ΔΡΟΜΟΙ

Αύριο…

… οι Αμερικανοί θα βομβαρδιστούν πάλι από συγκριτικές αναλύσεις για την
αποφράδα ημέρα της 7ης Δεκεμβρίου 1941 και την άλλη αποφράδα ημέρα της 11ης
Σεπτεμβρίου 2001 ­ από την ιαπωνική επίθεση στο Περλ Χάρμπορ, στην
τρομοκρατική επίθεση στην Αμερική. Για τον Αμερικανό αρθρογράφο Σων
Γκονσάλβες, η 7η Δεκεμβρίου είναι βέβαια σημαντική, αλλά για διαφορετικούς
λόγους: είναι τα γενέθλια της μητέρας του, που γεννήθηκε δέκα χρόνια ακριβώς
μετά την ιαπωνική επίθεση στη Χαβάη. Κάθε χρόνο τέτοια μέρα, ο Γκονσάλβες
θυμάται τη μητέρα του. Όχι βέβαια επειδή έτσι πρέπει, αλλά επειδή τού δίδαξε
πόσο σημαντική αξία είναι η αλήθεια: δεν την μαθαίνει κανείς παρά μονάχα από
το στόμα των πονεμένων.

Την αλήθεια…

… ας πούμε, για την οικονομία, δεν θα την μάθεις ποτέ, αν δεν ακούσεις τους
φτωχούς. Όχι πως αυτοί έχουν το μονοπώλιο ή πως οι οικονομολόγοι δεν ξέρουν
πού πάνε τα τέσσερα (κάποιοι ξέρουν). Μα, αν δεν σκύψεις πάνω από τη φτώχεια,
δεν πρόκειται να βγάλεις άκρη, έστω και αν σε λένε, ας πούμε, Μίλτον Φρίντμαν.
Την αλήθεια για τον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας δεν θα την μάθεις ποτέ, αν
δεν σκύψεις πάνω από τους ανθρώπους που πόνεσαν περισσότερο από αυτήν: τους
ανθρώπους που επέζησαν και έχασαν αγαπημένα τους πρόσωπα στο Πεντάγωνο και στη
Νέα Υόρκη. «Δεν θέλουμε να δούμε άλλες μανάδες να χηρεύουν σαν την αδελφή μου,
άλλα παιδιά να ορφανεύουν σαν τα ανίψια μου, άλλους γονείς να θάβουν τα παιδιά
τους σαν τους γονείς μου, άλλα αδέλφια να θάβουν αδέλφια σαν το δικό μου»,
λέει ο Ράιαν Άμουντσον, που αδελφός του σκοτώθηκε στην επίθεση στο Πεντάγωνο.

Οι «στρατηγοί»…

… της πολυθρόνας ­ «έγκυροι» αρθρογράφοι και πολιτικοί αναλυτές ­ την ίδια
ώρα που τα θύματα της τρομοκρατίας ζητούν να σπάσει ο κύκλος της βίας, αυτοί
ζητούν και άλλο αίμα και καταγγέλλουν κάθε ειρηνική φωνή. Με κίνδυνο να πέσουν
στα χέρια της «πατριωτικής» αμερικανικής αστυνομίας, γράφει ο Γκονσάλβες, ο
Άμουντσον και δεκάδες άλλοι ομοιοπαθείς έκαναν πορεία την περασμένη εβδομάδα
από την Ουάσιγκτον στη Νέα Υόρκη. Η υποδοχή που τους περίμενε στον δρόμο τους
ήταν ενθαρρυντική: από πόλη σε πόλη, οι κάτοικοι τούς καλούσαν σε εκκλησίες
και σχολειά να μιλήσουν για την εμπειρία τους.

Η Άμπερ…

… η γυναίκα του αδικοχαμένου αδελφού του Ράιαν, έγραψε ένα γράμμα στον
πρόεδρο Μπους (υπάρχει ολόκληρο στο Ίντερνετ, στη διεύθυνση www. vitw. org).
«Ο σύζυγός μου, που εργαζόταν στο Πεντάγωνο ως εικονογράφος, είναι νεκρός. Δεν
αισθάνομαι καλά. Νιώθω πληγωμένη που η Αμερική βαδίζει σε έναν τόσο βίαιο
δρόμο. Δεν σας ρίχνω την ευθύνη για τον θάνατο του συζύγου μου, αλλά πιστεύω
πως έχετε την ευθύνη να ακούσετε τον πόνο μου». Η Άμπερ δεν έχει πάρει ακόμη
απάντηση από τον Λευκό Οίκο.