Όταν κλείνουν οι πόρτες, θρηνούν οι μητέρες των καμικάζι

Εικόνες φρίκης. Ένα τηλεκατευθυνόμενο ρομπότ της ισραηλινής αστυνομίας που χρησιμοποιείται για τον έλεγχο ύποπτων αντικειμένων περνάει πάνω από το πτώμα του 20χρονου Παλαιστίνιου καμικάζι, ο οποίος τραυμάτισε 8 Ισραηλινούς στη Χάιφα

Μέχρι πριν από δέκα ημέρες, ο Ουμ Ναμπίλ πίστευε ότι το μοναδικό πάθος τού
γιου του ήταν το ποδόσφαιρο. Το βράδυ του προπερασμένου Σαββάτου, ο 25χρονος
Ναμπίλ Χαλαμπιγέχ ζώστηκε εκρηκτικά και αυτοανατινάχτηκε στον πιο εμπορικό
δρόμο της Ιερουσαλήμ. Μαζί με τον Οσάμα Μπαχάρ, φίλο του από τη σχολή καράτε,
σκότωσε δέκα ανθρώπους. Ο μεγαλύτερος ήταν 21 ετών· ο μικρότερος 14.

Οι δύο καμικάζι ζούσαν στο Αμπού Ντις, μια ευημερούσα παλαιστινιακή πόλη σε
απόσταση 15 λεπτών με το αυτοκίνητο από την Ιερουσαλήμ. Ο Ναμπίλ ήταν εκεί ένα
είδος λαϊκού ήρωα. Δεινός ποδοσφαιριστής, είχε πρόσφατα βοηθήσει την ομάδα του
να κερδίσει το πρώτο της πρωτάθλημα. Ο Οσάμα εργαζόταν σε μια τράπεζα. Είχε
κλειστεί για μικρό διάστημα στη φυλακή, στα 18 του χρόνια, ανέκαθεν όμως
αρνιόταν οποιαδήποτε σχέση με την τρομοκρατία. Έκανε οικονομίες για να
παντρευτεί. Ουδείς από τους συγγενείς και τους οικείους των δύο φίλων γνώριζε
ότι είχαν ενταχθεί στη Χαμάς. Σήμερα, όμως, κοιτάζοντας πίσω, διακρίνουν
κάποιες ενδείξεις.

Και οι δύο απέκτησαν ξαφνικά περισσότερα χρήματα. Ο Ναμπίλ αγόρασε καινούργια
ρούχα και μια ακριβή κολόνια για μετά το ξύρισμα. Δύο ημέρες πριν από την
επίθεση, αγόρασε και ένα αυτοκίνητο ­ το πρωινό εκείνου του Σαββάτου πέρασε
τρεις ώρες καθαρίζοντας και γυαλίζοντάς το. Με το αυτοκίνητο αυτό πήγε το
βράδυ στην Ιερουσαλήμ μαζί με τον Οσάμα· το αυτοκίνητο αυτό ήταν που εξερράγη
15 λεπτά μετά την επίθεση αυτοκτονίας τους. Ο τελευταίος άνθρωπος που είδε τον
Ναμπίλ ήταν ο εξάδελφός του, Αμπντουλάχ, που πήγε στο σπίτι του να δει αν
ήθελε να βγουν μαζί έξω. Όταν χτύπησε την πόρτα, δεν πήρε απάντηση. Πρόσεξε
όμως ότι ήταν μισάνοιχτη και κοιτάζοντας μέσα, είδε τον εξάδελφό του πεσμένο
στα γόνατα: δάκρυα έτρεχαν στα μάγουλά του καθώς προσευχόταν.

«Σκούπισε τα μάτια του και δικαιολογήθηκε ότι είχε να δει κάποιον. Χαμογέλασε
και έφυγε να συναντήσει τον Οσάμα».

Ιερουσαλήμ, πεζόδρομος Μπεν Γιεχούντα, μεσάνυχτα Σαββάτου: Έπειτα από έναν
σύντομο αποχαιρετισμό, ο Ναμπίλ απομακρύνεται λίγα μέτρα από τον φίλο του.
Κατόπιν, στρέφεται προς το μέρος του, χαμογελά και πυροδοτεί τα εκρηκτικά.
Ακολουθεί πανδαιμόνιο, ο Οσάμα όμως παραμένει ατάραχος. Μετρά υπομονετικά δύο
λεπτά, αγκαλιάζει άγρια δύο νεαρούς που βρίσκονται πλάι του και πυροδοτεί και
τη δική του βόμβα, σκοτώνοντας κάποιους που είχαν επιβιώσει από την πρώτη
έκρηξη.

Οι φωτογραφίες των δύο ανδρών κοσμούν σήμερα τα περισσότερα σπίτια στο Αμπού
Ντις. Δημοσίως, οι γονείς τους δηλώνουν υπερήφανοι «που έγιναν μάρτυρες» και
προτρέπουν κάθε νεαρό Παλαιστίνιο να ακολουθήσει το παράδειγμά τους. Όταν
κλείνουν οι πόρτες όμως, οι μητέρες κλαίνε για τον χαμό των παιδιών τους. «Αν
ήξερα τι επρόκειτο να κάνει», λέει με σπασμένη φωνή ο 70χρονος και
μισοπαράλυτος παππούς του Ναμπίλ, «θα τον είχα εμποδίσει με τα ίδια μου τα
χέρια».