιφλέτ με την
τρέντι πορεία ειρήνης, που θα ξεκινούσε από τα Προπύλαια του Πανεπιστημίου
Αθηνών προς την αμερικανική πρεσβεία. Ή έστω ένα καλό ρεμίξ με το τραγούδι του
«Νεκρού Αδελφού».

ΥΓ: Εγώ πάντως φαντάζομαι τον Μίκη να κρυφογελά ικανοποιημένος που τα
πιτσιρίκια ξεσηκώνονται ακόμα με τη μουσική του. Έστω κι αν φωνάζουν άου» στο
τέλος τού Άξιον Εστί.