ΔΡΟΜΟΙ

Η πραγματεία…

… του γιατρού Πίτερ Βαν Φόρεστ «Observationem et curationem Medicinalium et
Chirurgicarum Opera Omnia» («Άπαντα τα έργα περί της ιατρικής και χειρουργικής
παρατηρήσεως και θεραπείας») δημοσιεύτηκε το 1653 και ένα μεγάλο μέρος της
ήταν αφιερωμένο στις γυναικείες διαταραχές. Για τη θεραπεία της υστερίας, της
«νόσου της μήτρας», που σύμφωνα με τις ιατρικές αντιλήψεις της εποχής οδηγούσε
τις γυναίκες σε κρίσεις που έμοιαζαν πολύ με τις επιληπτικές, ο γιατρός
συνιστούσε «τη βοήθεια μιας μαίας η οποία θα κάνει μαλάξεις στα γεννητικά
όργανα εισάγοντας ένα δάκτυλο εμβαπτισμένο σε κρινέλαιο, μοσχοράπανο…». Η
πραγματεία πρότεινε αυτή τη μέθοδο ως ενδεδειγμένη για τις χήρες και τις
θρησκευόμενες, αλλά δεν την συνιστούσε για τις παντρεμένες για τις οποίες «το
καλύτερο φάρμακο είναι η συνουσία με τον σύζυγό τους».

Η υστερία…

… διαγράφηκε από τον κατάλογο με τις νόσους που αναγνωρίζει η Αμερικανική
Ψυχιατρική Εταιρεία το 1952. Με αφετηρία την πανάκεια που από τον καιρό του
Γαληνού μέχρι τον δέκατο ένατο αιώνα χρησιμοποιήθηκε για τη θεραπεία των
«γυναικείων διαταραχών», η Αμερικανίδα ιστορικός Ρέιτσελ Μέινς έγραψε την
πραγματεία «Τεχνολογία του οργασμού: υστερία, δονητές και σεξουαλική
ικανοποίηση των γυναικών». Ήταν ένα έργο που έριχνε φως στην απίστευτη ιατρική
εκμετάλλευση και στις το ίδιο απίστευτες ιατρικές προκαταλήψεις για τη
σεξουαλικότητα των γυναικών. Καταδικαστέος από την ιπποκρατική εποχή ως
χυδαίος και ακόλαστος αν εφαρμοζόταν από τις ίδιες τις γυναίκες, ο γυναικείος
αυνανισμός ήταν αποδεκτός μόνο αν εφαρμοζόταν από γιατρούς και μαίες προς
«ανακούφιση» των γυναικών.

Τι ηδονή…

… νοσηρή είναι άραγε αυτή που βρίσκει κανείς στην αγριότητα των εγκλημάτων;
Και ποια σκοτεινά βάθη αναμοχλεύει μέσα στην ανθρώπινη ψυχή; Ακόμη και στη
σφαίρα της φαντασίας, ποια παράξενα κίνητρα σπρώχνουν κάποιον να γράψει ας
πούμε ένα αστυνομικό μυθιστόρημα και τι είναι εκείνο που παρακινεί τον
αναγνώστη να το διαβάσει; Αν φτάνει ένα βιβλίο για να χάσουν την «αθωότητά»
τους τόσο ο συγγραφέας όσο και αναγνώστης, τότε τι να πει κανείς για τους
ανακριτές, τους δικαστές, τους εισαγγελείς, που εντρυφούν σε δικογραφίες
γεμάτες αίμα; Η ιστορία είναι κλασική: το φίδι δαγκώνει την ουρά του, μολονότι
ξέρει πως θα φαρμακωθεί. Το φαρμάκι περισσεύει στο στόμα της εισαγγελέως
Κάρλας Ντελ Πόντε. Άραγε τι είναι εκείνο που τη σπρώχνει σε αυτή την έμμονη
αναμόχλευση της ανθρώπινης αγριότητας; Ποια νοσηρή «ανακούφιση» βρίσκει στην
επιλεκτική τυμβωρυχία των νεκρών της Γιουγκοσλαβίας;

Υστερόγραφο…

… (χωρίς καμιά υστερία). Οι νεκροί ποτέ δεν έλειψαν από τη ζωή μας, ούτε στη
σφαίρα του πραγματικού ούτε στη σφαίρα της φαντασίας. Όμως, κάτι παράξενο έχει
αυτός ο πόλεμος στο μακρινό Αφγανιστάν. Τόσοι εχθροί που τόσα χρόνια σφάζουν
πρόθυμα ο ένας τον άλλο και ούτε ένας μαζικός τάφος. Άραγε τι τους κάνουν εκεί
τους νεκρούς; Τους τρώνε;