[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Ο επικείμενος κοινωνικός διάλογος για την αναμόρφωση του συστήματος κοινωνικής
ασφάλισης αποτελεί μια τελευταία ευκαιρία για να αντιμετωπιστεί ένα τόσο
σοβαρό πρόβλημα, όπως είναι το Ασφαλιστικό. Κλειδί στο όλο εγχείρημα ­ εκτός
από τη στάση που θα κρατήσουν οι συνδικαλιστικοί φορείς, απεγκλω-βισμένοι από
τις κομματικές τους ταμπέλες ­ θα είναι η χρηματοδότηση του συστήματος. Τα
εργατικά συνδικάτα διαμηνύουν ότι δεν μπορεί να γίνει συζήτηση για το
Ασφαλιστικό αν πρώτα δεν διασφαλιστεί η μελλοντική χρηματοδότηση του
συστήματος. Για να γίνει κατανοητό το μέγεθος του προβλήματος αρκεί μόνο να
αναφερθεί ότι χρειάζονται 400 δισ. δρχ. ετησίως για να καλυφθούν τα ελλείμματα
των ταμείων κύριας σύνταξης όταν:

– Το κράτος οφείλει πάνω από 650 δισ. δρχ. στα ασφαλιστικά ταμεία μόνο από τις
οφειλές που αντιστοιχούν στις εισφορές των νέων ασφαλισμένων και αφορούν την
περίοδο 1993-1999, ενώ στο ΙΚΑ το κράτος οφείλει 1,3 τρισ. δρχ. και πρόσφατα
αποφασίστηκε η σταδιακή κάλυψη της υποχρέωσης.

– Αν δεν υπήρχε η γνωστή κρατική παρέμβαση, το ύψος της περιουσίας των
ασφαλιστικών ταμείων από 5,3 τρισ. δρχ. που είναι σήμερα θα μπορούσε να είναι
20 τρισ. δρχ.

Κι ενώ η χρηματοδότηση αποτελεί το μεγάλο αγκάθι, καθώς πρέπει να αναζητηθούν
νέοι πόροι και ο κρατικός προϋπολογισμός δεν αντέχει, στο υπουργείο Εργασίας
γίνονται ασκήσεις επί χάρτου όσον αφορά (πάλι) τα όρια ηλικίας και την αλλαγή
του τρόπου υπολογισμού των συντάξεων. Θα κληθούν δηλαδή να πληρώσουν τα
σπασμένα οι εργαζόμενοι και μάλιστα για δεύτερη φορά μετά τους νόμους της Ν.Δ.
της περιόδου 1990-1992.

Είναι σίγουρο όμως ότι αν δεν υπάρξει νοικοκύρεμα των Ταμείων με
αποτελεσματική αντιμετώπιση της εισφοροδιαφυγής, έλεγχο των δαπανών υγείας και
αξιοποίηση των πόρων, όσα χρήματα και αν διατεθούν στο σύστημα θα πέφτουν σε
ένα άδειο καλάθι. Κι όσον αφορά τα σενάρια και τα σχέδια για νέα αύξηση των
ορίων ηλικίας για σύνταξη ή για νέα μείωση των συντάξεων, οι αρμόδιοι στην
κυβέρνηση θα πρέπει να ψάξουν άλλου. Εμείς, οι ασφαλισμένοι, οι συνταξιούχοι
δώσαμε, δώσαμε…